Παμούκαλε

Βγάλτε τα παπούτσια σας. Αυτό δεν είναι συμβουλή — είναι ο κανόνας και επιβάλλεται. Τη στιγμή που τα γυμνά σας πόδια αγγίζουν τον τραβερτίνη, καταλαβαίνετε γιατί οι φωτογραφίες αυτού του μέρους παραπλανούν τους ανθρώπους. Η επιφάνεια δεν είναι λεία. Είναι ραβδωτή, κοκκώδης και ελαφρώς τραχιά, σαν πολύ λεπτό γυαλόχαρτο στρωμένο πάνω σε πέτρα. Το νερό που τρέχει πάνω της είναι ζεστό. Φέρει επίσης μια ελαφριά μυρωδιά ορυκτών. Κάτω από τα πόδια οι λευκές αντανακλάσεις το μεσημέρι και τα μάτια σας δακρύζουν.

Ο τραβερτίνη είναι βράχος που αφήνεται πίσω από νερό πλούσιο σε ορυκτά. Θερμές πηγές αναδύονται εδώ μέσα από ασβεστόλιθο και διαλύουν ανθρακικό ασβέστιο στην πορεία προς τα πάνω. Όταν το νερό φτάσει στην επιφάνεια, η πίεση πέφτει και το διοξείδιο του άνθρακα διαφεύγει στον αέρα. Το διαλυμένο ορυκτό δεν μπορεί πλέον να παραμείνει σε διάλυμα, έτσι καθιζάνει ως λευκή κρούστα. Στρώμα συσσωρεύεται σε στρώση. Οι πισίνες, τα χείλη και οι βαθμιδωτές λεκάνες που βλέπετε είναι όλα φτιαγμένα από αυτό το κοίτασμα και εξακολουθούν να αναπτύσσονται εκεί που ρέει νερό.

Το τουρκικό όνομα είναι Παμούκαλε, που σημαίνει κάστρο από βαμβάκι. Το βαμβάκι καλλιεργείται στην πεδιάδα από κάτω για πολύ καιρό, οπότε η σύγκριση θα ήταν άμεση για όποιον ζει εδώ. Από απόσταση, στον δρόμο προσέγγισης, η πλαγιά του λόφου μοιάζει με ένα σωρό από ακατέργαστο βαμβάκι ή μια συστάδα χιονιού που αρνείται να λιώσει τον Αύγουστο. Από κοντά η ψευδαίσθηση τελειώνει. Είναι σκληρός βράχος, υγρός και ζεστός, και πονάει αν πέσεις πάνω του.

Ο κανόνας του ξυπόλυτου προστατεύει την επιφάνεια. Τα παπούτσια γρατζουνούν την κρούστα και τρίβουν τη βρωμιά μέσα σε αυτήν, και η βρωμιά μετατρέπει το λευκό σε γκρι. Υπάρχει μια πιο σκληρή ιστορία πίσω από αυτή τη φροντίδα. Για δεκαετίες, ξενοδοχεία βρίσκονταν στην κορυφογραμμή και διοχέτευαν το νερό της πηγής στις δικές τους πισίνες. Ένας δρόμος διέσχιζε τις βεράντες. Το νερό εκτρεπόταν, τμήματα στέγνωναν και το λευκό γινόταν καφέ. Αφού ο χώρος απέκτησε καθεστώς Παγκόσμιας Κληρονομιάς το 1988, τα ξενοδοχεία και ο δρόμος αφαιρέθηκαν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990.

Η διαχείριση του νερού γίνεται πλέον σκόπιμα. Η ροή εναλλάσσεται μεταξύ των τμημάτων με βάση ένα πρόγραμμα, επομένως ορισμένες βεράντες είναι υγρές, ενώ άλλες ξεκουράζονται και ανακτούν την ισορροπία τους. Αυτό σημαίνει ότι οι πισίνες στις οποίες μπορείτε να περπατήσετε δεν είναι πάντα οι ίδιες. Αν φτάσετε περιμένοντας μια συγκεκριμένη φωτογραφία, μπορεί να μην την τραβήξετε. Αυτό που θα δείτε είναι ένα λειτουργικό σύστημα συντήρησης, γι' αυτό και οι βεράντες είναι ακόμα λευκές. Οι πινακίδες υποδεικνύουν πού μπορείτε να περπατήσετε. Μείνετε μέσα σε αυτές - τα ανέγγιχτα χείλη σπάνε από το βάρος.

Πάνω από τις βεράντες βρίσκεται μια ολόκληρη αρχαία πόλη και πολλοί επισκέπτες δεν την πλησιάζουν ποτέ. Η Ιεράπολη ιδρύθηκε από τους ηγεμόνες της Περγάμου τον δεύτερο αιώνα π.Χ. και αναπτύχθηκε ως λουτρόπολη. Οι άνθρωποι έρχονταν για το νερό. Οι Ρωμαίοι, και αργότερα οι Βυζαντινοί, την επέκτειναν. Υπάρχουν δρόμοι με κιονοστοιχίες, πύλες, λουτρά, ένα μεγάλο θέατρο και μια χριστιανική εκκλησία χτισμένη πάνω στον τάφο ενός αγίου. Η πόλη έχει συμπεριληφθεί στον κατάλογο της UNESCO μαζί με τις βεράντες από κάτω.

Το θέατρο βρίσκεται σε ασυνήθιστα καλή κατάσταση. Τα καθίσματά του είναι κεκλιμένα απότομα στην πλαγιά του λόφου και μεγάλο μέρος του σκηνικού κτιρίου σώζεται, συμπεριλαμβανομένων σκαλιστών πάνελ με φιγούρες. Ανεβείτε στις πάνω σειρές και κοιτάξτε προς τα έξω. Βλέπετε ολόκληρη την πεδιάδα, την λευκή άκρη των βεραντών από κάτω και τη σύγχρονη πόλη από πέρα. Καθίστε για λίγα λεπτά. Η ακουστική εξακολουθεί να λειτουργεί και μπορείτε να ακούσετε τους ανθρώπους να μιλάνε ήσυχα κάτω στο πάτωμα της σκηνής.

Βόρεια της πύλης της πόλης βρίσκεται ένα από τα μεγαλύτερα αρχαία νεκροταφεία σε αυτό το μέρος του κόσμου. Τάφοι παρατάσσονται κατά μήκος του δρόμου για μεγάλο μήκος - πέτρινα κιβώτια, τάφοι σε σχήμα σπιτιού και στρογγυλοί τύμβοι με πόρτες. Πολλοί ανήκαν σε ανθρώπους που ήρθαν εδώ άρρωστοι, ελπίζοντας ότι οι πηγές θα βοηθούσαν και οι οποίοι δεν ανάρρωσαν. Οι επιγραφές καταγράφουν από πού ταξίδεψαν. Μια λουτρόπολη με ένα πολύ μεγάλο νεκροταφείο σας λέει κάτι για την αρχαία ιατρική.

Κοντά στην περιοχή του ναού υπάρχει ένα μικρό άνοιγμα στον βράχο που ονομάζεται Πλουτώνιο. Οι αρχαίοι συγγραφείς το περιέγραφαν ως είσοδο στον κάτω κόσμο. Πουλιά και ζώα που φέρονταν κοντά του πέθαιναν. Αυτό το μέρος δεν ήταν δεισιδαιμονία. Ο αγωγός απελευθερώνει διοξείδιο του άνθρακα, το οποίο είναι βαρύτερο από τον αέρα και συγκεντρώνεται κοντά στο έδαφος. Οι ιερείς που στέκονταν όρθιοι, με τα κεφάλια τους πάνω από το στρώμα αερίου, επέζησαν από την επίδειξη - και η τελετουργία είχε απόλυτο νόημα για όλους όσους παρακολουθούσαν.

Στο λόφο πάνω από την πόλη βρίσκεται ένα οκταγωνικό κτίριο γνωστό ως το Μαρτύριο του Αγίου Φιλίππου. Η πρώιμη χριστιανική παράδοση συνδέει τον Φίλιππο, έναν από τους αποστόλους, με την Ιεράπολη. Το 2011 μια ιταλική ομάδα ανακοίνωσε ότι είχε αναγνωρίσει έναν κοντινό τάφο ως δικό του. Η ταυτοποίηση βασίζεται στο κτίριο γύρω του και στις επιγραφές, και δεν την αποδέχονται όλοι. Η ανάβαση είναι απότομη και εκτεθειμένη, και είναι ήσυχη, κάτι που είναι σπάνιο εδώ.

Υπάρχει επίσης μια πισίνα στην οποία μπορείτε να κολυμπήσετε, δίπλα στο μουσείο, με ξεχωριστή χρέωση. Πεσμένες μαρμάρινες κολώνες και σκαλιστά τετράγωνα βρίσκονται στον πάτο, και ζεστό νερό αναβλύζει μέσα από αυτά. Σεισμοί έριξαν την πέτρα κάτω. Το κολύμπι ανάμεσα στα κομμάτια μιας κατεστραμμένης στοάς είναι μια παράξενη αίσθηση, και το νερό αφρίζει πολύ ελαφρά στο δέρμα σας λόγω του διαλυμένου αερίου. Ο πάτος είναι ανώμαλος, οπότε κινηθείτε αργά.

Η σωστή χρονική στιγμή έχει σημασία. Τα λεωφορεία φτάνουν στη μέση της ημέρας και οι βεράντες γεμίζουν. Νωρίς το πρωί και οι τελευταίες ώρες πριν το κλείσιμο είναι πιο ήρεμες, και το χαμηλό φως ταιριάζει πολύ καλύτερα στην λευκή επιφάνεια από ό,τι ο ήλιος από πάνω. Υπάρχουν είσοδοι στους πρόποδες του λόφου και στην κορυφή. Το να ανεβαίνεις ξυπόλητος από κάτω είναι πιο δύσκολο, αλλά προσφέρει τη θέα με τη σωστή σειρά.

Οι βεράντες δεν είναι οι μόνες πηγές στην περιοχή. Ζεστό μεταλλικό νερό αναβλύζει από διάφορα σημεία σε αυτό το μέρος του Ντενιζλί και οι άνθρωποι κάνουν μπάνιο σε αυτό για πολύ καιρό. Το Καραχαγίτ, σε μικρή απόσταση, παράγει νερό βαμμένο κόκκινο και πορτοκαλί από το σίδηρο στο βράχο. Η αντίθεση με το λευκό αξίζει να το δείτε. Δείχνει επίσης πώς θα έμοιαζαν τα κοιτάσματα στο Παμούκαλε με ένα διαφορετικό ορυκτό στο νερό.

Πριν φύγετε, σταματήστε σε ένα στεγνό τμήμα της βεράντας και ακουμπήστε την παλάμη σας στο βράχο. Είναι ζεστό εκεί που μόλις πέρασε το νερό και άγριο παντού. Κάπου κάτω από το χέρι σας, ορυκτό κατακάθεται από το νερό, ένα λεπτό στρώμα τη φορά. Θα συνεχίσει να το κάνει αυτό απόψε και αύριο, ανεξάρτητα από το αν στέκεται κανείς εδώ ή όχι. Το νεκροταφείο, το θέατρο και τα ξενοδοχεία όλα ήρθαν και παρήλθαν. Η πηγή απλώς συνέχισε να τρέχει.