Μουσείο Ανατολικών Πολιτισμών

Σπρώξτε την πόρτα και ο θόρυβος του δρόμου χάνεται πίσω σας. Ο αέρας μέσα είναι δροσερός και ξηρός, όπως τα χοντρά πέτρινα δωμάτια παραμένουν δροσερά το καλοκαίρι. Το φως κατεβαίνει από μικρά παράθυρα που βρίσκονται ψηλά στους θόλους. Προσγειώνεται σε χλωμά σημεία στο γυαλισμένο πάτωμα. Θα ακούσετε βήματα, ένα χαμηλό ψίθυρο φωνών και περιστασιακά κλικ της κάμερας. Σταθείτε μια στιγμή πριν κοιτάξετε οτιδήποτε. Αυτό το κτίριο πουλούσε υφάσματα και μπαχαρικά για αιώνες πριν φιλοξενήσει έστω και μία μουσειακή προθήκη.

Βρίσκεστε μέσα σε ένα οθωμανικό μπεζεστένι - μια σκεπαστή αίθουσα αγοράς που χτίστηκε για την αποθήκευση και το εμπόριο πολύτιμων αγαθών. Χτίστηκε τον δέκατο πέμπτο αιώνα, στην πλαγιά ακριβώς κάτω από το κάστρο. Δίπλα του βρίσκεται ένα χάνι, ένα πανδοχείο όπου διέμεναν οι έμποροι με τα ζώα τους. Η φωτιά και η εγκατάλειψη τελικά μετέτρεψαν και τα δύο κτίρια σε κελύφη. Στα πρώτα χρόνια της Τουρκικής Δημοκρατίας, το κράτος επέλεξε αυτά τα ερείπια για να στεγάσει τις αρχαίες συλλογές της χώρας. Οι εργασίες αποκατάστασης εκτείνονταν σε δεκαετίες.

Το σχέδιο είναι απλό μόλις το καταλάβετε. Περπατήστε στις εξωτερικές στοές σε μια κυκλική διαδρομή και προχωράτε μπροστά στο χρόνο. Οι κυνηγοί της Λίθινης Εποχής έρχονται πρώτοι, μετά οι αγρότες, μετά οι μεταλλουργοί και μετά οι αυτοκρατορίες. Η κεντρική θολωτή αίθουσα φιλοξενεί τα βαρύτερα κομμάτια - σκαλιστά πέτρινα πάνελ που κάποτε έβλεπαν στα τείχη των πόλεων των Χετταίων. Αν έχετε περιορισμένο χρόνο, κάντε πρώτα τον κύκλο και κρατήστε την κεντρική αίθουσα για το τέλος. Με αυτόν τον τρόπο, το γλυπτό καταλήγει ως συμπέρασμα και όχι ως διακοπή.

Οι νεολιθικές προθήκες περιέχουν υλικό από το Çatalhöyük, μια αγροτική πόλη στην πεδιάδα του Ικονίου. Οι άνθρωποι εκεί ζούσαν σε σπίτια από πλίνθους, σφιχτά τοποθετημένα το ένα πάνω στο άλλο. Δεν υπήρχαν δρόμοι. Οι κάτοικοι σκαρφάλωναν στις στέγες και κατέβαιναν στα σπίτια τους μέσα από μια τρύπα με μια σκάλα. Έθαβαν τους νεκρούς τους κάτω από τα πατώματα των δικών τους σπιτιών. Αναζητήστε τη μικρή καθιστή φιγούρα με ρολά σάρκας και δύο ζώα στο πλάι της. Συχνά αποκαλείται μητέρα θεά. Οι αρχαιολόγοι εξακολουθούν να διαφωνούν για το τι εννοούσε.

Μια τοιχογραφία από την ίδια πόλη αξίζει μια μακρά ματιά. Δείχνει ένα πλέγμα από κουτιά, σαν σπίτια που φαίνονται από ψηλά, με ένα σχήμα από πάνω τους που συχνά έχει ερμηνευτεί ως ένα εκρηκτικό βουνό. Μερικοί ερευνητές αποκαλούν αυτόν τον χάρτη τον παλαιότερο γνωστό. Άλλοι λένε ότι τα κουτιά είναι απλώς ένα μοτίβο και το βουνό είναι δέρμα λεοπάρδαλης. Κανείς δεν μπορεί να το προσδιορίσει. Σταθείτε μπροστά του και αποφασίστε μόνοι σας ποια ερμηνεία σας φαίνεται πιο πειστική. Σε κάθε περίπτωση, κάποιος το ζωγράφισε σε έναν τοίχο πριν από περίπου 9.000 χρόνια.

Στα δωμάτια της Εποχής του Χαλκού, αναζητήστε τους ανοιχτούς χάλκινους δίσκους από τους τάφους στο Alacahöyük. Ελάφια και ταύροι στέκονται μέσα σε κύκλους που διασχίζονται από ράβδους, με μικρά δαχτυλίδια που μπορεί να κροταλίζουν. Βρέθηκαν σε τάφους δίπλα σε χρυσά και ασημένια αντικείμενα. Η ακριβής χρήση τους είναι άγνωστη. Μεγεθυμένα αντίγραφα αυτών των ελαφιών στέκονται τώρα σε μνημεία γύρω από την Άγκυρα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να έχετε ήδη συναντήσει ένα στο δρόμο σας προς τα εδώ χωρίς να το αναγνωρίσετε. Το σχέδιο έχει γίνει ένα από τα τυπικά εμβλήματα της τουρκικής αρχαιολογίας.

Στη συνέχεια έρχεται μια περίοδος που εκπλήσσει τους περισσότερους επισκέπτες. Πριν από περίπου 4.000 χρόνια, έμποροι από την ασσυριακή πόλη Ασσούρ διατηρούσαν ένα εμπορικό δίκτυο βαθιά στην Ανατολία. Η κύρια βάση τους ήταν στο Kültepe, κοντά στο σύγχρονο Καισάρειο. Έφερναν κασσίτερο και εκλεκτά υφάσματα με καραβάνια γαϊδουριών και μετέφεραν ασήμι και χρυσό στο σπίτι. Τα γράμματά τους σώζονται σε πήλινες πινακίδες. Μερικές από τις πινακίδες εξακολουθούν να είναι σφραγισμένες μέσα σε πήλινους φακέλους, κλειστές, με τη σφραγίδα του αποστολέα πιεσμένη προς τα έξω.

Οι επιστολές δεν είναι κρατικές υποθέσεις. Παραπονιούνται για χρέη, καθυστερημένες αποστολές και οικογενειακές διαμάχες. Οι σύζυγοι γράφουν σε συζύγους που έχουν λείψει για πολύ καιρό. Οι έμποροι διαφωνούν για τα επιτόκια. Αυτές είναι οι συνηθισμένες φωνές ανθρώπων που έζησαν πριν από την ύπαρξη της Αυτοκρατορίας των Χετταίων, διατηρημένες επειδή ο πηλός επιβιώνει από τη φωτιά καλύτερα από το χαρτί που επιβιώνει από οτιδήποτε. Πολύ λίγα μουσεία σας επιτρέπουν να σταθείτε τόσο κοντά σε ιδιωτική αλληλογραφία από τη δεύτερη χιλιετία πριν από την κοινή εποχή.

Οι Χετταίοι κυβέρνησαν την κεντρική Ανατολία από τη Χαττούσα, βορειοανατολικά από εδώ. Στην κεντρική αίθουσα θα βρείτε λιοντάρια, σφίγγες και μακριά ανάγλυφα πάνελ σκαλισμένα σε βασάλτη και ασβεστόλιθο. Βασιλιάδες εμφανίζονται με μυτερά παπούτσια και στρογγυλεμένα καπέλα. Θεοί στέκονται στις πλάτες ζώων. Μερικά κομμάτια προέρχονται από το Καρκαμίς, κοντά στα σύγχρονα συριακά σύνορα. Παρατηρήστε προσεκτικά τη σκάλισμα των ποδιών και των χεριών - οι γλύπτες χρησιμοποίησαν ρηχές, σίγουρες κοπές και οι επιφάνειες εξακολουθούν να δείχνουν τα σημάδια των εργαλείων τους.

Μετά την κατάρρευση των Χετταίων, οι Φρύγες ανέβηκαν στη δυτική Ανατολία. Το υλικό τους εδώ προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το Γόρδιο, όπου ένας τεράστιος χωμάτινος τύμβος κάλυπτε έναν ξύλινο ταφικό θάλαμο. Στο εσωτερικό υπήρχαν χάλκινα κύπελλα, καζάνια με εξαρτήματα σε σχήμα κεφαλής και ξύλινα έπιπλα με ένθετα ωραία γεωμετρικά σχέδια. Ο τύμβος συχνά ονομάζεται τάφος του Μίδα. Στην πραγματικότητα, ο ένοικος δεν έχει ποτέ ταυτοποιηθεί με βεβαιότητα και η ημερομηνία καθιστά έναν συγγενή πιο πιθανό από τον ίδιο τον θρυλικό βασιλιά.

Οι τελευταίες στοές ανήκουν στην Ουράρτου, ένα βασίλειο με έδρα τη λίμνη Βαν. Οι Ουράρτοι μεταλλουργοί κατασκεύαζαν κράνη, ασπίδες και ζώνες καλυμμένες με σειρές ζώων και πολεμιστών. Στο κάτω όροφο, στα παλαιότερα μέρη του κτιρίου, ένα ξεχωριστό τμήμα φιλοξενεί ελληνικό, ρωμαϊκό και βυζαντινό υλικό που βρέθηκε στην Άγκυρα και γύρω από αυτήν. Η φήμη του μουσείου δεν είναι μικρή. Το 1997 ονομάστηκε Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς, ένα βραβείο που έβαλε αυτή την ανακαινισμένη αίθουσα αγοράς σε πολύ μικρή λίστα.

Όταν φεύγετε, σταματήστε έξω από την πόρτα πριν κατεβείτε τον λόφο. Κοιτάξτε ψηλά στα τείχη του κάστρου πάνω από την οροφή. Ρωμαϊκές κολώνες και βυζαντινά τετράγωνα είναι ενσωματωμένα σε αυτά, τα οποία επαναχρησιμοποιούνται από όποιον χρειαζόταν πέτρα. Στη συνέχεια, κοιτάξτε κάτω τη σύγχρονη πόλη που απλώνεται στην πεδιάδα. Όλα όσα μόλις είδατε έχουν κατασκευαστεί σε απόσταση μερικών εκατοντάδων χιλιομέτρων από αυτό το σημείο. Η απόσταση μεταξύ του παλαιότερου αντικειμένου στο εσωτερικό και της κυκλοφορίας από κάτω σας είναι μικρότερη από ό,τι φαίνεται.