شهر باستانی میرا

شما از میان دریایی از پلاستیک وارد می‌شوید. دمره مدرن شهری از گلخانه‌هاست - هزاران گلخانه که در افق می‌درخشند و نیمی از ترکیه را گوجه‌فرنگی پرورش می‌دهند. سپس جاده به صخره‌ای خاکستری ختم می‌شود و عصر پلاستیک از بین می‌رود. نمای سنگی پیش روی شما از بالا تا پایین با درگاه‌ها، ستون‌ها و ایوان‌ها تراشیده شده است - شهری عمودی از مقبره‌ها، که مانند آپارتمان‌هایی برای مردگان روی هم چیده شده‌اند. کبوترها از دهانه‌ها بیرون می‌آیند. این جلوه، مکالمه را متوقف می‌کند.

این میرا است، یکی از شهرهای بزرگ لیکیا - منطقه باستانی دریانوردی این ساحل. در دوران اوج خود، در میان اعضای برجسته اتحادیه لیکیا قرار داشت و در قرون بیزانس به پایتخت منطقه تبدیل شد. بیشتر شهر هنوز زیر مترها گل و لای رودخانه، زیر گلخانه‌هایی که از کنارشان عبور کردید، مدفون است. آنچه کاوش شده است - مقبره‌ها و تئاتر - به تنهایی سفر را توجیه می‌کند.

به مقبره‌ها نزدیک شوید و حکاکی‌ها را مطالعه کنید. اینها بناهای انتزاعی نیستند. آنها تصاویری از خانه‌ها هستند - کپی‌های سنگی از خانه‌های چوبی که لیکیه‌ها واقعاً در آنها زندگی می‌کردند، با انتهای تیرها، تیرچه‌ها و اتصالات میخ‌دار که همگی به طور دقیق در سنگ بازسازی شده‌اند. برخی از آنها ایوان‌ها و نقش برجسته‌های حک شده از خانواده‌هایی که در داخل استراحت می‌کردند را دارند. لیکیه‌ها نسخه‌های دائمی خانه‌هایی را که می‌شناختند، به مردگان خود می‌دادند. به عنوان معماری خانگی، مقبره‌ها از هر نمونه اصلی دوام بیشتری داشتند.

چرا اینقدر بالای صخره؟ هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید. یک باور قدیمی می‌گوید که ارواح بالدار مردگان را به زندگی پس از مرگ حمل می‌کردند، بنابراین مقبره‌ها در نزدیکی آسمان منتظر می‌ماندند. این را به عنوان یک افسانه عامیانه در نظر بگیرید. آنچه مستند شده است این است که مسافران اولیه آثاری از رنگ قرمز، آبی و زرد را روی این نماها پیدا کرده‌اند - صخره زمانی شهری رنگی بود. از آن زمان، آب و هوا آن را به خاکستری برگردانده است، با کمترین ارواح رنگدانه.

در کنار صخره، تئاتر، یکی از بزرگترین تئاترهای لیکیه، قرار دارد. از پله‌ها و راهروهای آن بالا بروید، در دل معماری رومی قرار می‌گیرید - راهروهای طاق‌دار، ردیف‌های صندلی و ساختمان صحنه‌ای که بلوک‌های حکاکی‌شده‌اش مانند قطعات پازل در اطراف قرار گرفته‌اند. به دنبال ماسک‌های تئاتری باشید که به صورت برجسته روی سنگ‌های افتاده حک شده‌اند - چهره‌های کمدی و تراژدی که زمانی صحنه را تزئین می‌کردند و اکنون در سطح چشم روی چمن قرار دارند.

این تئاتر همچنین فاجعه و بهبودی را ثبت می‌کند. در سال ۱۴۱، زلزله‌ای بزرگ شهرهای سراسر لیکیا را ویران کرد، از جمله این تئاتر. یک لیکیه ثروتمند به نام اوپرامواس، که به خاطر کمک‌های مالی‌اش مشهور است، به تأمین مالی بازسازی اینجا و سراسر منطقه کمک کرد. صندلی‌هایی که از آنها بالا می‌روید، تا حدودی محصول یکی از بزرگترین اقدامات خیرخواهانه دوران باستان است. به نظر می‌رسد که خیریه یک عادت قدیمی در میرا است - و مشهورترین فرد نیکوکار آن هنوز در راه است.

در قرن چهارم، اسقف این شهر مردی به نام نیکلاس بود. او به ملوانان، فقرا و کودکان رسیدگی می‌کرد و داستان‌های هدیه دادن مخفیانه‌اش در سراسر جهان مسیحیت پخش می‌شد - سکه‌هایی که بی‌سروصدا رها می‌شدند، جهیزیه‌هایی که شب‌ها تهیه می‌شدند. این داستان‌ها که قرن‌ها بازگو و گلدوزی می‌شدند، در اروپا سفر کردند، لباس‌ها و آب و هواها را تغییر دادند و بابانوئل شدند. چهره شاد دسامبر، مدارک او را به اسقفی که در این سرزمین قدم می‌زد، برمی‌گرداند.

کلیسای او در شهر دمره، با فاصله کمی رانندگی از ویرانه‌ها قرار دارد. کلیسای سنت نیکلاس، بنایی بیزانسی بر روی پایه‌های قدیمی‌تر است، با راهروهای طاق‌دار، قطعاتی از نقاشی دیواری و موزاییک‌های کف با طرح‌های هندسی. یک تابوت شکسته در آنجا به طور سنتی به عنوان مقبره او نشان داده می‌شود. زائران، به ویژه از کشورهای ارتدکس، در تمام طول سال به آنجا می‌آیند و مراسم دسامبر جمعیت زیادی را به خود جذب می‌کند. روشنایی کم و فضا واقعی است - صدایتان را پایین بیاورید و عجله نکنید.

خود قدیس در آنجا نماند. در سال ۱۰۸۷، ملوانان بندر باری ایتالیا به کلیسا حمله کردند و بیشتر یادگارها را به خانه بردند، جایی که آنها همچنان در آنجا نگهداری می‌شوند. باری برای آنها یک کلیسای جامع ساخت و هنوز هم هر سال در ماه مه ورودشان را جشن می‌گیرد. مایرا داستان، کلیسا و مقبره خالی را نگه داشت - و بسیاری در اینجا استدلال می‌کنند که ادعای بهتری نسبت به آن مرد وجود دارد.

مایرا همچنین در کتاب مقدس جایگاهی به خود اختصاص داد. در کتاب اعمال رسولان آمده است که پولس، که به عنوان زندانی به روم سفر می‌کرد، در بندر مایرا کشتی عوض کرد. آن بندر، آندریاک، چند کیلومتر دورتر قرار دارد و ویرانه‌های آن ارزش این مسیر انحرافی را دارند - اسکله‌ها، انبارها و یک انبار بزرگ سنگی که در زمان امپراتور هادریان ساخته شده است. این انبار اکنون موزه‌ای از تمدن لیکیا را در خود جای داده است، بنابراین انبارهای غلات نمایشگاه‌هایی را در جایی که زمانی منبع نان ناوگان را در آن نگهداری می‌کردند، برگزار می‌کنند.

به این مکان ساعتی بدون عجله اختصاص دهید. نور صبح به آرامی بر صخره مقبره می‌تابد و تئاتر تا ظهر سایه دارد. لک‌لک‌ها و گنجشک‌ها در ویرانه‌ها لانه دارند. بیرون دروازه، دکه‌ها آب پرتقال و، به ناچار، سوغاتی‌های بابانوئل را در کنار ماکت‌های مقبره لیسیایی می‌فروشند - خلاصه‌ای عجیب از خرده‌فروشی دو هزار سال. حداقل پرتقال‌ها محلی و عالی هستند.

باستان‌شناسی در اینجا یک بازی طولانی را انجام می‌دهد. کاوش‌ها نشان داده‌اند که شهر به طرز چشمگیری در زیر پوشش گل و لای خود - در جاهایی با عمق چند متر - دست نخورده باقی مانده است، از جمله یک کلیسای کوچک بیزانسی که هنوز نقاشی‌های دیواری در آن وجود دارد. هر فصل حفاری کمی بیشتر از نقشه را از بین می‌برد. مردم محلی شوخی می‌کنند که نیمی از میرا هنوز زیر گلخانه‌های گوجه‌فرنگی خوابیده است و اتفاقاً این شوخی درست است. آنچه امروز از آن عبور می‌کنید، کسری از چیزی است که در زیر مزارع منتظر است.

قبل از ترک، یک بار دیگر بین صخره و تئاتر بایستید و بگذارید لایه‌ها فروکش کنند. مردمی دریانورد برای مردگان خود خانه‌هایی تراشیدند. زلزله‌ای رخ داد و مردی ثروتمند بازسازی شد. اسقفی مخفیانه بخشش کرد و به افسانه‌ای با لباس قرمز تبدیل شد. ملوانان یک قدیس را دزدیدند، گل و لای یک پایتخت را دفن کرد و کشاورزان روی ویرانه‌ها گوجه‌فرنگی کاشتند. میرا همه این‌ها را جذب کرد و به راهش ادامه داد - و امشب گلخانه‌هایش بی‌صدا بر فراز خیابان‌هایی که هنوز در زیر زمین خفته‌اند، خواهند درخشید.