کلیسای سنت نیکلاس

هوا با پایین رفتن از پله‌ها تغییر می‌کند. بیرون، خورشید روی سقف‌های پلاستیکی گلخانه‌های دمره می‌تابید. داخل، سنگ خنک و کمی مرطوب است. نور از طریق یک سرپناه مدرن بالای سر می‌آید و به صورت نوارهای کم‌رنگی در سراسر کف می‌افتد. می‌توانید صدای قدم‌های خودتان را روی سنگفرش قدیمی بشنوید. جایی گروهی آرام به زبان دیگری صحبت می‌کنند. بوی گرد و غبار، سنگ آهک و ملات سرد است. این یکی از قدیمی‌ترین کلیساهای باقی‌مانده در سواحل ترکیه است.

دمره در دوران باستان میرا نامیده می‌شد. این شهر یکی از شهرهای اصلی لیکیا - منطقه باستانی که این بخش از ساحل را پوشش می‌دهد - بود. در قرن چهارم، مردی به نام نیکلاس به عنوان اسقف آن خدمت می‌کرد. در آن زمان اطلاعات بسیار کمی در مورد زندگی او نوشته شده است. داستان‌ها بعداً آمده‌اند. گفته می‌شود که او مخفیانه به افرادی که به آن نیاز داشتند پول می‌داد. یک روایت، او را توصیف می‌کند که شب‌ها سکه‌هایی را از پنجره می‌انداخت. سنت، نه اسناد، بیشتر آنچه را که ما می‌دانیم، در بر دارد.

ساختمان اطراف شما آن ساختمانی نیست که نیکلاس می‌شناخت. کلیساها بر روی قبر او ساخته شدند، آسیب دیدند و بیش از یک بار بازسازی شدند. آنچه اکنون پابرجاست، عمدتاً آثار قرون وسطایی است و مصالح قدیمی‌تر در داخل آن دوباره استفاده شده‌اند. به ستون‌ها نگاه کنید. برخی با یکدیگر مطابقت ندارند. ماسون‌ها آنچه را که از سازه‌های قدیمی‌تر در نزدیکی موجود بود، برداشتند. نقشه یک باسیلیکا است - یک سالن طولانی با راهروهای جانبی - با یک بخش گنبدی و نمازخانه‌های طاق‌دار که در زمان‌های مختلف اضافه شده‌اند.

مقبره بیشترین توجه را به خود جلب می‌کند. در یک راهروی جانبی، یک تابوت سنگی با درب شکسته وجود دارد. بازدیدکنندگان مدت‌هاست که آن را به عنوان محل دفن نیکلاس شناسایی کرده‌اند. استخوان‌ها اینجا نیستند. در سال ۱۰۸۷، ملوانان و بازرگانانی از باری، در جنوب ایتالیا، یادگارها را از میرا بردند و آنها را از طریق دریا حمل کردند. یک باسیلیکا برای آنها در باری ساخته شد، جایی که آنها هنوز هم در آنجا هستند. ونیز نیز بخشی از آن را ادعا می‌کند. دمره قبر خالی را نگه می‌دارد.

به پایین نگاه کنید. کف کلیسا یکی از بهترین چیزها است. قطعات کوچک سنگ رنگی برش داده شده و در طرح‌هایی - دایره‌ها، مربع‌ها، نوارهای در هم تنیده - قرار گرفته‌اند. صنعتگران از سنگ مرمر به رنگ‌های خاکستری، سفید، قرمز و سبز استفاده کرده‌اند. بعضی از پنل‌ها تقریباً در اثر پا ساییده شده‌اند. بعضی دیگر هنوز لبه‌های تیزی دارند. بالای سرتان، روی طاق‌ها، تکه‌هایی از گچ نقاشی شده باقی مانده است. چهره‌ها در ردیف‌هایی ایستاده‌اند، صورت‌هایشان به خطوط کلی محو شده است. رطوبت و گذشت زمان بیشتر رنگ‌ها را از بین برده است.

برای مدت طولانی کلیسا اصلاً قابل مشاهده نبود. رودخانه‌ای که از کنار دمره می‌گذرد، گل و لای را از کوه‌ها به پایین حمل می‌کند. سیل شهر پایینی را پوشاند و کلیسا تقریباً تا سطح دیوارهای بالایی پر از گل شد. آن گل از کف و نقاشی‌های پایینی محافظت می‌کرد. حفاری در قرن نوزدهم آغاز شد. حامیان روسی، که نیکلاس را به عنوان یک قدیس بزرگ گرامی می‌داشتند، هزینه کارهای مرمت را پرداخت کردند. برخی از اضافات آنها، از جمله برج ناقوس، هنوز پابرجاست.

اسقف این شهر از مسیری طولانی به بابانوئل تبدیل شد. در سنت هلندی، او سینترکلاس است که در ماه دسامبر برای کودکان هدیه می‌آورد. مهاجران هلندی این رسم را به آمریکای شمالی بردند. این نام کوتاه شد. نویسندگان و تصویرگران در قرن نوزدهم سورتمه، گوزن شمالی و لباس قرمز را اضافه کردند. این پیکره به سمت شمال حرکت می‌کرد تا اینکه در قطب زندگی کرد. از اینجا، در یک شهر کشاورزی گرم در ساحل مدیترانه، شروع شد.

سقف فلزی و شیشه‌ای بالای سرتان مدرن است. مرمتگران آن را ساختند تا از ریختن باران روی نقاشی‌ها و کف‌ها جلوگیری کنند، زیرا طاق‌ها دیگر به طور قابل اعتمادی آب نمی‌پاشند. این سقف نور را تغییر می‌دهد. به جای پرتوهای خورشید از طریق پنجره‌ها، یک رنگ خاکستری یکنواخت به خود می‌گیرد. برخی از بازدیدکنندگان این را ناامیدکننده می‌دانند. همچنین به همین دلیل است که گچ نقاشی شده هنوز اینجاست. مرمت به صورت بخش‌هایی ادامه دارد، بنابراین ممکن است بخش‌هایی از کلیسا در طول بازدید شما حصارکشی شود.

هر ساله در 6 دسامبر، روحانیون مراسمی را برای روز جشن قدیس در اینجا برگزار می‌کنند. زائران ارتدکس از چندین کشور برای شرکت در این مراسم سفر می‌کنند. در روزهای عادی، هنوز افرادی را خواهید دید که نذورات کوچکی را در نزدیکی مقبره می‌گذارند - سکه، عکس، یادداشت‌های تا شده. کارکنان مرتباً آنها را تمیز می‌کنند. اگر در حالی که گروهی در حال دعا هستند، رسیدید، کنار بروید و منتظر بمانید. این ساختمان بیشتر سال به عنوان موزه و چند ساعت به عنوان کلیسا کار می‌کند.

میرا در این کلیسا به کار خود پایان نداد. کمی دورتر، روی صخره‌ای، مقبره‌های لیکیه که در دل صخره کنده شده‌اند، قرار دارند. این مقبره‌ها طوری تراشیده شده‌اند که شبیه خانه‌های چوبی به نظر برسند، با تیرها و سقف‌های شیب‌دار که از سنگ کپی شده‌اند. در زیر آنها یک تئاتر رومی با ردیف‌هایی از صندلی‌ها و ماسک‌های تراشیده شده در میان بلوک‌های فروریخته قرار دارد. این دو مکان در کنار هم، شهر را توضیح می‌دهند - یک شهر لیکیه، سپس یک شهر رومی، سپس یک مرکز زیارتی مسیحی، و سپس زمین‌های کشاورزی.

بیرون از دروازه، شهر مدرن بر پایه کشاورزی ساخته شده است. گلخانه‌ها دشت را با ورق‌های پلاستیکی می‌پوشانند که نور را از جاده بالا می‌گیرند. گوجه فرنگی و فلفل در طول سال در آنها رشد می‌کنند. در میدان، مجسمه‌ای از بابانوئل، همراه با کیسه و بچه‌ها وجود دارد - نسخه‌ای از نیکلاس که اسقف آن را نمی‌شناخت. مغازه‌های نزدیک، شمایل‌ها، زیورآلات سرامیکی و تخم‌مرغ‌های کوچک نقاشی شده را به بازدیدکنندگان می‌فروشند.

قبل از رفتن، لحظه‌ای نزدیک مقبره بایستید. به صدای اتاق گوش دهید - صدای قدم‌ها، صداهای آهسته، وزوز پنکه‌ها. کف زیر پایتان توسط افرادی که انتظار داشتند زائران روی آن راه بروند، چیده شده است. شما یکی از آنها هستید، هر چه که باور داشته باشید. بیرون، گلخانه‌ها هنوز آفتاب می‌گیرند و کوه‌ها از پشت آنها سر بر می‌آورند. آن قدیس تقریباً هزار سال پیش این مکان را ترک کرد. به هر حال، نام او بر شهر باقی ماند.