کاش

عصر در کاش بوی یاس، ماهی کبابی و نمک دریا می‌دهد. خانه‌های سفیدکاری شده با بالکن‌های چوبی، کوچه‌هایی را که به زحمت برای اسکوتر جا دارند، در یک ردیف قرار می‌دهند و گل‌های کاغذی با موج‌هایی از بنفش و قرمز بر دیوارها می‌ریزند. در بندر، دکل‌ها با نسیم به صدا در می‌آیند و شناگران روی صخره‌ها خشک می‌شوند. در آن سوی آب، به اندازه‌ای نزدیک که می‌توان خانه‌هایش را شمرد، جزیره‌ای قرار دارد که متعلق به کشور دیگری است. کاش پر از چنین شگفتی‌های آرام است.

این شهر در محل آنتیفلوس، یک بندر باستانی لیکیا، سر بر آورده است. لیکیا - منطقه دریانوردی این ساحل - خود را در اطراف جفت شهرها سازماندهی کرد و آنتیفلوس به عنوان بندری که به فلوس، شهری در تپه‌های پشت، خدمت می‌کرد، آغاز شد. با گذشت زمان، بندر از بندر اصلی خود بزرگتر شد، همانطور که اغلب بنادر چنین می‌کنند. کشتی‌ها به چوب، اسفنج و گذرگاه نیاز داشتند و همه اینها از اینجا عبور می‌کردند. خیابان‌های مدرن مستقیماً روی نقشه باستانی قرار گرفته‌اند و گذشته همچنان از میان سنگفرش‌ها بیرون می‌زند.

بهترین نمونه در وسط یک خیابان خرید قرار دارد. در بالای اوزون چارشی، کوچه طولانی بازار، یک تابوت سنگی لیسیایی بر روی پایه سنگی بلند، بالای ویترین مغازه‌ها قرار دارد - مقبره‌ای با قدمت بیش از دو هزار سال، با درب نوک‌تیز به شکل قایق وارونه. سرهای شیر تراشیده شده از درب محافظت می‌کنند، بنابراین مردم محلی آن را مقبره شیر می‌نامند. خریداران با بستنی از کنار آن عبور می‌کنند. گربه‌ها روی پله‌های آن می‌خوابند. قدمت، اینجا، مبلمان است.

یک پیاده‌روی کوتاه به سمت غرب شما را به تئاتر باستانی می‌رساند و ممکن است خوشایندترین غافلگیری در شهر باشد. ردیف‌های سنگی آن تا حد زیادی دست‌نخورده باقی مانده‌اند و رو به دیوار صحنه نیست، بلکه رو به دریای آزاد است. مدیترانه پس‌زمینه است. مردم در اواخر بعد از ظهر با بطری‌های آب به آنجا می‌روند و روی سنگ گرم می‌نشینند، در حالی که خورشید به سمت آب پایین می‌آید. کنسرت‌ها و رویدادها هنوز از آن استفاده می‌کنند. بیست و چند قرن بعد، این تئاتر همچنان در حال خدمت است.

بالای شهر، در دل صخره‌ها، می‌توانید مقبره‌های سنگی به جا مانده از لیکیه‌ها را ببینید، از جمله یک مقبره‌ی حجاری‌شده‌ی عظیم که با یک سربالایی کوتاه و شیب‌دار از طریق کوچه‌های فرعی به آن می‌رسید. در ساعات خنک‌تر به بالا بروید. پاداش آن دو برابر است - درگاه‌های تراشیده‌شده از یک فرهنگ ناپدیدشده، و منظره‌ای از پشت‌بام کل خلیج، شبه‌جزیره و آن جزیره‌ی خارجی که در دریا شناور است.

این جزیره کاستلوریزو نام دارد که به ترکی میس نامیده می‌شود و یونان است - پایگاه شرقی دورافتاده‌ی آن، که درست در امتداد یک تنگه‌ی باریک لنگر انداخته است. کشتی‌ها در کمتر از یک ساعت از بندر کاش عبور می‌کنند و مسافران روزانه با گذرنامه برای ناهار در میان خانه‌های یونانی رنگارنگ به آنجا می‌روند. شب‌ها چراغ‌های آن مانند رشته‌ای از فانوس‌ها در افق آویزان هستند. مرز و همسایه، همه در یک منظره.

کاش زمانی صدای یونانی داشت. این شهر که با نام آندیفلی شناخته می‌شد، تا سال ۱۹۲۳ محل سکونت یک جامعه ارتدکس یونانی بود، تا اینکه تبادل جمعیت بین یونان و ترکیه آن را خالی کرد - همان پیمانی که کایاکوی در نزدیکی فتحیه را خالی کرد. برخی از خانواده‌ها فقط از آن تنگه باریک به کاستلوریزو عبور کردند. خانه‌های قدیمی که آنها پشت سر گذاشتند، با پنجره‌ها و کرکره‌های قوسی شکل، اکنون پانسیون‌ها، گالری‌ها و بارهایی هستند که به کاش شخصیت می‌دهند.

کاش در زیر خط آب، شهرت دومی دارد. غواصان این منطقه را در میان بهترین قلمرو غواصی در ترکیه قرار می‌دهند - آب زلال و عمیق، دیوارها، صخره‌ها، لاک‌پشت‌های دریایی، قطعات آمفورا و چندین لاشه کشتی، از جمله هواپیماها و کشتی‌هایی که به عنوان صخره‌های مصنوعی قرار گرفته‌اند. مغازه‌های غواصی در نزدیکی بندرگاه جمع شده‌اند و روزانه قایق‌ها در حال حرکت هستند. مبتدیان می‌توانند اولین غواصی را در خلیج‌های سرپوشیده امتحان کنند. غواصان نیز سهم خود را از سکوهای سنگی در لبه شهر دریافت می‌کنند.

دریا نیز روزهای ملایم‌تری را رقم می‌زند. تورهای کایاک دریایی در سواحل نزدیک، از جمله سفرهایی به سمت ویرانه‌های غرق‌شده در ککووا، پارو می‌زنند. سواحل کوچک در جاده شبه‌جزیره پراکنده‌اند، برخی سنگریزه‌دار، برخی سکوهایی بر روی صخره، که هر کدام مدافعان وفادار خود را دارند. در شهر، روز با سرعت کافه‌ها می‌گذرد - صبحانه‌های طولانی زیر درختان مو، شنای عصرگاهی، سپس گردش آرام عصرگاهی در اطراف بندر با روشن کردن چراغ‌های رستوران‌های ماهی.

منطق بازار هنوز بر مرکز شهر حاکم است. اوزون چارشی و کوچه‌های اطراف آن، کارگاه‌ها و مغازه‌های کوچک - صندل‌سازان، نقره‌سازان، ادویه‌فروشان، صابون‌فروشان و گالری‌ها - را در خود جای داده‌اند. قیمت‌ها در یک یا دو خیابان دورتر از آب، مناسب‌تر هستند. یک بازار هفتگی، روستاییان را از تپه‌ها با پنیر، عسل، گیاهان دارویی و کوه‌هایی از محصولات کشاورزی به آنجا می‌کشاند. کاش مد روز شده است، اما هنوز هم مانند یک شهر کوچک خرید می‌کند.

حتی نام آن کوچک و انسانی است. کاش در زبان ترکی به معنای ابرو است و مردم محلی می‌گویند که این شهر این نام را از انحنای زمین که در اطراف بندرگاه قوس زده است، گرفته است - شبه‌جزیره‌ای باریک که مانند ابرویی بر فراز چشم، بر فراز آبی برافراشته شده است. چه این ریشه واقعی باشد و چه نباشد، کاملاً مناسب است. این شهری در مقیاسی صمیمی است که برای قدم زدن ساخته شده و دائماً بر فراز دریا قوس دارد.

پیاده‌روها نیز از میان شهر عبور می‌کنند. جاده لیکیه، مسیر پیاده‌روی طولانی که در امتداد این ساحل امتداد دارد، در مسیر خود بین فتحیه و آنتالیا از کاش عبور می‌کند و کوهنوردانی که با چکمه‌های غبارآلود خود در کافه‌ها با ملوانان و غواصان شریک می‌شوند. پیاده‌روی‌های روزانه به شبه‌جزیره یا به سمت روستاهای تپه‌ای قدیمی منتهی می‌شود. در بهار، دامنه‌های اطراف شهر سبز و برای مدت کوتاهی نرم می‌شوند و گیاهان وحشی مسیرها را معطر می‌کنند. حتی بدون پیاده‌روی کامل، یک ساعت در مسیر، تمام ساحل را از بالا برای شما می‌خرد.

روز را با چیزی سرد در بندرگاه به پایان برسانید. ورود کشتی از یونان، قایق‌های غواصی که عرشه‌های خود را شستشو می‌دهند و جمعیت تئاتر که در امتداد جاده ساحلی به خانه می‌روند را تماشا کنید. بیست و پنج قرن است که دریانوردان دقیقاً در همین انحنای ساحل گیر افتاده‌اند، و روال عصرگاهی - قایق‌ها در حرکتند، چراغ‌ها روشنند، شام سرو می‌شود - شکل خود را به ندرت تغییر داده است. کافی است آرام بنشینید تا بخشی از آن شوید.