Κοιλάδα Ιχλάρα

Ο ήχος είναι αυτό που κανείς δεν περιμένει: τρεχούμενο νερό. Μετά τα ξερά οροπέδια της Καππαδοκίας, κατεβαίνετε στην Ιχλαρά και ακούτε ένα ποτάμι - το Μελέντιζ, να κινείται γρήγορα και ρηχό πάνω σε πέτρες, διαποτισμένες από το κελάηδημα των πουλιών. Λεύκες και ιτιές γεμίζουν τις όχθες του. Βάτραχοι φωνάζουν από τα καλάμια. Ο αέρας είναι πιο δροσερός εδώ κάτω, πιο πράσινος, υγρός στις άκρες. Πάνω σας, γκρίζοι και ροζ βράχοι υψώνονται απότομα και στις δύο πλευρές, κλείνοντας εντελώς το οροπέδιο. Πρόκειται για ένα φαράγγι με έναν κήπο στο κάτω μέρος του.

Η κοιλάδα Ιχλαρά διασχίζει το οροπέδιο για περίπου 14 χιλιόμετρα, από το χωριό Ιχλαρά μέχρι το Σελίμε, στην επαρχία Ακσαράι, στο δυτικό άκρο της Καππαδοκίας. Το ρέμα Μελέντιζ το σκάλισε, διασχίζοντας στρώματα ηφαιστειακών πετρωμάτων που σχηματίστηκαν από το κοντινό όρος Χασάν, το πλατύ ηφαίστειο ορατό στον ορίζοντα. Σε ορισμένα σημεία τα τείχη υψώνονται περίπου εκατό μέτρα. Το φαράγγι είναι αρκετά στενό ώστε οι πρωινές και βραδινές σκιές το γεμίζουν γρήγορα, και ο ήχος του ποταμού σας ακολουθεί σε όλη τη διαδρομή.

Η κλασική είσοδος είναι από το χείλος: μια μακριά σκάλα - αρκετές εκατοντάδες σκαλοπάτια - που κατεβαίνει την πρόσοψη του γκρεμού μέχρι το κάτω μέρος της κοιλάδας. Κατεβαίνοντας, τα γόνατά σας παραπονιούνται. Η επιστροφή στην κορυφή είναι η πραγματική άσκηση. Υπάρχουν πιο ήπιες είσοδοι στα χωριά κατά μήκος της διαδρομής. Μόλις φτάσετε στο κάτω μέρος, το περπάτημα είναι εύκολο - επίπεδα μονοπάτια, ξύλινες πεζογέφυρες που διασχίζουν και ξαναδιασχίζουν το ρέμα, και παγκάκια στη σκιά. Οι αποστάσεις μεταξύ των αξιοθέατων είναι μικρές και το νερό σας κρατάει συντροφιά σε όλη τη διάρκεια.

Οι Βυζαντινοί μοναχοί βρήκαν αυτό που χρειάζονταν σε αυτό το φαράγγι: νερό, απομόνωση και μαλακό βράχο, κρυμμένο από το ανοιχτό οροπέδιο. Από περίπου τον έβδομο αιώνα και μετά, οι κοινότητες λάξευσαν εκκλησίες, κελιά και ασκηταριά στους βράχους. Δεκάδες εκκλησίες λαξευμένες στο βράχο σώζονται κατά μήκος της κοιλάδας, και η τοπική παράδοση ισχυρίζεται ότι κάποτε υπήρχαν περίπου εκατό. Η κοιλάδα έγινε ένας μοναστικός διάδρομος - μπορούσες να περπατήσεις σε όλο το μήκος της περνώντας από ιερό σε ιερό, από περβάζι σε περβάζι, χωρίς να φύγεις ποτέ από τον ήχο του ρέματος.

Ορισμένες εκκλησίες είναι ανοιχτές, στις οποίες φτάνει κανείς με σύντομες αναβάσεις από το κάτω μέρος της κοιλάδας. Οι τοιχογραφίες τους είναι χαρακτηριστικές. Μερικές ακολουθούν το γυαλισμένο βυζαντινό στυλ της πρωτεύουσας. Άλλα δείχνουν μια πιο τραχιά τοπική γραφή — επίπεδες φιγούρες, έντονα περιγράμματα, χρώματα από γήινες χρωστικές ουσίες — και οι μελετητές εξακολουθούν να συζητούν τις επιρροές πίσω από αυτά. Ζωγραφισμένοι άγγελοι, άγιοι και σκηνές από τα Ευαγγέλια κοιτάζουν προς τα κάτω από τα χαμηλά ταβάνια. Πολλά πρόσωπα είναι κατεστραμμένα. Πολλά άλλα σώζονται. Κάποιοι εσωτερικοί χώροι είναι αμυδροί, οπότε ένα φως τηλεφώνου σας βοηθά να βρείτε λεπτομέρειες.

Τα ονόματα των εκκλησιών εδώ είναι υπέροχα οικιακά, που δόθηκαν από τους χωρικούς πολύ μετά την απώλεια των ζωγράφων. Το Ağaçaltı, η Εκκλησία Κάτω από το Δέντρο, βρίσκεται κοντά στην κύρια σκάλα. Το Yılanlı, η Εκκλησία των Φιδιών, πήρε το όνομά της από μια τοιχογραφία με φίδια που τιμωρούν τους αμαρτωλούς. Το Sümbüllü, η Εκκλησία Υακίνθου, παίρνει το όνομά της από τα λουλούδια που φυτρώνουν στην πλαγιά της. Τα ονόματα αναμειγνύουν την τουρκική ζωή του χωριού με τη βυζαντινή ζωγραφική — δύο εποχές που μοιράζονται μια πόρτα, η οποία είναι η ιστορία της κοιλάδας σε μικρογραφία.

Το περπάτημα σε όλη την κοιλάδα διαρκεί μια άνετη μισή μέρα. Η διαδρομή περνάει από το Belisırma, έναν οικισμό στο μέσο σημείο όπου εστιατόρια δίπλα στο ποτάμι στρώνουν τραπέζια σε ξύλινες πλατφόρμες πάνω από το νερό. Φτάνουν πέστροφες, gözleme — λεπτό γεμιστό ψωμί — και κρύα ποτά. Πάπιες περιπολούν ανάμεσα στα πόδια του τραπεζιού. Είναι ένα μέρος χωρίς βιασύνη. Πολλοί περιπατητές επιστρέφουν εδώ, ενώ οι αποφασισμένοι συνεχίζουν προς τα κάτω προς το Σελιμέ. Το μονοπάτι παραμένει ως επί το πλείστον επίπεδο, αλλά τα καλοκαιρινά μεσημέρια είναι ζεστά ακόμα και δίπλα στο νερό. Το πρωί είναι το καλύτερο παράθυρο.

Στο βόρειο άκρο της κοιλάδας περιμένει το μεγαλοπρεπέστερο μοναδικό μνημείο της: η Μονή Σελιμέ, με αίθουσες σε κλίμακα καθεδρικού ναού λαξευμένες σε μια τεράστια κορυφογραμμή βράχου. Οι χώροι της περιλαμβάνουν μια εκκλησία με κολώνες λαξευμένες στο βράχο, κουζίνες, στάβλους και θαλάμους που συνδέονται με απότομες σήραγγες. Από τις βεράντες της η θέα επιστρέφει στο φαράγγι. Ακόμα κι αν δεν περπατήσετε ολόκληρη την κοιλάδα, αξίζει να φτάσετε στο Σελιμέ οδικώς. Μια επίμονη τοπική ιστορία ισχυρίζεται ότι μια διάσημη διαστημική ταινία γυρίστηκε εδώ. Δεν ήταν - αλλά το τοπίο εξηγεί γιατί οι άνθρωποι το πιστεύουν.

Η κοιλάδα είναι ένας διάδρομος άγριας ζωής όσο και ένα μνημείο. Παρακολουθήστε τα κιρκινέζια που ιππεύουν τα ανοδικά ρεύματα του γκρεμού και ακούστε τους δρυοκολάπτες ανάμεσα στις λεύκες. Οι σαύρες λιάζονται σε πεσμένους βράχους. το ρυάκι φιλοξενεί ψάρια και βατράχους. Την άνοιξη, αγριολούλουδα γεμίζουν τις όχθες. Το φθινόπωρο, οι λεύκες γίνονται χλωμόχρυσες και ρίχνουν φύλλα στο ρεύμα. Επειδή το φαράγγι είναι βαθύ και ποτισμένο, διατηρεί το δικό του κλίμα - πιο ήπιο, πιο σκιερό και αρκετούς βαθμούς πιο ήπιο από το οροπέδιο από πάνω. Οι μοναχοί το πρόσεξαν. Το ίδιο θα κάνετε και εσείς.

Οι άνθρωποι εξακολουθούν να καλλιεργούν τον πυθμένα της κοιλάδας όπως έκαναν εδώ και αιώνες. Μικρά αγροτεμάχια με λαχανικά και οπωροφόρα δέντρα πλαισιώνουν τα πιο επίπεδα τμήματα, και αρδευτικά κανάλια αποσπώνται από το ρέμα και επανενώνονται με αυτό. Αυτή η συνέχεια είναι εύκολο να παραβλεφθεί: η Ιχλαρά δεν είναι ένα διατηρητέο ερείπιο αλλά ένα εργασιακό τοπίο με ερείπια στα τείχη του. Το ίδιο νερό που σκάλισε το φαράγγι και προσέλκυσε τους μοναχούς εξακολουθεί να ωριμάζει τις ντομάτες που σερβίρονται στα τραπέζια δίπλα στο ποτάμι της Μπελισίρμα.

Η μοναστική ζωή εδώ έσβησε με την πάροδο των αιώνων, αλλά δεν τελείωσε τη στιγμή που η περιοχή άλλαξε ηγεμόνες. Μια εκκλησία κοντά στη Μπελισίρμα διατηρεί μια ζωγραφισμένη επιγραφή που κατονομάζει μαζί έναν Βυζαντινό αυτοκράτορα και έναν Σελτζούκο σουλτάνο - απόδειξη ότι οι Χριστιανοί ζωγράφοι συνέχισαν να εργάζονται εδώ υπό μουσουλμανική κυριαρχία, δεκαετίες μετά την κατάκτηση. Η συνύπαρξη, όχι η κατάρρευση, είναι το τελευταίο κεφάλαιο της κοιλάδας. Λίγα μέρη το καταγράφουν τόσο καθαρά, με χρωστική ουσία, σε έναν βράχο πάνω από ένα ρυάκι.

Ολοκληρώστε δίπλα στο νερό. Βρείτε ένα παγκάκι ή μια επίπεδη πέτρα και αφήστε τους ώμους σας να πέσουν. Οι βράχοι πλαισιώνουν μια κορδέλα ουρανού. το ρυάκι διατηρεί τον σταθερό του θόρυβο. Κάπου πάνω σας, ένας ζωγραφισμένος άγγελος κρατάει τη στάση του στο σκοτάδι, όπως κάνει εδώ και χίλια χρόνια. Εδώ κάτω, η κοιλάδα συνεχίζει να κάνει αυτό που τράβηξε τους πάντες εξαρχής - παρέχοντας νερό, σκιά και ησυχία. Πιείτε λίγο νερό και εσείς πριν την ανάβαση. Το οροπέδιο, και ο τωρινός αιώνας, μπορούν να περιμένουν λίγα λεπτά ακόμα.