Κιζκαλέσι

Σταθείτε στην ίσαλο γραμμή και κοιτάξτε ευθεία έξω. Ένα κάστρο βρίσκεται σε ένα μικρό νησί, σε μικρή απόσταση από την ακτή, με τα τείχη του να υψώνονται κατευθείαν από τη θάλασσα, χωρίς παραλία και χωρίς αποβάθρα από κάτω. Το νερό ανάμεσα σε εσάς και αυτό είναι ρηχό, ζεστό και πολύ καθαρό, και κινείται σε αργές λωρίδες τιρκουάζ πάνω σε ανοιχτόχρωμη άμμο. Γλάροι φωνάζουν από τους πύργους. Τα κύματα χτυπούν τη βάση των τειχών με έναν υπόκωφο ήχο που μπορείτε να ακούσετε από την ακτή.

Το όνομα στα τουρκικά σημαίνει κάστρο της παρθένας. Αρκετά μέρη στην Τουρκία φέρουν αυτό το όνομα, οπότε να είστε σαφείς σχετικά με το ποιο κοιτάτε. Αυτό είναι το θαλάσσιο κάστρο στις ακτές της Μεσογείου ανατολικά της Μερσίνας, όχι ο μικρός πύργος στον Βόσπορο στην Κωνσταντινούπολη. Εδώ το φρούριο γεμίζει ένα ολόκληρο νησί. Τα τείχη του ακολουθούν το σχήμα του βράχου, με στρογγυλούς και τετράγωνους πύργους σε απόσταση μεταξύ τους, και η θάλασσα φτάνει μέχρι την λιθοδομή από κάθε πλευρά.

Τώρα γυρίστε και κοιτάξτε κατά μήκος της ακτής. Υπάρχει ένα δεύτερο κάστρο, στην ξηρά, μόλις μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Τα δύο χτίστηκαν ως ζευγάρι και λειτουργούσαν ως ένα σύστημα, φυλάσσοντας το λιμάνι ανάμεσά τους. Τοπικές αναφορές λένε ότι ένα υπερυψωμένο μονοπάτι ή μια αλυσίδα κάποτε διέσχιζε το χάσμα. Είτε αυτό είναι ακριβές είτε όχι, η πρόθεση είναι προφανής από το σημείο που στέκεστε. Τίποτα δεν μπορούσε να εισέλθει σε αυτόν τον κόλπο χωρίς να περάσει ανάμεσα από δύο σειρές τειχών.

Στην αρχαιότητα, αυτό το μέρος ονομαζόταν Κώρυκος και ήταν ένα πολυσύχναστο λιμάνι. Τα πλοία φόρτωναν εμπορεύματα που κατέβαιναν από το οροπέδιο της ενδοχώρας μέσω των ορεινών περασμάτων πίσω από την ακτή. Μια εξαγωγή έκανε το όνομα γνωστό από μακριά. Ρωμαίοι συγγραφείς επαίνεσαν το σαφράν που καλλιεργούνταν σε αυτήν την περιοχή, το οποίο συλλέγονταν από άνθη κρόκου στο βραχώδες έδαφος πάνω από την πόλη. Το σαφράν ήταν ακριβό, ελαφρύ στη μεταφορά και εύκολο στην πώληση. Μια μικρή ποσότητα πλήρωνε για ένα μακρύ ταξίδι.

Τα κάστρα που βλέπετε πήραν τη σημερινή τους μορφή κατά τον Μεσαίωνα. Βυζαντινοί διοικητές οχύρωσαν την τοποθεσία και αργότερα οι Αρμένιοι ηγεμόνες του Βασιλείου της Κιλικίας την κατείχαν. Αυτό το βασίλειο σχηματίστηκε από Αρμένιους που μετακινήθηκαν νότια σε αυτά τα βουνά και έχτισαν ένα κράτος κατά μήκος αυτής της ακτής. Σταυροφορικοί στόλοι επισκέφθηκαν εδώ. Αργότερα, τουρκικά μπεϊλίκια και στη συνέχεια οι Οθωμανοί ανέλαβαν τον έλεγχο. Η λιθοδομή το δείχνει αυτό. Τοίχοι πολύ διαφορετικών μεγεθών και περιόδων είναι τοποθετημένοι στα ίδια τείχη.

Υπάρχει ένας θρύλος που συνδέεται με το νησί και όλοι εδώ τον γνωρίζουν. Η παράδοση λέει ότι ένας ηγεμόνας προειδοποιήθηκε από έναν μάντη ότι η κόρη του θα πέθαινε από δάγκωμα φιδιού. Για να την προστατεύσει, έχτισε ένα κάστρο σε ένα νησί όπου κανένα φίδι δεν μπορούσε να την φτάσει. Ένα καλάθι με φρούτα της μεταφέρθηκε αργότερα από την ηπειρωτική χώρα. Ένα φίδι ήταν κρυμμένο μέσα σε αυτό. Η ιστορία υπάρχει σε πολλές εκδοχές κατά μήκος αυτής της ακτής και είναι περισσότερο λαϊκή παράδοση παρά καταγραφή.

Η έξοδος στο νησί είναι μέρος της εμπειρίας. Δυνατοί κολυμβητές διασχίζουν την παραλία και μικρές βάρκες κάνουν το ταξίδι το καλοκαίρι για οποιονδήποτε άλλον. Στο εσωτερικό, το κάστρο είναι χωρίς στέγη και ανοιχτό στον ουρανό. Χόρτα και αγκαθωτά φυτρώνουν ανάμεσα σε πεσμένα τετράγωνα. Μπορείτε να σκαρφαλώσετε σε τμήματα του τείχους και να περπατήσετε τμήματα της διαδρομής. Από εκεί πάνω η ηπειρωτική χώρα φαίνεται κοντινή και χαμηλή και η διαφορά μεταξύ ενός ασφαλούς νησιού και μιας συνηθισμένης παραλίας γίνεται πολύ σαφής.

Το χερσαίο κάστρο ανταποδίδει μια πιο αργή εμφάνιση. Τα τείχη του είναι χτισμένα εν μέρει από επαναχρησιμοποιημένο αρχαίο υλικό και μπορείτε να εντοπίσετε τα στοιχεία χωρίς καμία εκπαίδευση. Οι κορμοί των κιόνων βρίσκονται πλάγια στην τοιχοποιία σαν κορμοί. Τα σκαλιστά τετράγωνα κάθονται ανάποδα. Υπάρχουν ίχνη από παρεκκλήσια μέσα στον περίβολο και πύλες με φθαρμένα κατώφλια. Οι μεσαιωνικοί οικοδόμοι εδώ δεν ήταν τεμπέληδες. Η λαξευτή πέτρα ήταν ακριβή και μια ερειπωμένη ρωμαϊκή πόλη δίπλα ήταν το φθηνότερο λατομείο που υπήρχε.

Περπατήστε ή οδηγήστε λίγο στην ενδοχώρα και θα βρείτε το αρχαίο νεκροταφείο. Εκατοντάδες τάφοι είναι λαξευμένοι στον επίπεδο ασβεστόλιθο, μαζί με πέτρινες σαρκοφάγους που στέκονται ανάμεσα στους θάμνους. Μερικοί φέρουν σκαλιστά ανάγλυφα των ανθρώπων που είναι θαμμένοι σε αυτούς, που απεικονίζονται με καθημερινά ρούχα, περιστασιακά με εργαλεία της δουλειάς τους. Άλλοι έχουν ελληνικές επιγραφές φθαρμένες σχεδόν λείες. Είναι μια μεγάλη, ήσυχη, χωρίς κόσμο τοποθεσία και δίνει μια καλύτερη εικόνα του πληθυσμού εδώ από ό,τι τα κάστρα.

Αυτή η ακτή έχει περισσότερες ασβεστολιθικές εκπλήξεις σε κοντινή απόσταση. Όχι πολύ μακριά βρίσκονται δύο τεράστιες καταβόθρες, που σχηματίστηκαν εκεί όπου κατέρρευσαν στέγες σπηλαίων, γνωστές τοπικά ως Παράδεισος και Κόλαση. Μια μακριά σκάλα οδηγεί κάτω στη μεγαλύτερη, όπου ένα ερειπωμένο παρεκκλήσι βρίσκεται στο κάτω μέρος. Μια άλλη κατεστραμμένη κοιλάδα πιο μακριά κρατά τα ερείπια μιας αρχαίας πόλης στο χείλος της. Αν έχετε μισή μέρα, αυτά τα μέρη συνδέονται φυσικά με τα κάστρα σε μια διαδρομή.

Το σύγχρονο χωριό είναι μικρό και εποχιακό. Το καλοκαίρι η παραλία γεμίζει με οικογένειες από τη Μερσίνα και τα Άδανα που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη ζέστη της ενδοχώρας, και οι κήποι τσαγιού βλέπουν στο νησί, έτσι ώστε όλοι να τρώνε δείπνο κοιτάζοντας ένα φρούριο. Το χειμώνα είναι σχεδόν άδειο, και το κάστρο ξεχωρίζει εκεί μέσα στον γκρίζο καιρό, χωρίς κανείς να το παρακολουθεί. Και οι δύο εκδοχές αξίζει να τις δείτε. Η δεύτερη σας δείχνει πώς έμοιαζε το νησί για το μεγαλύτερο μέρος της ύπαρξής του.

Πριν φύγετε, καθίστε στην άμμο στο σημείο όπου το νερό είναι πιο κοντά στο νησί και σταματήστε να μιλάτε για ένα λεπτό. Παρακολουθήστε τα κύματα να φτάνουν στη βάση αυτών των τειχών, ξανά και ξανά, ακριβώς όπως κάνουν κάθε μέρα από τότε που τοποθετήθηκαν οι πέτρες. Κανείς δεν έχει ζήσει εκεί έξω για πολύ καιρό. Η θάλασσα δεν το έχει προσέξει. Νιώστε τη ζεστή άμμο κάτω από τα χέρια σας, μετά σηκωθείτε και περπατήστε πίσω κατά μήκος της ακτής.