پاموکاله

کفش‌هایت را در بیاور. این نصیحت نیست - قانون است و اجباری است. به محض اینکه پاهای برهنه‌ات تراورتن را لمس کند، می‌فهمی که چرا عکس‌های این مکان مردم را گمراه می‌کند. سطح آن صاف نیست. شیاردار، دانه‌دانه و کمی زبر است، مثل کاغذ سنباده بسیار نرمی که روی سنگ کشیده شده باشد. آبی که از روی آن جاری است گرم است. همچنین بوی معدنی ضعیفی دارد. زیر پا، سفیدی در ظهر می‌درخشد و چشمانت اشک‌آلود می‌شود.

تراورتن سنگی است که از آب غنی از مواد معدنی به جا مانده است. چشمه‌های آب گرم از طریق سنگ آهک به اینجا می‌آیند و در مسیر بالا آمدن، کربنات کلسیم را حل می‌کنند. وقتی آب به سطح می‌رسد، فشار کاهش می‌یابد و دی اکسید کربن در هوا آزاد می‌شود. مواد معدنی حل شده دیگر نمی‌توانند در محلول بمانند، بنابراین به صورت پوسته سفید ته نشین می‌شوند. لایه لایه روی لایه ساخته می‌شوند. استخرها، لبه‌ها و حوضچه‌های پلکانی که می‌بینید، همگی از این رسوب ساخته شده‌اند و هنوز هم در جایی که آب جریان دارد، در حال رشد هستند.

نام ترکی پاموکاله است که به معنی قلعه پنبه‌ای است. پنبه مدت‌هاست که در دشت پایین کشت می‌شود، بنابراین این مقایسه برای هر کسی که اینجا زندگی می‌کند، فوری بوده است. از دور، در جاده‌ی نزدیک، دامنه‌ی تپه شبیه یک توده پنبه‌ی خام یا توده‌ای از برف به نظر می‌رسد که در ماه اوت آب نمی‌شود. از نزدیک، این توهم به پایان می‌رسد. سنگ سخت، مرطوب و گرم است و اگر روی آن بیفتید، درد می‌گیرد.

قانون پابرهنه از سطح محافظت می‌کند. کفش‌ها پوسته را خراش می‌دهند و خاک را در آن خرد می‌کنند و خاک، سفید را خاکستری می‌کند. تاریخچه‌ی سخت‌تری پشت این مراقبت وجود دارد. برای دهه‌ها، هتل‌ها روی خط الراس قرار داشتند و آب چشمه را به استخرهای خود لوله‌کشی می‌کردند. جاده‌ای از روی تراس‌ها عبور می‌کرد. آب منحرف شد، بخش‌هایی خشک شدند و سفیدی قهوه‌ای شد. پس از اینکه این مکان در سال ۱۹۸۸ به عنوان میراث جهانی ثبت شد، هتل‌ها و جاده در دهه‌ی ۱۹۹۰ برداشته شدند.

آب اکنون به طور عمدی مدیریت می‌شود. جریان آب بین بخش‌ها طبق یک برنامه تغییر می‌کند، بنابراین برخی از تراس‌ها مرطوب هستند در حالی که برخی دیگر استراحت می‌کنند و بهبود می‌یابند. این بدان معناست که استخرهایی که می‌توانید در آنها راه بروید همیشه یکسان نیستند. اگر به انتظار یک عکس خاص به آنجا می‌رسید، ممکن است آن را نگیرید. چیزی که نصیبتان می‌شود یک سیستم حفاظتی کارآمد است، که به همین دلیل است که تراس‌ها هنوز سفید هستند. علائم مشخص می‌کنند که کجا می‌توانید راه بروید. در داخل آنها بمانید - لبه‌های دست‌نخورده زیر وزن می‌شکنند.

بالای تراس‌ها یک شهر باستانی کامل قرار دارد و بسیاری از بازدیدکنندگان هرگز به آن قدم نمی‌گذارند. هیراپولیس توسط حاکمان پرگامون در قرن دوم قبل از میلاد تأسیس شد و به عنوان یک شهر آبگرم رشد کرد. مردم برای آب به آنجا می‌آمدند. رومی‌ها و بعدها بیزانسی‌ها آن را گسترش دادند. خیابان‌های ستون‌دار، دروازه‌ها، حمام‌ها، یک تئاتر بزرگ و یک کلیسای مسیحی وجود دارد که بر روی قبر یک قدیس ساخته شده است. یونسکو این شهر را به همراه تراس‌های زیر آن ثبت کرده است.

تئاتر در وضعیت فوق‌العاده خوبی قرار دارد. صندلی‌های آن به شدت به سمت دامنه تپه شیب‌دار شده‌اند و بخش زیادی از ساختمان صحنه، از جمله پنل‌های حکاکی شده با اشکال، باقی مانده است. به ردیف‌های بالایی بروید و به بیرون نگاه کنید. تمام دشت، لبه سفید تراس‌های زیر و شهر مدرن پشت آن را می‌بینید. چند دقیقه بنشینید. سیستم صوتی هنوز کار می‌کند و می‌توانید صدای صحبت آرام مردم را روی زمین صحنه بشنوید.

در شمال دروازه شهر، یکی از بزرگترین گورستان‌های باستانی در این بخش از جهان قرار دارد. مقبره‌ها در امتداد جاده به صورت طولانی قرار گرفته‌اند - جعبه‌های سنگی، مقبره‌های خانه‌شکل و تپه‌های گرد با درگاه. بسیاری از آنها متعلق به افرادی بودند که به امید کمک به چشمه‌ها به اینجا می‌آمدند و بهبود نمی‌یافتند. کتیبه‌ها محل سفر آنها را ثبت می‌کنند. یک شهر آبگرم با یک گورستان بسیار بزرگ، چیزی در مورد پزشکی باستانی به شما می‌گوید.

در نزدیکی منطقه معبد، دهانه کوچکی در سنگ وجود دارد که پلوتونیوم نامیده می‌شود. نویسندگان باستان آن را به عنوان ورودی به دنیای زیرین توصیف کرده‌اند. پرندگان و حیواناتی که به آن نزدیک می‌شدند، می‌مردند. آن قسمت خرافات نبود. دریچه، دی اکسید کربن را آزاد می‌کند که از هوا سنگین‌تر است و در نزدیکی زمین حوضچه‌هایی ایجاد می‌کند. کاهنانی که به صورت ایستاده و سرشان بالای لایه گاز بود، از این نمایش جان سالم به در می‌بردند - و این مراسم برای همه تماشاگران کاملاً منطقی بود.

در تپه بالای شهر، یک ساختمان هشت ضلعی وجود دارد که به عنوان مارتیریوم سنت فیلیپ شناخته می‌شود. سنت‌های اولیه مسیحیت، فیلیپ، یکی از حواریون، را به هیراپولیس مرتبط می‌کند. در سال ۲۰۱۱، یک تیم ایتالیایی اعلام کرد که مقبره‌ای در نزدیکی او را شناسایی کرده‌اند. این شناسایی بر اساس ساختمان اطراف آن و کتیبه‌ها انجام شده است و همه آن را قبول ندارند. مسیر بالا رفتن شیب‌دار و نمایان است و ساکت است، که در اینجا چیز نادری است.

همچنین در کنار موزه، استخری وجود دارد که می‌توانید با پرداخت هزینه جداگانه در آن شنا کنید. ستون‌های مرمری افتاده و بلوک‌های تراشیده شده در کف قرار دارند و آب گرم از میان آنها حباب می‌زند. زمین لرزه‌ها آن سنگ را پایین آورده‌اند. شنا کردن در میان تکه‌های یک ایوان فروریخته حس عجیبی است و آب به دلیل گاز محلول، کمی روی پوست شما می‌جوشد. کف ناهموار است، بنابراین به آرامی حرکت کنید.

زمان‌بندی درست مهم است. اتوبوس‌ها در اواسط روز می‌رسند و تراس‌ها پر می‌شوند. صبح زود و آخرین ساعات قبل از بسته شدن، آرام‌تر هستند و نور کم برای سطح سفید بسیار بهتر از نور خورشید بالای سر مناسب است. ورودی‌هایی در پایین تپه و بالای آن وجود دارد. بالا رفتن با پای برهنه از پایین، کار سخت‌تری است، اما منظره را به ترتیب درست ارائه می‌دهد.

این پلکان‌ها تنها چشمه‌های منطقه نیستند. آب معدنی گرم در چندین نقطه از این بخش دنیزلی بالا می‌آید و مردم مدت‌هاست که در آن حمام می‌کنند. کاراهایت، در فاصله کمی از آن، آبی تولید می‌کند که به دلیل وجود آهن در سنگ، به رنگ قرمز و نارنجی درآمده است. تضاد آن با رنگ سفید، ارزش دیدن دارد. همچنین نشان می‌دهد که رسوبات پاموکاله با وجود یک ماده معدنی متفاوت در آب، چگونه به نظر می‌رسند.

قبل از رفتن، در یک قسمت خشک از پلکان توقف کنید و کف دست خود را صاف روی سنگ قرار دهید. جایی که آب تازه از آن عبور کرده، گرم است و همه جا ناهموار. جایی زیر دست شما، ماده معدنی از آب، یک لایه نازک در حال ته‌نشین شدن است. این کار امشب و فردا ادامه خواهد داشت، چه کسی اینجا ایستاده باشد چه نباشد. گورستان، تئاتر و هتل‌ها همه آمدند و رفتند. چشمه به سادگی به جریان خود ادامه داد.