Αρχαία Πόλη Μύρα

Φτάνετε μέσα από μια θάλασσα από πλαστικό. Το σύγχρονο Demre είναι μια πόλη με θερμοκήπια - χιλιάδες από αυτά, που αστράφτουν στον ορίζοντα, καλλιεργώντας ντομάτες για τη μισή Τουρκία. Στη συνέχεια, ο δρόμος τελειώνει σε έναν γκρίζο γκρεμό, και η εποχή του πλαστικού καταρρέει. Η επιφάνεια του βράχου μπροστά σας είναι σκαλισμένη από πάνω μέχρι κάτω με πόρτες, κολώνες και προπύλες - μια κάθετη πόλη με τάφους, στοιβαγμένους σαν διαμερίσματα για τους νεκρούς. Περιστέρια βγαίνουν από τα ανοίγματα. Το εφέ σταματά τη συζήτηση.

Αυτή είναι η Μύρα, μια από τις μεγάλες πόλεις της Λυκίας - της αρχαίας ναυτικής περιοχής αυτής της ακτής. Στην ακμή της κατατάσσονταν ανάμεσα στα κορυφαία μέλη της Λυκιακής Συμμαχίας, και στους βυζαντινούς αιώνες ανέβηκε για να γίνει η πρωτεύουσα της περιοχής. Το μεγαλύτερο μέρος της πόλης εξακολουθεί να βρίσκεται θαμμένο κάτω από μέτρα λάσπης ποταμού, κάτω από τα θερμοκήπια που μόλις περάσατε. Αυτό που έχει ανασκαφεί - οι τάφοι και το θέατρο - από μόνο του θα δικαιολογούσε το ταξίδι.

Πλησιάστε τους τάφους και μελετήστε τη σκάλισμα. Αυτά δεν είναι αφηρημένα μνημεία. Είναι πορτρέτα σπιτιών — πέτρινα αντίγραφα των ξύλινων σπιτιών στα οποία ζούσαν οι Λύκιοι, με δοκούς, δοκούς και γείσα, όλα πιστά αναπαραγμένα σε βράχο. Μερικά έχουν σκαλιστές βεράντες και ανάγλυφα των οικογενειών που αναπαύονταν μέσα. Οι Λύκιοι έδωσαν στους νεκρούς τους μόνιμες εκδοχές των σπιτιών που γνώριζαν. Ως οικιακή αρχιτεκτονική, οι τάφοι άντεξαν κάθε πρωτότυπο.

Γιατί τόσο ψηλά στον γκρεμό; Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα. Μια παλιά πεποίθηση υποστηρίζει ότι τα φτερωτά πνεύματα μετέφεραν τους νεκρούς στη μετά θάνατον ζωή, έτσι οι τάφοι περίμεναν κοντά στον ουρανό. Πάρτε το αυτό ως λαογραφία που μεταδόθηκε πιστά. Αυτό που έχει καταγραφεί είναι ότι οι πρώτοι ταξιδιώτες βρήκαν ίχνη κόκκινου, μπλε και κίτρινου χρώματος σε αυτές τις προσόψεις — ο γκρεμός ήταν κάποτε μια έγχρωμη πόλη. Ο καιρός έκτοτε τον έχει επιστρέψει σε γκρι, με τα πιο αμυδρά φαντάσματα χρωστικής.

Δίπλα στον γκρεμό απλώνεται το θέατρο, ένα από τα μεγαλύτερα στη Λυκία. Ανεβείτε τις σκάλες και τους διαδρόμους του και βρίσκεστε μέσα σε σοβαρή ρωμαϊκή μηχανική — θολωτούς διαδρόμους, σειρές καθισμάτων και ένα κτίριο σκηνής του οποίου τα σκαλιστά μπλοκ βρίσκονται τριγύρω σαν κομμάτια παζλ. Αναζητήστε τις θεατρικές μάσκες σκαλισμένες ανάγλυφα σε πεσμένες πέτρες - πρόσωπα κωμωδίας και τραγωδίας που κάποτε διακοσμούσαν τη σκηνή, τώρα ακουμπισμένα στο γρασίδι στο ύψος των ματιών.

Το θέατρο καταγράφει επίσης καταστροφές και ανακάμψεις. Το έτος 141, ένας μεγάλος σεισμός κατέστρεψε πόλεις σε όλη τη Λυκία, μεταξύ αυτών και αυτό το θέατρο. Ένας πλούσιος Λυκίος ονόματι Οπραμόας, διάσημος για τις δωρεές του, βοήθησε στη χρηματοδότηση της ανοικοδόμησης εδώ και σε όλη την περιοχή. Τα καθίσματα που ανεβαίνετε είναι, εν μέρει, προϊόν μιας από τις μεγάλες πράξεις φιλανθρωπίας της αρχαιότητας. Η φιλανθρωπία, όπως αποδεικνύεται, είναι μια παλιά συνήθεια στα Μύρα - και ο πιο διάσημος ασκητής της δεν έχει ακόμη ανακαλυφθεί.

Τον τέταρτο αιώνα, ο επίσκοπος αυτής της πόλης ήταν ένας άνθρωπος ονόματι Νικόλαος. Φρόντιζε τους ναυτικούς, τους φτωχούς και τα παιδιά, και ιστορίες για τη μυστική του προσφορά δώρων διαδόθηκαν σε όλο τον χριστιανικό κόσμο - νομίσματα που αφήνονταν ήσυχα, προίκες που παρέχονταν τη νύχτα. Αυτές οι ιστορίες, που ξαναλέγονταν και κεντούνταν για αιώνες, ταξίδεψαν στην Ευρώπη, άλλαξαν ρούχα και κλίματα και έγιναν ο Άγιος Βασίλης. Η χαρούμενη φιγούρα του Δεκεμβρίου εντοπίζει τα χαρτιά της σε έναν επίσκοπο που περπάτησε σε αυτό το μέρος.

Η εκκλησία του βρίσκεται στην πόλη Ντέμρε, σε μικρή απόσταση με το αυτοκίνητο από τα ερείπια. Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου είναι ένα βυζαντινό κτίριο πάνω σε παλαιότερα θεμέλια, με θολωτούς διαδρόμους, θραύσματα τοιχογραφιών και ψηφιδωτά δαπέδου με γεωμετρικά σχέδια. Μια σπασμένη σαρκοφάγος εκεί παραδοσιακά απεικονίζεται ως ο τάφος του. Προσκυνητές, ειδικά από ορθόδοξες χώρες, φτάνουν όλο το χρόνο και οι λειτουργίες του Δεκεμβρίου προσελκύουν πλήθη. Ο φωτισμός είναι αμυδρός και η ατμόσφαιρα είναι αυθεντική - χαμηλώστε τη φωνή σας και αφιερώστε χρόνο.

Ο ίδιος ο άγιος δεν έμεινε. Το 1087, ναύτες από το ιταλικό λιμάνι του Μπάρι έκαναν επιδρομή στην εκκλησία και μετέφεραν τα περισσότερα από τα λείψανα στο σπίτι, όπου παραμένουν φυλαγμένα. Το Μπάρι έχτισε μια βασιλική για αυτά και εξακολουθεί να γιορτάζει την άφιξη κάθε Μάιο. Τα Μάυρα κράτησαν την ιστορία, την εκκλησία και τον άδειο τάφο - και, όπως θα υποστήριζαν πολλοί εδώ, η καλύτερη αξίωση για τον άνθρωπο.

Τα Μάυρα επίσης κέρδισε μια γραμμή στις γραφές. Οι Πράξεις των Αποστόλων καταγράφουν ότι ο Παύλος, ταξιδεύοντας ως κρατούμενος στη Ρώμη, άλλαξε πλοία στο λιμάνι των Μάυρων. Αυτό το λιμάνι, η Ανδριάκη, βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα μακριά και τα ερείπιά του αξίζουν την παράκαμψη - αποβάθρες, αποθήκες και μια τεράστια πέτρινη σιταποθήκη που χτίστηκε επί αυτοκράτορα Αδριανού. Η σιταποθήκη στεγάζει τώρα ένα μουσείο του λυκιακού πολιτισμού, έτσι οι θάλαμοι σιτηρών φιλοξενούν εκθέματα όπου κάποτε φιλοξενούσαν την προμήθεια ψωμιού του στόλου.

Δώστε στον χώρο μια χαλαρή ώρα. Το πρωινό φως πέφτει ευγενικά στον βράχο του τάφου και το θέατρο σκιάζει μέχρι το μεσημέρι. Πελαργοί και σπουργίτια φωλιάζουν στα ερείπια. Έξω από την πύλη, οι πάγκοι πουλάνε χυμό πορτοκαλιού και, αναπόφευκτα, αναμνηστικά του Άγιου Βασίλη δίπλα σε αντίγραφα λυκιακών τάφων - μια παράξενη λιανική περίληψη δύο χιλιάδων ετών. Τα πορτοκάλια, τουλάχιστον, είναι τοπικά και εξαιρετικά.

Η αρχαιολογία εδώ παίζει μεγάλο ρόλο. Οι ανασκαφές έχουν βρει την πόλη αξιοσημείωτα άθικτη κάτω από το στρώμα λάσπης - σε ορισμένα σημεία βάθους αρκετών μέτρων - συμπεριλαμβανομένου ενός μικρού βυζαντινού παρεκκλησίου που αποκαλύφθηκε με τοιχογραφίες που παραμένουν στη θέση τους. Κάθε εποχή εκσκαφών ξεφλουδίζει λίγο περισσότερο το σχέδιο. Οι ντόπιοι αστειεύονται ότι τα μισά Μύρα κοιμούνται ακόμα κάτω από τα θερμοκήπια ντομάτας, και το αστείο τυχαίνει να είναι ακριβές. Αυτό που θα περπατήσετε σήμερα είναι ένα κλάσμα αυτού που περιμένει κάτω από τα χωράφια.

Πριν φύγετε, σταθείτε για άλλη μια φορά ανάμεσα σε γκρεμό και θέατρο και αφήστε τα στρώματα να εγκατασταθούν. Ένας ναυτικός λαός σκάλισε σπίτια για τους νεκρούς του. Έγινε σεισμός και ένας πλούσιος άνθρωπος ξαναέχτισε. Ένας επίσκοπος παραδόθηκε κρυφά και έγινε θρύλος ντυμένος με κόκκινο. Οι ναυτικοί έκλεψαν έναν άγιο, η λάσπη έθαψε ένα κιονόκρανο και οι αγρότες φύτεψαν ντομάτες πάνω στα ερείπια. Η Μύρα τα απορρόφησε όλα και συνέχισε - και απόψε τα θερμοκήπια της θα λάμπουν ήσυχα πάνω από δρόμους που κοιμούνται ακόμα υπόγεια.