دریاچه توز

اولین نکته، تابش خیره‌کننده است. در تابستان، سطح اینجا سفید، صاف و عظیم است و نور دو بار به شما می‌رسد - یک بار از آسمان و یک بار از زمین بازتاب می‌شود. اگر بیرون بیایید، پوسته زیر کفشتان با یک ترک خشک می‌شکند، مانند راه رفتن روی یخ نازکی که زیر آن آبی نیست. هوا گرم و کاملاً خشک است. بعد از چند دقیقه لبتان را لیس بزنید، طعم نمکی را خواهید چشید که با باد آمده است.

به افق نگاه کنید و سعی کنید جایی را که زمین تمام می‌شود پیدا کنید. در یک روز آرام، اغلب نمی‌توانید. دشت، پوسته و آسمان در یک نوار کم‌رنگ و بدون لبه مشخص به هم می‌رسند. این دومین دریاچه بزرگ ترکیه از نظر مساحت است که در یک حوضه کم‌عمق در وسط فلات آناتولی قرار دارد. اندازه آن واقعی است. عمق آن واقعی نیست. در بیشتر سال می‌توانید مسافت زیادی را بیرون بروید و زیر زانوهایتان بمانید.

این کم‌عمقی همه چیز دیگر را در اینجا توضیح می‌دهد. در بهار، آب ذوب شده و باران، یک لایه نازک از آب را در سراسر حوضه پخش می‌کنند. در طول تابستان، خورشید آن را از بین می‌برد. آب کیلومترها از جایی که در ماه آوریل ایستاده بود عقب‌نشینی می‌کند و آنچه از خود به جا می‌گذارد نمک است - پوسته‌ای سفید و سفت که با گذشت فصل ضخیم‌تر می‌شود. تا اواخر تابستان، کامیون‌ها و ماشین‌آلات می‌توانند به سطح آب بیایند. تا زمستان، آب برمی‌گردد و این فرآیند دوباره شروع می‌شود.

نمک جایی برای رفتن ندارد و این کلید ماجرا است. نهرها به این حوضه می‌ریزند، اما چیزی از آن خارج نمی‌شود. هر رودخانه‌ای که به اینجا می‌رسد، مواد معدنی محلول را از سنگ‌های بالادست جمع می‌کند. آب تبخیر می‌شود. مواد معدنی باقی می‌مانند. اگر این کار را هزاران سال در یک حوضه گرم و خشک و بدون خروجی تکرار کنید، آبی شورتر از دریا به دست خواهید آورد. هیچ چیزی که شما به عنوان ماهی بشناسید نمی‌تواند در آن زندگی کند.

این یکی از منابع اصلی نمک خوراکی در ترکیه است. تولید در اصل ساده است. ظرف‌های کم‌عمق پر از آب می‌شوند، خورشید کار را انجام می‌دهد و پوسته تراشیده، شسته، تصفیه و بسته‌بندی می‌شود. به دنبال برآمدگی‌های سفید کم ارتفاع در دشت‌ها باشید - این‌ها توده‌های برداشت شده‌ای هستند که منتظر جمع‌آوری هستند. احتمال زیادی وجود دارد که نمک روی میز رستوران شما در هر کجای این کشور از آبی که در این حوضه قرار داشته، شروع شده باشد.

حالا بخشی که مردم انتظارش را ندارند. این مکان مرده‌شکل، یکی از مهم‌ترین مکان‌های پرورش فلامینگو در کل منطقه مدیترانه است. هزاران جفت در تابستان در اینجا، در جزایر گلی در مناطق کم‌عمق، جایی که هیچ شکارچی نمی‌تواند به راحتی قدم بگذارد، لانه می‌سازند. آنها لانه‌های مخروطی شکل کوتاهی از گل می‌سازند. جوجه‌ها به رنگ خاکستری از تخم بیرون می‌آیند و در آخورهای بزرگ جمع می‌شوند. از طریق دوربین دوچشمی، لبه دور آب به یک خط صورتی و سفید متحرک تبدیل می‌شود.

فلامینگوها به دلیلی اینجا هستند. آب بسیار شور برای ارگانیسم‌های کوچک سازگار با آب شور - میگوی آب شور و جلبک‌های مقاوم به نمک - که هیچ چیز دیگری برای آن رقابت نمی‌کند، مناسب است. فلامینگوها آن سوپ را از طریق منقارهای خمیده خود فیلتر می‌کنند. رنگدانه موجود در این ارگانیسم‌ها همان چیزی است که پرندگان را رنگ می‌کند. یک فلامینگو صورتی به دنیا نمی‌آید. با گذشت زمان، راه خود را به صورتی شدن پیدا می‌کند. همین رنگدانه که توسط جلبک‌ها به تعداد زیاد تولید می‌شود، می‌تواند در روزهای گرم، بخش‌هایی از خود دریاچه را به رنگ گل رز ملایم نیز درآورد.

اگر بعد از باران بیایید، تجربه کاملاً تغییر می‌کند. یک لایه آب به عمق یک یا دو سانتی‌متر، کل حوضه را به یک آینه تبدیل می‌کند. آسمان روی زمین فرود می‌آید. افرادی که در دشت‌ها قدم می‌زنند، انگار روی ابرها ایستاده‌اند و خط افق ناپدید می‌شود. عکاسان از این موضوع آگاهند و برای آن برنامه‌ریزی می‌کنند. چیزی بیاورید که خیس شدنش برایتان مهم نباشد، زیرا آب شور است و پوسته‌ای سفید روی همه چیز باقی می‌گذارد.

به زمین‌های آن سوی حوضه نگاه کنید. این استپ آناتولی مرکزی است - مسطح، بدون درخت و در مزارع وسیع و کم‌ارتفاع گندم و چغندر قند کشت می‌شود. روستاها به صورت خوشه‌هایی از ساختمان‌های کم ارتفاع با یک مناره دیده می‌شوند. چوپانان گله‌ها را در امتداد جاده‌ها حرکت می‌دهند. در زمستان، این فلات واقعاً سرد می‌شود و برف روی همان زمینی که تا آگوست به بیابان نمکی تبدیل خواهد شد، می‌نشیند. مناظر کمی تا این حد بین دو حد نهایی نوسان دارند.

دریاچه تحت فشار است و دانستن این نکته در حالی که اینجا ایستاده‌اید، ارزشمند است. آب‌های زیرزمینی برای آبیاری در سراسر دشت اطراف به شدت پمپاژ می‌شوند و نهرهایی که حوضه را تغذیه می‌کنند نیز کشیده می‌شوند. در برخی از سال‌های اخیر، آب زودتر از حد معمول، قبل از آماده شدن جوجه‌های فلامینگو، خشک شده است. وضعیت حفاظتی، منطقه را روی کاغذ محافظت می‌کند. چیزی که در واقع آینده دریاچه را تعیین می‌کند، میزان آبی است که مزارع اطراف آن مصرف می‌کنند.

مسائل عملی، زیرا این مکان بی‌احتیاطی را مجازات می‌کند. اصلاً سایه‌ای وجود ندارد. پوسته دریاچه محکم به نظر می‌رسد اما در بعضی جاها گل و لای نرم نمکی را پنهان می‌کند، بنابراین در نزدیکی مناطق دسترسی مشخص شده بمانید و روی آن رانندگی نکنید. نمک باعث خوردگی وسایل نقلیه و خراب شدن چرم می‌شود. عینک آفتابی اختیاری نیست، زیرا تابش منعکس شده برای چشم مضر است. کفش‌های خود را بعداً بشویید، وگرنه خط سفید کف کفش ماه‌ها با شما خواهد ماند.

قبل از ترک دریاچه، کمی از دریاچه خارج شوید، بایستید و بدون صحبت کردن، بی‌حرکت بمانید. اغلب اینجا هیچ صدایی وجود ندارد - هیچ ترافیکی، هیچ پرنده‌ای در نزدیکی، هیچ برگی، زیرا هیچ درختی وجود ندارد. فقط سکوت زنگ‌دار یک فضای مسطح بسیار بزرگ. خم شوید و از نزدیک به پوسته دریاچه نگاه کنید. از کریستال‌های کوچک و شفاف با لبه‌های صاف ساخته شده است که هر کدام با خروج آب ساخته شده‌اند. سپس بایستید، برگردید و به سمت جاده برگردید.