خیابان استقلال

زنگی دو بار به صدا در می‌آید - تیز و فلزی - و جمعیت بدون اینکه به بالا نگاه کنند، متفرق می‌شوند. یک تراموا قرمز از کنارتان رد می‌شود، آنقدر نزدیک که می‌توان لمسش کرد. زیر پاهایتان، سنگفرش‌های گرانیتی صدای هزاران کفش را حمل می‌کنند. جایی در همان نزدیکی، شاه بلوط‌ها روی یک گاری کباب می‌شوند و دود در خیابان پخش می‌شود. موسیقی همزمان از سه جهت می‌آید - گیتار نوازنده خیابانی، بلندگوی مغازه، طبل‌زن خیابانی. اینجا خیابان استقلال است و هرگز واقعاً متوقف نمی‌شود. یک دقیقه بایستید و بگذارید جریان مردم در اطرافتان حرکت کند.

این خیابان حدود یک و نیم کیلومتر از منطقه بی‌اوغلو، از میدان تقسیم در بالا تا منطقه تونل در نزدیکی گالاتا در پایین امتداد دارد. این خیابان به روی ترافیک عادی بسته است. فقط تراموا، گاری‌های تحویل و گاهی اوقات ماشین پلیس این فضا را با عابران پیاده به اشتراک می‌گذارند. در عصرهای شلوغ آخر هفته، جمعیت می‌تواند در یک روز به صدها هزار نفر برسد. مردم محلی روزانه بدون هیچ نگاهی از خیابان عبور می‌کنند. بازدیدکنندگان به آرامی در آن قدم می‌زنند و نمای بالای مغازه‌ها را می‌خوانند.

در قرن نوزدهم، این خیابان، گراند رو د پرا - خیابان اصلی محله اروپایی استانبول - بود. سفارتخانه‌های خارجی عمارت‌های خود را در اینجا ساختند. بانکداران، بازرگانان و دیپلمات‌ها از سراسر اروپا کافه‌ها و تئاترهای آن را پر می‌کردند. معماری آن هنوز هم این را نشان می‌دهد. به بالا نگاه کنید و ستون‌های نئوکلاسیک، آهن‌آلات آرت نوو و بالکن‌های سنگی مزین - سبک‌هایی که از پاریس و وین وارد شده‌اند - را خواهید دید. در سطح خیابان، برندهای جهانی و فروشگاه‌های تلفن، طبقه همکف را اشغال کرده‌اند. این خیابان هر دو لایه را همزمان در خود جای داده است - قدیمی در بالا، جدید در پایین.

پس از تأسیس جمهوری ترکیه در سال ۱۹۲۳، این خیابان نام فعلی خود را دریافت کرد. استقلال به معنای استقلال است. سفارتخانه‌ها با انتقال پایتخت به آنکارا به کنسولگری تبدیل شدند، اما بیشتر آنها در ساختمان‌های قدیمی خود باقی ماندند. چندین سفارتخانه هنوز هم مستقیماً در خیابان، پشت نرده‌های آهنی ایستاده‌اند - می‌توانید پرچم‌های آنها را بین مغازه‌ها ببینید. این تغییر نام نشان‌دهنده یک تغییر بود. خیابانی که زمانی توسط قدرت‌های خارجی تعریف می‌شد، به نمادی از ملت جدید تبدیل شد. امروز، بیش از هر چیز، متعلق به هر کسی است که اتفاقاً در آن قدم می‌زند.

تراموا قرمز بازمانده است. ترامواهای برقی ابتدا در اوایل قرن بیستم در اینجا حرکت می‌کردند، برای دهه‌ها ناپدید شدند و در سال ۱۹۹۰ به عنوان یک خط میراثی بازگشتند. این تراموا تمام طول خیابان را با سرعت پیاده‌روی طی می‌کند. در انتهای پایین، چیزی قدیمی‌تر - تونل، یک قطار کابلی زیرزمینی کوتاه که در سال ۱۸۷۵ افتتاح شد - منتظر است. این قطار از شیب تند بین اسکله گالاتا و خیابان بالا می‌رود. این یکی از قدیمی‌ترین راه‌آهن‌های مسافربری زیرزمینی در جهان است و هنوز هم هر چند دقیقه یک بار حرکت می‌کند.

در بخشی از مسیر، یک ورودی طاق‌دار مزین به پاساژ چیچک - گذرگاه گل - باز می‌شود. آتش‌سوزی بزرگی در سال ۱۸۷۰ پرا را فرا گرفت و تئاتری را که در اینجا قرار داشت، ویران کرد. به جای آن، یک گذرگاه زیبا با آپارتمان‌هایی در بالا و مغازه‌هایی در پایین، به سبک گذرگاه‌های سرپوشیده پاریس، ساخته شد. فروشندگان گل بعداً آن را پر کردند که نام گذرگاه را به آن داد. امروزه این خیابان ردیفی از رستوران‌ها و میخانه‌ها را زیر سقف شیشه‌ای جای داده است. برای لحظه‌ای وارد آن شوید. سر و صدای خیابان تقریباً فوراً فروکش می‌کند.

درست در کنار گذرگاه، بازار ماهی بالیک (Balık Pazarı) قرار دارد. یخ خرد شده، ماهی خال مخالی نقره‌ای، لیموهایی که به صورت هرم چیده شده‌اند. فروشندگان قیمت‌ها را اعلام می‌کنند در حالی که گربه‌ها با اعتماد به نفس کامل در جوی‌ها گشت می‌زنند. خیابان‌های فرعی اینجا به شبکه‌ای از میخانه‌ها (meyhanes) - میخانه‌های سنتی - تقسیم می‌شوند که در آنها مزه‌ها، بشقاب‌های کوچک مشترک، میزها را پر می‌کنند. اینجا جایی است که خیابان غذا می‌خورد. اگر استقلال یک رودخانه باشد، این کوچه‌ها حوضچه‌های جانبی آن هستند - کندتر، شورتر و پر از گفتگو. بینی خود را در هر یک از آنها فرو ببرید و یک میز پیدا خواهید کرد.

در پشت خیابان اصلی، کلیسای بزرگی از آجر قرمز تیره قرار دارد - سنت آنتونی پادوا. این بزرگترین کلیسای کاتولیک رومی در استانبول است که در سال ۱۹۱۲ به سبک نئوگوتیک، سبک طاق‌های نوک تیز کلیساهای جامع قرون وسطایی اروپا، تکمیل شد. این کلیسا در پشت حیاطی مشرف به خیابان قرار دارد، بنابراین بسیاری از مردم بدون توجه به آن از کنارش رد می‌شوند. مراسم عشای ربانی هنوز به چندین زبان برگزار می‌شود. این کلیسا یادآور این است که بیوغلو یکی از محله‌های مختلط شهر بوده و هست - کاتولیک، ارتدکس، یهودی و مسلمان، در کنار هم.

در نزدیکی نقطه میانی خیابان، به دروازه‌های آهنی بلند دبیرستان گالاتاسرای می‌رسید. مدرسه‌ای قرن‌هاست که در این مکان فعالیت می‌کند و آموزش در اینجا مدت‌هاست که به زبان ترکی و فرانسوی بوده است. این مدرسه نام خود را به میدان اطراف - و به یکی از معروف‌ترین باشگاه‌های فوتبال ترکیه که توسط دانش‌آموزانش در سال ۱۹۰۵ تأسیس شده است - داده است. دروازه‌ها به ندرت به روی بازدیدکنندگان باز می‌شوند، اما مکث می‌کنند و از میان نرده‌ها به باغ‌های آرام نگاه می‌کنند. نسل‌هایی از نویسندگان، دولتمردان و ورزشکاران سال‌های نوجوانی خود را پشت سر گذاشته‌اند.

استقلال به پیاده‌روی که سرعت خود را کم می‌کند، پاداش می‌دهد. گذرگاه‌های باریکی بین مغازه‌ها منشعب می‌شوند - برخی کتابفروشی‌های دست دوم دارند، برخی دیگر فروشگاه‌های ضبط، کافه‌ها یا کارگاه‌ها. نوازندگان خیابانی عصرها در گوشه و کنار خیابان می‌نوازند و رپرتوار از آهنگ‌های محلی آناتولی تا جاز را شامل می‌شود. در بالای سر، رشته‌های چراغ در زمستان خیابان را پوشانده‌اند. این خیابان شاهد آتش‌سوزی، شورش، زوال و احیا بوده است - بی اوغلو در اواسط قرن بیستم محو شد و دهه‌ها بعد دوباره پر شد. تغییر تنها عادت همیشگی آن است. هر آنچه امروز اینجا پیدا می‌کنید، سال آینده کمی متفاوت خواهد بود.

قبل از اینکه ادامه دهید، به لبه خیابان بروید و زیر یکی از نماهای قدیمی بایستید. بگذارید تراموا یک بار دیگر عبور کند. تماشا کنید که جمعیت چگونه در جریان هستند - دانش‌آموزان، خانواده‌ها، فروشندگان، گردشگران، همه با سرعت خود در یک کانال حرکت می‌کنند. مردم بیش از یک قرن است که دقیقاً در همین خط قدم می‌زنند - با کلاه‌های فینه، کلاه‌های سیلندری و اکنون با کاپشن‌های کلاه‌دار. لباس‌ها تغییر می‌کنند. پیاده‌روی یکسان می‌ماند. وقتی آماده شدید، یک جهت را انتخاب کنید و دوباره به جریان بپیوندید.