Εκκλησία του Αγίου Νικολάου

Ο αέρας αλλάζει καθώς κατεβαίνετε τα σκαλιά. Έξω, ο ήλιος πιέζει τις πλαστικές στέγες των θερμοκηπίων του Demre. Μέσα, η πέτρα είναι δροσερή και ελαφρώς υγρή. Το φως μπαίνει μέσα από ένα σύγχρονο στέγαστρο από πάνω και πέφτει σε χλωμές λωρίδες στο πάτωμα. Μπορείτε να ακούσετε τα δικά σας βήματα στο παλιό πλακόστρωτο. Κάπου μια ομάδα μιλάει ήσυχα σε μια άλλη γλώσσα. Η μυρωδιά είναι σκόνη, ασβεστόλιθος και κρύο κονίαμα. Αυτή είναι μια από τις παλαιότερες σωζόμενες εκκλησίες στις τουρκικές ακτές.

Το Demre ονομαζόταν Μύρα στην αρχαιότητα. Ήταν μια από τις κύριες πόλεις της Λυκίας - της αρχαίας περιοχής που καλύπτει αυτό το τμήμα της ακτής. Τον τέταρτο αιώνα, ένας άντρας ονόματι Νικόλαος διετέλεσε επίσκοπος. Πολύ λίγα για τη ζωή του καταγράφηκαν εκείνη την εποχή. Οι ιστορίες ήρθαν αργότερα. Λέγεται ότι έδινε χρήματα κρυφά σε ανθρώπους που τα χρειάζονταν. Μια αφήγηση τον περιγράφει να πετάει νομίσματα από ένα παράθυρο τη νύχτα. Η παράδοση, όχι τα αρχεία, περιέχει τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε.

Το κτίριο γύρω σας δεν είναι αυτό που γνώριζε ο Νικόλαος. Εκκλησίες ανεγέρθηκαν πάνω από τον τάφο του, υπέστησαν ζημιές και ξαναχτίστηκαν περισσότερες από μία φορές. Αυτό που σώζεται τώρα είναι κυρίως μεσαιωνικά έργα, με παλαιότερο υλικό να έχει επαναχρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό του. Κοιτάξτε τις κολώνες. Κάποιες δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Οι χτίστες πήραν ό,τι ήταν διαθέσιμο από παλαιότερες κατασκευές σε κοντινή απόσταση. Το σχέδιο είναι μια βασιλική - μια μακριά αίθουσα με πλάγια κλίτη - με ένα θολωτό τμήμα και θολωτά παρεκκλήσια που προστέθηκαν σε διαφορετικές χρονικές στιγμές.

Ο τάφος τραβάει την περισσότερη προσοχή. Σε ένα πλάγιο κλίτος υπάρχει μια πέτρινη σαρκοφάγος με σπασμένο καπάκι. Οι επισκέπτες την έχουν αναγνωρίσει εδώ και καιρό ως τον τόπο ταφής του Νικολάου. Τα οστά δεν βρίσκονται εδώ. Το 1087 ναυτικοί και έμποροι από το Μπάρι, στη νότια Ιταλία, πήραν τα λείψανα από τα Μύρα και τα μετέφεραν πέρα από τη θάλασσα. Μια βασιλική χτίστηκε για αυτά στο Μπάρι, όπου και παραμένουν. Η Βενετία διεκδικεί επίσης ένα μέρος. Ο Ντέμρε κρατά τον άδειο τάφο.

Κοιτάξτε κάτω. Το δάπεδο είναι ένα από τα καλύτερα πράγματα στην εκκλησία. Μικρά κομμάτια χρωματιστής πέτρας κόβονται και προσαρμόζονται σε σχέδια - κύκλους, τετράγωνα, αλληλοσυνδεόμενες ταινίες. Οι τεχνίτες χρησιμοποίησαν μάρμαρο σε γκρι, λευκό, κόκκινο και πράσινο. Μερικά πάνελ είναι φθαρμένα σχεδόν λεία από τα πόδια. Άλλα διατηρούν ακόμα αιχμηρές άκρες. Πάνω σας, στους θόλους, σώζονται κομμάτια από βαμμένο γύψο. Φιγούρες στέκονται σε σειρές, τα πρόσωπά τους ξεθωριασμένα σε περιγράμματα. Η υγρασία και ο χρόνος αφαίρεσαν το μεγαλύτερο μέρος του χρώματος.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα η εκκλησία δεν ήταν καθόλου ορατή. Το ποτάμι που περνάει από το Ντέμρε κουβαλάει λάσπη από τα βουνά. Οι πλημμύρες κάλυψαν την κάτω πόλη και η εκκλησία γέμισε με λάσπη σχεδόν μέχρι το επίπεδο των άνω τοίχων. Αυτή η λάσπη προστάτευε τα δάπεδα και τις κάτω αγιογραφίες. Οι ανασκαφές ξεκίνησαν τον δέκατο ένατο αιώνα. Ρώσοι προστάτες, που τιμούσαν τον Νικόλαο ως σημαντικό άγιο, πλήρωσαν για τις εργασίες αποκατάστασης. Μερικές από τις προσθήκες τους, συμπεριλαμβανομένου ενός καμπαναριού, εξακολουθούν να υπάρχουν.

Ο επίσκοπος αυτής της πόλης έγινε Άγιος Βασίλης από μια μακρά διαδρομή. Στην ολλανδική παράδοση είναι ο Sinterklaas, που φέρνει δώρα στα παιδιά τον Δεκέμβριο. Ολλανδοί άποικοι μετέφεραν το έθιμο στη Βόρεια Αμερική. Το όνομα συντομεύτηκε. Συγγραφείς και εικονογράφοι τον δέκατο ένατο αιώνα πρόσθεσαν το έλκηθρο, τους ταράνδους και την κόκκινη στολή. Η φιγούρα συνέχισε να κινείται βόρεια μέχρι που έζησε στον πόλο. Ξεκίνησε εδώ, σε μια ζεστή αγροτική πόλη στις ακτές της Μεσογείου.

Η μεταλλική και γυάλινη οροφή πάνω από το κεφάλι σας είναι μοντέρνα. Οι συντηρητές την έχτισαν για να κρατούν τη βροχή μακριά από τους πίνακες και τα δάπεδα, επειδή οι θόλοι δεν ρίχνουν πλέον νερό αξιόπιστα. Αλλάζει το φως. Αντί για ακτίνες ήλιου μέσα από τα παράθυρα, έχετε μια ομοιόμορφη γκρίζα απόχρωση. Μερικοί επισκέπτες το βρίσκουν αυτό απογοητευτικό. Είναι επίσης ο λόγος που ο βαμμένος σοβάς είναι ακόμα εδώ. Η αποκατάσταση συνεχίζεται σε τμήματα, επομένως τμήματα της εκκλησίας μπορεί να είναι περιφραγμένα κατά την επίσκεψή σας.

Κάθε χρόνο στις 6 Δεκεμβρίου, ο κλήρος τελεί εδώ μια λειτουργία για την ημέρα της γιορτής του αγίου. Ορθόδοξοι προσκυνητές ταξιδεύουν από διάφορες χώρες για να παραστούν. Τις συνηθισμένες μέρες θα βλέπετε ακόμα ανθρώπους να αφήνουν μικρές προσφορές κοντά στον τάφο - νομίσματα, φωτογραφίες, διπλωμένα χαρτονομίσματα. Το προσωπικό τα καθαρίζει τακτικά. Αν φτάσετε ενώ μια ομάδα προσεύχεται, κάντε στην άκρη και περιμένετε. Το κτίριο λειτουργεί ως μουσείο για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και ως εκκλησία για λίγες ώρες.

Τα Μύρα δεν τελείωναν σε αυτήν την εκκλησία. Σε μικρή απόσταση, μια πρόσοψη βράχου περιέχει λυκιακούς τάφους λαξευτούς στον γκρεμό. Ήταν σκαλισμένοι για να μοιάζουν με ξύλινα σπίτια, με δοκούς και κεκλιμένες στέγες αντιγραμμένες από πέτρα. Από κάτω βρίσκεται ένα ρωμαϊκό θέατρο με σειρές καθισμάτων και σκαλιστές μάσκες ανάμεσα στα πεσμένα τετράγωνα. Οι δύο τοποθεσίες μαζί εξηγούν την πόλη - μια πόλη της Λυκίας, μετά μια ρωμαϊκή, μετά ένα χριστιανικό κέντρο προσκυνήματος και τέλος γεωργικές εκτάσεις.

Έξω από την πύλη, η σύγχρονη πόλη είναι χτισμένη γύρω από τη γεωργία. Θερμοκήπια καλύπτουν την πεδιάδα με πλαστικά φύλλα που παγιδεύουν το φως από τον δρόμο από πάνω. Ντομάτες και πιπεριές φυτρώνουν σε αυτά όλο το χρόνο. Στην πλατεία υπάρχει ένα άγαλμα του Άγιου Βασίλη, με σάκο και παιδιά - μια εκδοχή του Νικολάου που ο επίσκοπος δεν θα αναγνώριζε. Τα κοντινά καταστήματα πωλούν εικόνες, κεραμικά στολίδια και μικρά βαμμένα αυγά στους επισκέπτες.

Σταθείτε κοντά στον τάφο για μια στιγμή πριν φύγετε. Ακούστε τον ήχο του δωματίου - βήματα, χαμηλές φωνές, το βουητό των βεντάλιων. Το πάτωμα κάτω από τα πόδια σας στρώθηκε από ανθρώπους που περίμεναν οι προσκυνητές να περπατήσουν πάνω του. Είστε ένας από αυτούς, ό,τι κι αν πιστεύετε. Έξω, τα θερμοκήπια εξακολουθούν να παγιδεύουν τον ήλιο και τα βουνά υψώνονται πίσω τους. Ο άγιος έφυγε από αυτό το μέρος σχεδόν χίλια χρόνια πριν. Η πόλη διατήρησε το όνομά του ούτως ή άλλως.