Αρχαία Πόλη Σίδη

Ακούστε πρώτα τη θάλασσα. Φτάνει ως ένας χαμηλός, σταθερός ήχος από πίσω από τις κολώνες — η Μεσόγειος που δουλεύει στα βράχια από κάτω. Ο αέρας εδώ μεταφέρει αλάτι και ζεστή ρητίνη πεύκου. Κάτω από τα πόδια σας, οι πλάκες του οδοστρώματος είναι γυαλισμένες, λείες, φθαρμένες από αιώνες καροτσιών, σανδαλιών και, πρόσφατα, αθλητικών παπουτσιών. Αγγίξτε ένα πεσμένο τύμπανο κολόνας και θα βρείτε το μάρμαρο δροσερό στην σκιασμένη πλευρά του και ζεστό στην πλευρά που βλέπει στον ήλιο. Η Σίδη βρίσκεται σε μια μικρή χερσόνησο. Το νερό δεν είναι ποτέ μακριά, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Το όνομα είναι παλαιότερο από τα ελληνικά. Αρχαίοι συγγραφείς κατέγραψαν ότι η Σίδη σήμαινε ρόδι στην τοπική γλώσσα αυτής της ακτής — μια γλώσσα που έκτοτε έχει εξαφανιστεί εντελώς. Τα ρόδια εμφανίζονται στα νομίσματα της πόλης. Αυτή είναι μια μικρή ένδειξη για τους ανθρώπους που ζούσαν εδώ πριν φτάσουν οι Έλληνες άποικοι από το βορειοδυτικό Αιγαίο. Μια αρχαία αφήγηση ισχυρίζεται ότι οι νεοφερμένοι ξέχασαν την ομιλία τους σε σύντομο χρονικό διάστημα και άρχισαν να χρησιμοποιούν την τοπική γλώσσα. Όποια και αν είναι η αλήθεια αυτής της ιστορίας, η πόλη διατήρησε το μη ελληνικό της όνομα.

Η Σίδη είχε λιμάνι και τα λιμάνια βγάζουν χρήματα. Τα πλοία σταματούσαν εδώ για σιτηρά, για ελαιόλαδο, για ξυλεία που κόβονταν στα βουνά πίσω από την ακτή. Η πόλη είχε επίσης ένα πιο σκοτεινό εμπόριο. Ο γεωγράφος Στράβων περιέγραψε τη Σίδη ως ένα μέρος όπου πειρατές από τις ακτές της Κιλικίας πουλούσαν αιχμαλώτους. Το έγραψε ξεκάθαρα, χωρίς πολλά σχόλια. Η Ρώμη τελικά εκδίωξε αυτούς τους πειρατές από αυτά τα νερά. Η πόλη συνέχισε το εμπόριο και τα χρήματα πλήρωναν για πολλά από τα κτίρια στα οποία στέκεστε.

Περπατήστε προς το θέατρο και η κλίμακα αλλάζει. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα σε αυτό το μέρος της Ανατολίας και είναι χτισμένο διαφορετικά από τα περισσότερα ελληνικά παραδείγματα. Αντί να ακουμπούν τα καθίσματα σε μια πλαγιά λόφου, οι κατασκευαστές το ύψωσαν σε τεράστιες θολωτές καμάρες, επειδή η χερσόνησος δεν τους έδινε βολικό λόφο. Μπορείτε να περπατήσετε μέσα σε αυτούς τους θόλους. Είναι δροσεροί και σκοτεινοί, και ο ήχος των βημάτων σας αλλάζει καθώς περνάτε κάτω από κάθε καμάρα. Χιλιάδες άνθρωποι κάποτε ανέβαιναν αυτές τις σκάλες για να φτάσουν στις θέσεις τους.

Το θέατρο άλλαξε δουλειά περισσότερες από μία φορές. Αργότερα οι Ρωμαίοι περιτείχισαν τις χαμηλότερες σειρές, ώστε ο χώρος να μπορεί να φιλοξενεί παραστάσεις με ζώα και πολεμικές επιδείξεις. Αργότερα, ακόμα πιο αργά, όταν η πόλη έγινε χριστιανική, ένα μέρος του χρησιμοποιήθηκε για λατρεία σε ανοιχτό χώρο. Αναζητήστε μικρούς σταυρούς κομμένους σε επαναχρησιμοποιημένα τετράγωνα καθώς περπατάτε. Τα κτίρια εδώ σπάνια κατεδαφίζονταν. Προσαρμόζονταν, μπαλώνονταν, ληστεύονταν για πέτρα και προσαρμόζονταν ξανά. Αυτή η συνήθεια εξηγεί γιατί τόσα πολλά σώζονται - και γιατί σχεδόν τίποτα από όσα βλέπετε δεν ανήκει σε μία μόνο περίοδο.

Η κύρια πύλη βρίσκεται στον αυχένα της χερσονήσου, όπου η γη στενεύει. Ακριβώς μέσα σε αυτήν βρίσκονται τα ερείπια μιας μνημειώδους κρήνης, ενός νυμφαίου. Το νερό έφτανε με υδραγωγείο από τα βουνά και χυνόταν κάτω από μια διακοσμημένη πέτρινη πρόσοψη σε φαρδιές λεκάνες. Ήταν το πρώτο πράγμα που συναντούσε ένας ταξιδιώτης μετά την πύλη. Το μήνυμα ήταν απλό. Αυτή η πόλη έχει νερό σε περίσσεια. Από εκεί ένας δρόμος με κιονοστοιχίες κατέβαινε προς το λιμάνι. Τμήματα αυτών των κιόνων εξακολουθούν να πλαισιώνουν τον σύγχρονο δρόμο.

Δίπλα στο θέατρο βρίσκεται η αγορά, η κύρια δημόσια πλατεία. Στη μέση μπορείτε να διακρίνετε τα στρογγυλά θεμέλια ενός μικρού ναού. Πιθανότατα ήταν αφιερωμένος στην Τύχη, τη θεά της τύχης, η οποία συχνά απεικονιζόταν να κρατάει τη μοίρα μιας πόλης στα χέρια της. Στη μία πλευρά της πλατείας βρίσκεται μια δημόσια τουαλέτα — ένα μακρύ καμπυλωτό δωμάτιο με πέτρινα καθίσματα πάνω από ένα κανάλι έκπλυσης. Είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα σε αυτήν την ακτή. Οι ρωμαϊκές πόλεις έπαιρναν σοβαρά την υγιεινή και δεν το έκρυβαν.

Τώρα πηγαίνετε στην άκρη της χερσονήσου, στους ναούς δίπλα στο νερό. Αρκετές κολώνες του Ναού του Απόλλωνα στέκονται ξανά μαζί, αναστηλωμένες τον εικοστό αιώνα από κομμάτια που βρίσκονταν στο έδαφος. Κοιτάξτε ψηλά το θραύσμα καμπύλης πέτρας που κουβαλούν. Σκαλισμένες κατά μήκος του είναι οι κεφαλές της Μέδουσας. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν αυτό το πρόσωπο ως φρουρό, τοποθετημένο σε ένα κτίριο για να αποτρέψουν το κακό. Κατά τη δύση του ηλίου, αυτές οι κολώνες γίνονται πορτοκαλί, μετά ροζ, μετά γκρι, ενώ η θάλασσα πίσω τους διατηρεί το φως της λίγο περισσότερο.

Τα ρωμαϊκά λουτρά της πόλης στεγάζουν τώρα το μουσείο. Αυτή είναι μια λογική αντιστοιχία, επειδή ένα κτίριο λουτρών είναι ουσιαστικά μια σειρά από ψηλές, καλά φωτισμένες αίθουσες. Στο εσωτερικό υπάρχουν αγάλματα που βρίσκονται στους δρόμους και τις πλατείες γύρω σας. Υπάρχουν αυτοκράτορες, αθλητές, μια λουόμενη Αφροδίτη και πορτρέτα με εκπληκτικά συγκεκριμένα πρόσωπα. Το να στέκεσαι κοντά σε ένα από αυτά τα κεφάλια είναι μια παράξενη εμπειρία. Τα μαλλιά είναι τοποθετημένα με τρόπο που κράτησε ίσως μια γενιά. Κάποιος σε αυτή την πόλη ήθελε να τον θυμούνται ακριβώς όπως φαινόταν.

Αυτό είναι το μέρος που σπάνια περιμένουν οι επισκέπτες. Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η Σίδη ήταν άδεια. Η αρχαία πόλη εγκαταλείφθηκε και η χερσόνησος αφέθηκε στην άμμο, τους θάμνους και τη βόσκηση ζώων. Στη συνέχεια, στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα, μουσουλμανικές οικογένειες από την Κρήτη επανεγκαταστάθηκαν σε αυτό το σημείο. Έχτισαν σπίτια ανάμεσα στα ερείπια, χρησιμοποιώντας αρχαία τετράγωνα στους τοίχους τους, και ψάρευαν για να ζήσουν. Το χωριό τους εξελίχθηκε στην πόλη που περπατούσες. Μερικά παλαιότερα σπίτια εξακολουθούν να έχουν ένα τύμπανο κιονοστοιχίας ενσωματωμένο σε μια γωνία.

Αυτή η στρώση είναι ο πραγματικός χαρακτήρας του τόπου. Μια βεράντα εστιατορίου στηρίζεται σε ένα ρωμαϊκό τείχος. Ένα κατάστημα πουλάει γυαλιά ηλίου δίπλα σε μια βυζαντινή αψίδα. Οι γάτες κοιμούνται στη σκιά παλιών ταφόπλακων. Μερικοί επισκέπτες το βρίσκουν αυτό απρόσεκτο. Άλλοι το βρίσκουν ειλικρινές - ένα μέρος όπου οι άνθρωποι απλώς συνέχισαν να ζουν στο ίδιο έδαφος για πολύ καιρό. Και οι δύο αντιδράσεις είναι δίκαιες. Η πόλη δεν αντιμετώπισε ποτέ τα ερείπιά της ως ανέγγιχτα, και αυτός είναι εν μέρει ο λόγος για τον οποίο τα ερείπια είναι ακόμα εδώ.

Πριν φύγετε, περπατήστε μέχρι το νερό στην άκρη της χερσονήσου. Καθίστε σε ένα κομμάτι πεσμένο μάρμαρο και αντικρίστε την ανοιχτή θάλασσα. Ο ορίζοντας μοιάζει πολύ με έναν ναύτη που φέρνει ένα πλοίο με σιτηρά σε αυτό το λιμάνι. Ο άνεμος είναι ο ίδιος άνεμος. Πίσω σας, οι κολώνες κρατούν το κομμάτι της σκαλιστής πέτρας τους στον ουρανό. Μπροστά δεν υπάρχει τίποτα άλλο παρά νερό και φως. Μείνετε για ένα λεπτό χωρίς να τραβήξετε φωτογραφία. Έπειτα, αφήστε τον ήχο της πόλης να σας τραβήξει πίσω.