Παλιά Πόλη της Αμάσειας

Φτάστε στο ποτάμι και σταματήστε πρώτα εκεί. Το Γεσιλιρμάκ, το πράσινο ποτάμι, γλιστράει μέσα από τη μέση της πόλης, γρήγορο και θολό, κάτω από χαμηλές πέτρινες και σιδερένιες γέφυρες. Μια σειρά από λευκά οθωμανικά σπίτια στέκεται ακριβώς στην όχθη του, με ξύλινα πάνω πατώματα να γέρνουν πάνω από το νερό σε δοκούς. Πίσω τους, μια απότομη βραχώδης πρόσοψη σκαρφαλώνει στο φως, και λαξευμένες σε αυτόν τον βράχο, ψηλά, υπάρχουν τεράστιες σκοτεινές πόρτες. Χελιδόνια διασχίζουν ανάμεσα στα σπίτια και τον γκρεμό. Όλο το σκηνικό χωράει σε μια αργή στροφή του κεφαλιού σας.

Αυτές οι πόρτες είναι βασιλικοί τάφοι. Τον τρίτο αιώνα π.Χ., αυτή η πόλη, που τότε ονομαζόταν Αμάσεια, έγινε η πρωτεύουσα του Πόντου, ενός βασιλείου που συνδύαζε την περσική καταγωγή με τον ελληνικό πολιτισμό. Οι πρώτοι βασιλιάδες του θάφτηκαν εδώ, σε θαλάμους λαξευμένους κατευθείαν στον γκρεμό, πλαισιωμένους από σκαλιστές προσόψεις και προσβάσιμους από πέτρινες σκάλες. Αρκετοί τάφοι αποτελούν την κύρια βασιλική ομάδα πάνω από την παλιά πόλη, με περισσότερους διάσπαρτους κατά μήκος της κοιλάδας. Οι κάτοικοί τους έχουν εξαφανιστεί προ πολλού. Η αρχιτεκτονική της εξουσίας παρέμεινε πίσω, σε πλήρη κλίμακα.

Μπορείτε να ανεβείτε σε αυτούς. Ένα βαθμιδωτό μονοπάτι ανεβαίνει από τα σοκάκια της όχθης του ποταμού μέχρι την ταράτσα του τάφου, και η πεζοπορία διαρκεί ένα ιδρωμένο τέταρτο της ώρας. Από κοντά, η κλίμακα εντυπωσιάζει. Οι πόρτες είναι πολύ ψηλότερες από ένα άτομο. Γύρω από μερικούς τάφους, ένας σκαλιστός διάδρομος χωρίζει το μνημείο από τον ζωντανό βράχο, έτσι ώστε κάθε τάφος να μοιάζει με ένα ανεξάρτητο τετράγωνο μέσα στον γκρεμό. Μετά το σκοτάδι, προβολείς διακρίνουν τις προσόψεις από τη νύχτα, και η λάμψη είναι ορατή από κάθε γέφυρα της πόλης.

Η Αμάσεια μεγάλωσε τον άνθρωπο που περιέγραψε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο. Ο γεωγράφος Στράβων γεννήθηκε εδώ γύρω στο 64 π.Χ., καθώς ο Πόντος έπεφτε στη Ρώμη. Η Γεωγραφία του, σε δεκαεπτά τόμους, το πιο ολοκληρωμένο γεωγραφικό έργο που έχει διασωθεί από την αρχαιότητα, περιγράφει εδάφη από την Ισπανία μέχρι την Ινδία. Έγραψε και για την πατρίδα του, επαινώντας το φαράγγι του ποταμού και το φρούριο από πάνω του. Ένα σύγχρονο άγαλμά του στέκεται δίπλα στο νερό, κρατώντας μια υδρόγειο σφαίρα που δεν είδε ποτέ αλλά περιέγραψε ούτως ή άλλως.

Πάνω από τους τάφους, τα τείχη του κάστρου Harşena ακολουθούν την κορυφογραμμή της κορυφής. Ο βράχος οχυρώθηκε στην αρχαιότητα και επισκευάστηκε από κάθε δύναμη που ακολούθησε, Ρωμαϊκή, Βυζαντινή και Οθωμανική με τη σειρά της, επειδή όποιος κρατούσε αυτόν τον βράχο κρατούσε τον δρόμο του ποταμού μέσα από τα βουνά. Η επίτευξη της κορυφής απαιτεί προσπάθεια ή ταξί, και η ανταμοιβή είναι η κλασική θέα. Το ποτάμι από κάτω, η πόλη που τον διασχίζει και οι οπωρώνες που γεμίζουν την κοιλάδα και προς τις δύο κατευθύνσεις.

Υπό τους Οθωμανούς, η Αμάσεια κατείχε μια ιδιαίτερη θέση. Ήταν μια πόλη πριγκίπων. Οι νέοι κληρονόμοι του θρόνου στάλθηκαν εδώ ως επαρχιακοί κυβερνήτες, μαθαίνοντας πολιτική τέχνη με τους δασκάλους τους πριν, πιθανώς, γίνουν σουλτάνοι. Ο μελλοντικός Βαγιαζήτ Β' κυβέρνησε την Αμάσεια για περισσότερες από δύο δεκαετίες τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Η ρύθμιση γέμισε την πόλη με παλάτια, σχολεία και φιλόδοξους αξιωματούχους. Οι ντόπιοι θα σας πουν, με ακρίβεια, ότι αυτή η μικρή πόλη του ποταμού βοήθησε στην εκπαίδευση των ηγεμόνων μιας αυτοκρατορίας.

Αυτή η προστασία άφησε μνημεία κατά μήκος των όχθων. Το συγκρότημα τζαμιών του Σουλτάνου Βαγιαζήτ Β', από τη δεκαετία του 1480, είναι το μεγαλύτερο, σε μια αυλή με σκιά από πλατάνια κοντά στο ποτάμι, με έναν μεντρεσέ και μια βιβλιοθήκη δίπλα του. Παλαιότερα κτίρια σώζονται επίσης. Ένα τζαμί του δέκατου τρίτου αιώνα είναι διάσημο για τον σπειροειδή σκαλιστό μιναρέ του, και οι Σελτζούκοι και Ιλχανίδες ηγεμόνες άφησαν σχολεία και τάφους γύρω από την πόλη. Το μουσείο της Αμάσειας συγκεντρώνει τα χαλαρά ευρήματα, συμπεριλαμβανομένων αρκετών μεσαιωνικών μούμιων που ξαφνιάζουν τους απροετοίμαστους επισκέπτες.

Η αγαπημένη ιστορία της πόλης είναι μια ιστορία αγάπης. Ο Φερχάτ, ένας ταλαντούχος τεχνίτης, αγαπούσε τη Σιρίν, μια πριγκίπισσα. Για να την κερδίσει, η παράδοση λέει ότι διατάχθηκε να ανοίξει ένα κανάλι νερού μέσα από το βουνό με τα ίδια του τα χέρια. Καθώς πλησίαζε στην επιτυχία, μια ψευδής αναφορά για τον θάνατο της Σιρίν του μεταφέρθηκε και πέθανε από θλίψη πάνω στον βράχο. Ένα παλιό κανάλι νερού στην πλαγιά του λόφου φέρει το όνομά του σήμερα. Θεωρήστε το ως θρύλο, που λέγεται εδώ για πολλούς αιώνες και εξακολουθεί να πουλάει γλυκά και αναμνηστικά.

Η σύγχρονη ιστορία σταμάτησε επίσης εδώ. Τον Ιούνιο του 1919, ο Μουσταφά Κεμάλ, αργότερα Ατατούρκ, συναντήθηκε με συναδέλφους αξιωματικούς στην Αμάσεια και εξέδωσε την Εγκύκλιο της Αμάσειας, ένα έγγραφο που δήλωνε ότι η ανεξαρτησία του έθνους βρισκόταν σε κίνδυνο και καλούσε σε εθνικό συνέδριο. Οι ιστορικοί το χαρακτηρίζουν ως το πρώτο γραπτό βήμα του Τουρκικού Πολέμου της Ανεξαρτησίας. Η πόλη διατηρεί προσεκτικά τη μνήμη, με μνημεία και μια ανακατασκευασμένη αίθουσα συνεδριάσεων. Μια ήσυχη πόλη δίπλα στο ποτάμι, δύο φορές μια άρθρωση της ιστορίας.

Περπατήστε στο σοκάκι Yalıboyu πίσω από τα σπίτια στις όχθες του ποταμού. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά κτίρια της πόλης, με ξύλινο σκελετό, ασβεστωμένα, τα πάνω δωμάτιά τους προεξέχουν προς το νερό. Αρκετά έχουν αναπαλαιωθεί ως μουσεία, καφετέριες και ξενώνες. Ένα αρχοντικό του δέκατου ένατου αιώνα, το Hazeranlar Konağı, είναι επιπλωμένο ως σπίτι εποχής και δείχνει πώς μια εύπορη οικογένεια διαμόρφωσε τα δωμάτιά της. Από την απέναντι όχθη, ολόκληρη η σειρά διπλώνεται στο ποτάμι τα ήρεμα βράδια, σπίτια από πάνω και σπίτια από κάτω.

Η Αμάσεια ταξιδεύει επίσης με μήλο. Μια μικρή, γλυκιά, κοκκινοφλουδισμένη ποικιλία φέρει το όνομα της πόλης σε όλη την Τουρκία, και οι οπωρώνες γεμίζουν το έδαφος της κοιλάδας πέρα από το κέντρο. Το φθινόπωρο είναι η εποχή τους, όταν οι πάγκοι της αγοράς τους στοιβάζουν σε πυραμίδες. Η κοιλάδα έχει θρέψει την πόλη για πολύ καιρό. Αρχαίοι συγγραφείς ήδη εξήραν τους καρπούς αυτού του φαραγγιού, και τα αρδευτικά κανάλια που διασχίζουν τους οπωρώνες έχουν μεσαιωνικές και παλαιότερες ρίζες.

Ολοκληρώστε σε μια γέφυρα καθώς το φως πέφτει. Το ποτάμι ρέει από κάτω σας, τα σπίτια γέρνουν πάνω από τις αντανακλάσεις τους, και οι προσόψεις των τάφων κρατούν την τελευταία λάμψη ψηλά στον γκρεμό. Το κάλεσμα για προσευχή κυλάει από την επιφάνεια του βράχου και διπλασιάζεται, μια φωνή από τους μιναρέδες και μια από το βουνό. Βασιλιάδες, πρίγκιπες, γεωγράφοι και εραστές στέκονταν όλοι δίπλα σε αυτό το ίδιο πράσινο νερό. Απόψε, η πόλη σας πρόσθεσε, για λίγο, σε αυτή τη λίστα.