شهر باستانی سیده

اول به صدای دریا گوش دهید. به صورت صدایی آرام و یکنواخت از آن سوی ستون‌ها می‌آید - صدای دریای مدیترانه که روی صخره‌های پایین عمل می‌کند. هوای اینجا نمک و رزین کاج گرم را با خود حمل می‌کند. زیر پاهایتان، سنگفرش‌ها صیقلی و صاف هستند، که در اثر قرن‌ها استفاده از گاری، صندل و اخیراً کفش کتانی ساییده شده‌اند. به یک استوانه ستون افتاده دست بزنید، سنگ مرمر را در سمت سایه‌دار آن خنک و در سمت رو به آفتاب گرم خواهید یافت. سیده روی یک شبه جزیره کوچک قرار دارد. آب هرگز از هیچ جهتی دور نیست.

نام این شهر قدیمی‌تر از یونانی است. نویسندگان باستان نوشته‌اند که سیده در زبان محلی این ساحل به معنای انار بوده است - زبانی که از آن زمان به طور کامل ناپدید شده است. انارها روی سکه‌های شهر ظاهر می‌شوند. این سرنخ کوچکی در مورد مردمی است که قبل از ورود مهاجران یونانی از شمال غربی دریای اژه در اینجا زندگی می‌کردند. یک روایت باستانی ادعا می‌کند که تازه واردان در مدت کوتاهی زبان خود را فراموش کردند و به جای آن شروع به استفاده از زبان محلی کردند. حقیقت این داستان هر چه که باشد، شهر نام غیر یونانی خود را حفظ کرد.

سیده بندر داشت و بندرها پولساز هستند. کشتی‌ها برای غلات، روغن زیتون و چوب‌های بریده شده در کوه‌های پشت ساحل در اینجا توقف می‌کردند. این شهر همچنین تجارت تاریک‌تری داشت. استرابون، جغرافیدان، سیده را مکانی توصیف کرد که دزدان دریایی از سواحل کیلیکیه، افراد اسیر شده را می‌فروختند. او این را به طور ساده و بدون توضیح زیادی نوشت. سرانجام روم آن دزدان دریایی را از این آب‌ها بیرون کرد. شهر به تجارت ادامه داد و پول آن برای بسیاری از ساختمان‌هایی که در میان آنها ایستاده‌اید، پرداخت شد.

به سمت تئاتر بروید و مقیاس تغییر می‌کند. این یکی از بزرگترین تئاترها در این بخش از آناتولی است و با اکثر نمونه‌های یونانی متفاوت ساخته شده است. سازندگان به جای اینکه صندلی‌ها را به دامنه تپه تکیه دهند، آن را بر روی طاق‌های طاق‌دار عظیم بنا کردند، زیرا شبه جزیره تپه مناسبی برای آنها فراهم نمی‌کرد. می‌توانید وارد آن طاق‌ها شوید. آنها خنک و کم‌نور هستند و صدای قدم‌های شما با عبور از زیر هر طاق تغییر می‌کند. هزاران نفر زمانی از این پله‌ها برای نشستن به صندلی‌های خود بالا می‌رفتند.

تئاتر بیش از یک بار شغل خود را تغییر داد. بعدها رومی‌ها پایین‌ترین ردیف‌ها را دیوار کشیدند تا فضا بتواند نمایش‌های حیوانات و نمایش‌های رزمی را برگزار کند. بعدها، زمانی که شهر مسیحی شد، بخشی از آن برای عبادت در فضای باز استفاده می‌شد. هنگام پیاده‌روی، به دنبال صلیب‌های کوچکی باشید که به بلوک‌های استفاده مجدد بریده شده‌اند. ساختمان‌های اینجا به ندرت تخریب می‌شدند. آنها تطبیق داده می‌شدند، وصله می‌شدند، برای سنگ دزدیده می‌شدند و دوباره تطبیق داده می‌شدند. این عادت توضیح می‌دهد که چرا این همه چیز باقی مانده است - و چرا تقریباً هیچ چیزی که می‌بینید متعلق به یک دوره واحد نیست.

دروازه اصلی در گردن شبه جزیره قرار دارد، جایی که زمین باریک می‌شود. درست در داخل آن بقایای یک فواره عظیم، یک نیمفئوم، وجود دارد. آب از طریق قنات از کوه‌ها می‌آمد و از یک سطح سنگی تزئین شده به داخل حوضچه‌های وسیع می‌ریخت. این اولین چیزی بود که یک مسافر پس از دروازه با آن مواجه می‌شد. پیام ساده بود. این شهر آب کافی برای ذخیره دارد. از آنجا یک خیابان ستون‌دار به سمت بندر امتداد داشت. بخش‌هایی از آن ستون‌ها هنوز در امتداد جاده مدرن قرار دارند.

در کنار تئاتر، آگورا، میدان عمومی اصلی قرار دارد. در وسط می‌توانید پایه گرد یک معبد کوچک را ببینید. به احتمال زیاد این بنا به تیخه، الهه بخت و اقبال، تقدیم شده است که اغلب در حال در دست داشتن سرنوشت شهر نشان داده می‌شد. در یک طرف میدان، یک توالت عمومی وجود دارد - یک اتاق منحنی بلند با صندلی‌های سنگی بالای یک کانال فاضلاب. این یکی از نمونه‌های بهتر حفظ شده در این ساحل است. شهرهای رومی بهداشت را جدی می‌گرفتند و آن را پنهان نمی‌کردند.

حالا به نوک شبه جزیره، به معابد کنار آب بروید. چندین ستون از معبد آپولو دوباره در کنار هم قرار گرفته‌اند، که در قرن بیستم از قطعاتی که روی زمین افتاده بودند، دوباره ساخته شده‌اند. به قطعه سنگ منحنی که حمل می‌کنند نگاه کنید. در امتداد آن، سرهای مدوسا حک شده است. رومی‌ها از آن صورت به عنوان نگهبان استفاده می‌کردند و آن را روی یک ساختمان قرار می‌دادند تا آسیب را دور کنند. در هنگام غروب آفتاب، این ستون‌ها نارنجی، سپس صورتی و سپس خاکستری می‌شوند، در حالی که دریا پشت سر آنها نور خود را کمی بیشتر نگه می‌دارد.

حمام‌های رومی شهر اکنون موزه را در خود جای داده‌اند. این یک تطابق منطقی است، زیرا یک ساختمان حمام اساساً مجموعه‌ای از سالن‌های بلند و روشن است. در داخل، مجسمه‌هایی در خیابان‌ها و میدان‌های اطراف شما یافت می‌شوند. امپراتورها، ورزشکاران، یک آفرودیت در حال حمام کردن و سرهای پرتره با چهره‌های شگفت‌انگیز و خاص وجود دارد. ایستادن در نزدیکی یکی از این سرها تجربه عجیبی است. موها به شکلی مرتب شده‌اند که شاید یک نسل دوام داشته باشد. کسی در این شهر می‌خواست دقیقاً همانطور که به نظر می‌رسد به یاد آورده شود.

این بخشی است که بازدیدکنندگان به ندرت انتظار دارند. برای مدت طولانی، سیده خالی بود. شهر باستانی متروکه شد و شبه جزیره به شن و ماسه، بوته‌زار و چرای حیوانات رها شد. سپس، در اواخر قرن نوزدهم، خانواده‌های مسلمان از کرت در این مکان اسکان داده شدند. آنها با استفاده از بلوک‌های باستانی در دیوارهای خود، خانه‌هایی را در میان ویرانه‌ها ساختند و برای امرار معاش ماهیگیری می‌کردند. روستای آنها به شهری که از آن عبور می‌کنید، تبدیل شد. برخی از خانه‌های قدیمی هنوز یک ستون استوانه‌ای در گوشه‌ای دارند.

این لایه‌بندی، ویژگی واقعی این مکان است. تراس یک رستوران بر روی یک دیوار رومی قرار دارد. مغازه‌ای در کنار یک طاق بیزانسی عینک آفتابی می‌فروشد. گربه‌ها در سایه سنگ قبرهای قدیمی می‌خوابند. برخی از بازدیدکنندگان این را بی‌احتیاطی می‌دانند. دیگران آن را صادقانه می‌دانند - جایی که مردم به سادگی برای مدت بسیار طولانی در همان زمین زندگی می‌کردند. هر دو واکنش منصفانه است. شهر هرگز با ویرانه‌هایش به عنوان مکانی دست‌نخورده رفتار نمی‌کرد و به همین دلیل است که ویرانه‌ها هنوز هم اینجا هستند.

قبل از رفتن، در انتهای شبه جزیره به سمت آب بروید. روی یک بلوک مرمر افتاده بنشینید و رو به دریای آزاد باشید. افق بسیار شبیه به ملوانی است که یک کشتی غلات را به این بندر می‌آورد. باد همان باد است. پشت سر شما، ستون‌ها تکه سنگ تراشیده خود را در برابر آسمان نگه داشته‌اند. در مقابل چیزی جز آب و نور نیست. یک دقیقه بدون گرفتن عکس بمانید. سپس بگذارید صدای شهر شما را به عقب بکشد.