Kerk van St. Nikolaas

Die lug verander soos jy die trappe afgaan. Buite druk die son op die plastiekdakke van Demre se kweekhuise. Binne is die klip koel en effens klam. Lig kom deur 'n moderne skuiling bo-oor en val in ligte stroke oor die vloer. Jy kan jou eie voetstappe op die ou plaveisel hoor. Iewers praat 'n groep saggies in 'n ander taal. Die reuk is stof, kalksteen en koue sement. Dit is een van die oudste oorblywende kerke aan die Turkse kus.

Demre is in die antieke tyd Myra genoem. Dit was een van die hoofstede van Lycia - die antieke streek wat hierdie stuk kus bedek. In die vierde eeu het 'n man met die naam Nicholas as die biskop daarvan gedien. Baie min oor sy lewe is destyds neergeskryf. Die stories het later gekom. Daar is gesê dat hy in die geheim geld gegee het aan mense wat dit nodig gehad het. Een weergawe beskryf hoe hy snags muntstukke deur 'n venster laat val het. Tradisie, nie rekord nie, dra die meeste van wat ons weet.

Die gebou rondom jou is nie die een wat Nicholas geken het nie. Kerke is oor sy graf opgerig, beskadig en meer as een keer herbou. Wat nou staan, is meestal Middeleeuse werk, met ouer materiaal wat binne-in hergebruik word. Kyk na die kolomme. Sommige pas nie by mekaar nie. Vrymesselaars het geneem wat beskikbaar was van vroeëre strukture in die omgewing. Die plan is 'n basiliek - 'n lang saal met sybeuke - met 'n koepelvormige gedeelte en gewelfde kapelle wat op verskillende tye bygevoeg is.

Die graf trek die meeste aandag. In 'n sybeuk is daar 'n klipsarkofaag met 'n gebreekte deksel. Besoekers het dit lank reeds as die begraafplaas van Nicholas geïdentifiseer. Die bene is nie hier nie. In 1087 het matrose en handelaars van Bari, in Suid-Italië, die oorblyfsels van Myra geneem en oor die see gedra. 'n Basiliek is vir hulle in Bari gebou, waar hulle steeds is. Venesië eis ook 'n gedeelte op. Demre hou die leë graf.

Kyk af. Die vloer is een van die beste dinge in die kerk. Klein stukkies gekleurde klip word gesny en in patrone gepas - sirkels, vierkante, ineengevlegte bande. Vakmanne het marmer in grys, wit, rooi en groen gebruik. Sommige panele word amper glad deur voete afgeslyt. Ander het steeds skerp kante. Bo jou, op die gewelwe, oorleef kolle geverfde pleister. Figure staan in rye, hul gesigte vervaag tot buitelyne. Vog en tyd het die meeste van die kleur verwyder.

Vir 'n lang tydperk was die kerk glad nie sigbaar nie. Die rivier wat verby Demre loop, dra slik van die berge af. Vloede het die onderste stad bedek, en die kerk het amper tot op die vlak van die boonste mure met modder gevul. Daardie modder het die vloere en die onderste skilderye beskerm. Opgrawings het in die negentiende eeu begin. Russiese beskermhere, wat Nicholas as 'n belangrike heilige vereer het, het vir restourasiewerk betaal. Sommige van hul toevoegings, insluitend 'n kloktoring, is steeds in plek.

Die biskop van hierdie stad het Kersvader met 'n lang roete geword. In die Nederlandse tradisie is hy Sinterklaas, wat in Desember geskenke aan kinders bring. Nederlandse setlaars het die gebruik na Noord-Amerika oorgedra. Die naam is verkort. Skrywers en illustreerders het in die negentiende eeu die slee, die rendier en die rooi pak bygevoeg. Die figuur het noordwaarts bly beweeg totdat hy by die pool gewoon het. Dit het hier begin, in 'n warm boeredorp aan die Mediterreense kus.

Die metaal- en glasdak oor jou kop is modern. Konservators het dit gebou om reën van die skilderye en vloere af te hou, want die gewelwe gooi nie meer betroubaar water af nie. Dit verander die lig. In plaas van sonstrale deur vensters, kry jy 'n egalige grys was. Sommige besoekers vind dit teleurstellend. Dit is ook die rede waarom die geverfde pleister steeds hier is. Restourasie duur in dele voort, so dele van die kerk kan tydens jou besoek afgekamp word.

Elke jaar op 6 Desember hou geestelikes hier 'n diens vir die heilige se feesdag. Ortodokse pelgrims reis van verskeie lande om dit by te woon. Op gewone dae sal jy steeds mense sien wat klein offerandes naby die graf los - muntstukke, foto's, gevoude note. Personeel ruim dit gereeld op. As jy aankom terwyl 'n groep bid, stap eenkant toe en wag. Die gebou dien vir die grootste deel van die jaar as 'n museum en vir 'n paar uur as 'n kerk.

Myra het nie by hierdie kerk geëindig nie. 'n Kort entjie verder bevat 'n rotswand Lyciese grafte wat in die krans uitgekap is. Hulle is gekerf om soos houthuise te lyk, met balke en skuins dakke wat in klip nageboots is. Onder hulle staan 'n Romeinse teater met rye sitplekke en gekerfde maskers tussen die gevalle blokke. Die twee terreine saam verklaar die dorp – 'n Lyciese stad, toe 'n Romeinse een, toe 'n Christelike pelgrimsentrum, toe landbougrond.

Buite die hek is die moderne dorp rondom landbou gebou. Kweekhuise bedek die vlakte met plastiekvelle wat die lig van die pad bo vang. Tamaties en soetrissies groei deur die jaar daarin. Op die plein is daar 'n standbeeld van Kersvader, kompleet met sak en kinders – 'n weergawe van Nicholas wat die biskop nie sou herken nie. Nabygeleë winkels verkoop ikone, keramiekornamente en klein geverfde eiers aan besoekers.

Staan 'n oomblik naby die graf voordat jy vertrek. Luister na die geluid van die vertrek – voetstappe, lae stemme, die gegons van die waaiers. Die vloer onder jou voete is gelê deur mense wat verwag het dat pelgrims daarop sou loop. Jy is een van hulle, wat jy ook al glo. Buite vang die kweekhuise steeds die son, en die berge verrys agter hulle. Die heilige het hierdie plek amper 'n duisend jaar gelede verlaat. Die dorp het in elk geval sy naam behou.