شهر غرق‌شده‌ی ککووا

کاپیتان موتور را خاموش می‌کند و قایق در سکوت به حرکت خود ادامه می‌دهد. در زیر بدنه، از میان آبی چنان زلال که به سختی می‌توان وجود آن را حس کرد، اشکالی از کنار آن می‌لغزند - یک دیوار صاف، یک ردیف پله، گوشه مربع یک اتاق. در بالای سطح آب، همان سنگ‌تراشی تا بالای ساحل جزیره ادامه دارد، نیمی در دریا و نیمی بیرون. لحظه‌ای طول می‌کشد تا ذهن آنچه را که چشم‌ها گزارش می‌دهند بپذیرد. شما بر فراز خیابان‌های یک شهر غرق‌شده شناور هستید.

این شهر غرق‌شده ککوا است که در امتداد ساحل شمالی جزیره ککوا، روبروی روستاهای ماهیگیری اوچاغیز و کالکوی، کشیده شده است. در دامنه صخره‌ای جزیره می‌توانید پی خانه‌ها، راه‌پله‌ها، اسکله‌ها و درگاه‌ها را در هر سطحی ردیابی کنید - برخی مرتفع و خشک، برخی در خط آب، برخی کاملاً غرق. راه‌پله‌های بنفش‌رنگ مستقیماً از صخره به سمت آبی پایین می‌آیند و به حرکت خود ادامه می‌دهند، گویی ساکنان ممکن است هر لحظه در حالی که آب از آنها چکه می‌کند، از آن بالا بروند.

مقصر، خودِ زمینِ بی‌قرار بود. این ساحل متعلق به یک منطقه زلزله‌خیز فعال است و نویسندگان باستانی و زمین‌شناسی مدرن بر این باورند که زمین اینجا بارها جابجا شده است. زلزله‌های قرن دوم عموماً به دلیل پایین رفتن چند متری این خط ساحلی و لغزیدن شهر پایینی به زیر دریا مقصر شناخته می‌شوند. آنچه که زمانی یک سکونتگاه بندری فعال - انبارها، خانه‌ها، اسکله‌های پهلوگیری که به کشتی‌ها در ساحل لیکیه خدمات ارائه می‌دادند - بود، به یک صخره با معماری تبدیل شد.

به هر حال، لیکیه نامی است که باید به اینجا نسبت داد - منطقه باستانی دریانوردی این خط ساحلی که به خاطر مقبره‌ها و شهرهای مستقل و سرسختش مشهور است. اسکله ککوا، کانال محافظت‌شده بین جزیره و سرزمین اصلی، در هر آب و هوایی به ملوانان لیکیه لنگرگاهی آرام می‌داد، دقیقاً همانطور که اکنون قایق تور شما را محافظت می‌کند. بندرهای خوب هرگز از مد نمی‌افتند. فقط صاحبان آنها تغییر می‌کنند.

امروزه حفاظت از آن محکم است. ککوا و آب‌های آن در سال ۱۹۹۰ به عنوان یک منطقه ویژه حفاظت‌شده اعلام شدند و شنا، غواصی سطحی و غواصی در خرابه‌های غرق‌شده ممنوع است تا از شکارچیان سوغاتی و آسیب لنگر محافظت شود. قایق‌ها از مسیرهای مشخص‌شده عبور می‌کنند. شما دیوارهای غرق‌شده را از طریق آب زلال یا پنل‌های کف شیشه‌ای مشاهده می‌کنید و توقف‌های شنا در خلیج‌های مجاز در نزدیکی انجام می‌شود. قوانین، این مکان را برای قرن بعدی بازدیدکنندگان قابل خواندن نگه می‌دارد.

بیشتر تورها این جزیره را با کالکوی، روستای کوچکی که در ساحل سرزمین اصلی روبرو قرار دارد، جفت می‌کنند - و کالکوی سزاوار توجه یکسانی است. این جزیره در سیمنا باستانی واقع شده است و حتی اکنون هیچ جاده‌ای به آن نمی‌رسد. همه چیز با قایق یا پیاده می‌رسد. خانه‌های سنگی، درختان انار و پانسیون‌ها به شیب زیر یک قلعه کوچک قرون وسطایی چسبیده‌اند که دیوارهای آن از پایه‌های بنا شده در دوران باستان بالا می‌روند. بالا رفتن کوتاه، طاقت‌فرسا و ارزشش را دارد.

درون قلعه یکی از جذاب‌ترین یافته‌های ساحل منتظر شماست - یک تئاتر کوچک که مستقیماً در سنگ زنده بریده شده است، با هفت ردیف صندلی و جایی برای شاید سیصد نفر. معمولاً کوچکترین تئاتر در لیکیا نامیده می‌شود. هر آنچه که اینجا به نمایش گذاشته شده بود، تماشاگران از قبل بهترین منظره ساحل را داشتند: سقف‌های قرمز پایین، کانال، جزیره و قایق‌های تفریحی که در جایی که زمانی کشتی‌های تفریحی پهلو می‌گرفتند، در حال حرکت بودند.

در پایین، کاله‌کوی تصویر امضای خود را حفظ کرده است. یک تابوت لیسیایی در قسمت کم‌عمق ساحل قرار دارد، امواج در پایه آن موج می‌زنند و درب قوسی آن به سمت آسمان است. این تابوت به نماد کل منطقه تبدیل شده است - مقبره‌ای در دریا. در اطراف روستا، تابوت‌های بیشتری در میان درختان زیتون و باغ‌های پشتی قرار گرفته‌اند. در اوچاغیز، تیمیوسای باستانی، گورستانی کامل از آنها در خط ساحلی پشت بندرگاه قرار دارد.

خود اوچاغیز نقطه شروع معمول است - روستایی کوچک با اسکله‌ها، رستوران‌های ماهی و کوچه‌هایی که تعداد مرغ‌ها از ماشین‌ها بیشتر است. از اینجا می‌توانید قایق خود را انتخاب کنید. قایق‌های چوبی بزرگ با ناهار در کشتی، جزیره را دور می‌زنند. قایق‌های موتوری کوچک، پرش‌های انعطاف‌پذیری انجام می‌دهند. کایاک‌های دریایی، که بهترین گزینه برای افراد آرام هستند، به شما اجازه می‌دهند در خط ساحلی در سطح چشم با خرابه‌ها پارو بزنید، آنقدر ساکت که صدای شکستن سطح توسط ماهی‌ها را بشنوید. کایاک‌سواری صبحگاهی، روی آب زلال، انتخاب افراد خبره است.

به خود ستون آب توجه کنید. در قسمت‌های کم‌عمق، کف دریا تکه‌های آمفورا و سنگ‌های تراشیده شده با علف دریایی را نشان می‌دهد. باکلان‌ها بال‌های خود را روی صخره‌هایی که زمانی سقف خانه‌ها بودند، خشک می‌کنند. در تابستان، کانال با نوری که بین جزیره و سرزمین اصلی می‌درخشد، می‌درخشد. این یک منظره دریایی کارآمد نیز هست - قایق‌های ماهیگیری هنوز هم هنگام سپیده دم از اوچاغیز حرکت می‌کنند، همانطور که قایق‌ها هزاران سال است که از همین لنگرگاه حرکت می‌کنند.

اگر وقت دارید، عصر بمانید. وقتی قایق‌ها روز می‌روند، کاله‌کوی به جمعیت یک شام خانوادگی بزرگ بازمی‌گردد. سکوهای رستوران بر فراز آب تیره می‌درخشند، ماهی کبابی با لیمو از راه می‌رسد و قلعه در آخرین نور در بالا شناور است. خوابیدن در روستایی بدون جاده، سنگ‌های باستانی زیر پا، نوعی خاطره سفر است که از تمام برنامه‌های سفر بیشتر دوام می‌آورد.

کلمه ککووا امروزه نام جزیره، کانال و کل منطقه خلیج است. قایق‌های تفریحی که در سواحل لیکیا گشت می‌زنند، آن را به عنوان یک لنگرگاه شبانه مورد علاقه خود می‌دانند و در خلیج‌های آرام اطراف اوچاغیز لنگر می‌اندازند، همانطور که کشتی‌های تجاری زمانی این کار را می‌کردند. در زمستان، روستاها به جمع خود بازمی‌گردند، ماهیگیری می‌کنند و تورهای خود را تعمیر می‌کنند، در حالی که حواصیل‌ها در آب‌های کم‌عمق بالای دیوارهای غرق شده کمین می‌کنند. ویرانه‌ها به فصل استراحت اهمیتی نمی‌دهند. آنها تقریباً دو هزار سال است که در این آب، صبور مانند سنگ، منتظر بوده‌اند.

قبل از اینکه برگردید، یک بار دیگر از کنار قایق نگاه کنید. پلکانی از میان نور خورشید به آبی عمیق می‌رود و به سادگی به راه خود ادامه می‌دهد. هر کسی که آن پله‌ها را بریده، انتظار پا، کار و روزهای عادی را داشته است. دریا شهر را گرفته اما شکل‌ها را نگه داشته و آنها را در انبار سرد و شفاف نگه داشته است. کمتر جایی به شما اجازه می‌دهد تا این حد مستقیم به این موضوع نگاه کنید که یک خط ساحلی واقعاً چقدر موقتی است - و چقدر می‌تواند به طرز دلپذیری غرق شود.