Kızkalesi

Stań na linii wody i spójrz prosto przed siebie. Na małej wyspie, niedaleko brzegu, stoi zamek, którego mury wznoszą się bezpośrednio z morza, bez plaży ani pomostu pod spodem. Woda między tobą a nim jest płytka, ciepła i bardzo przejrzysta, poruszając się powoli turkusowymi pasmami po bladym piasku. Z wież nawołują mewy. Fale uderzają o podstawę murów z głuchym dźwiękiem, który słychać z brzegu.

Nazwa w języku tureckim oznacza zamek dziewicy. Kilka miejsc w Turcji nosi tę nazwę, więc upewnij się, na które patrzysz. To zamek morski na wybrzeżu Morza Śródziemnego na wschód od Mersin, a nie mała wieża na Bosforze w Stambule. Tutaj forteca zajmuje całą wyspę. Jej mury nawiązują do kształtu skały, z okrągłymi i kwadratowymi wieżami rozmieszczonymi wzdłuż nich, a morze sięga aż do kamiennych murów z każdej strony.

Teraz odwróć się i spójrz wzdłuż brzegu. Jest drugi zamek, na lądzie, zaledwie kilkaset metrów dalej. Obie zostały zbudowane jako para i działały jako jeden system, strzegąc portu między nimi. Lokalne źródła podają, że kiedyś przez przełęcz przebiegała grobla lub łańcuch. Niezależnie od tego, czy jest to prawda, cel jest oczywisty z miejsca, w którym się stoi. Nic nie mogło dostać się do tej zatoki bez przejścia między dwoma zestawami murów.

W starożytności miejsce to nazywało się Corycus i było ruchliwym portem. Statki ładowały towary sprowadzane z płaskowyżu śródlądowego przez górskie przełęcze za wybrzeżem. Jeden z towarów eksportowych sprawił, że nazwa ta stała się znana daleko. Rzymscy pisarze chwalili szafran uprawiany w tym regionie, zbierany z kwiatów krokusów na skalistym gruncie nad miastem. Szafran był drogi, lekki w transporcie i łatwy do sprzedaży. Niewielka ilość wystarczała na długą podróż.

Zamki, które widzisz, przybrały obecną formę w średniowieczu. Bizantyjscy dowódcy ufortyfikowali to miejsce, a później władali nim ormiańscy władcy Królestwa Cylicji. Królestwo to zostało założone przez Ormian, którzy przenieśli się na południe w góry i zbudowali państwo wzdłuż wybrzeża. Zawijały tu floty krzyżowców. Później władzę przejęli tureccy bejlikowie, a następnie Osmanowie. Świadczą o tym kamienne mury. W te same mury wmurowano bloki o bardzo różnych rozmiarach i z różnych okresów.

Z wyspą wiąże się legenda, którą znają wszyscy. Tradycja głosi, że władca został ostrzeżony przez wróżbitę, że jego córka umrze od ukąszenia węża. Aby ją chronić, zbudował zamek na wyspie, gdzie żaden wąż nie mógł jej dosięgnąć. Później zaniesiono jej z lądu kosz owoców. W środku ukryty był wąż. Historia ta istnieje w wielu wersjach wzdłuż tego wybrzeża i jest raczej folklorem niż przekazem.

Wypłynięcie na wyspę to część doświadczenia. Dobrzy pływacy przepływają z plaży, a latem małe łódki zapewniają transport innym. Wewnątrz zamek jest pozbawiony dachu i otwarty na niebo. Między powalonymi blokami rośnie trawa i osty. Można wspiąć się na fragmenty muru i przejść fragmenty trasy. Z góry ląd wydaje się bliski i niski, a różnica między bezpieczną wyspą a zwykłą plażą staje się bardzo wyraźna.

Zamek lądowy zachwyca powolniejszym wyglądem. Jego mury są częściowo zbudowane z odzyskanego starożytnego materiału, a ślady tego można dostrzec bez żadnego szkolenia. Słupy kolumn leżą bokiem w murze niczym kłody. Rzeźbione bloki leżą do góry nogami. Wewnątrz ogrodzenia znajdują się ślady kaplic i bramy ze zniszczonymi progami. Średniowieczni budowniczowie nie byli tu leniwi. Cięty kamień był drogi, a ruiny rzymskiego miasta tuż obok były najtańszym dostępnym kamieniołomem.

Idąc lub jadąc kawałek w głąb lądu, dotrzesz do starożytnego cmentarza. Setki grobowców wykuto w płaskim wapieniu, a wśród zarośli stoją kamienne sarkofag. Niektóre z nich noszą rzeźbione płaskorzeźby ludzi pochowanych w nich, przedstawionych w codziennych ubraniach, czasami z narzędziami ich rzemiosła. Inne mają niemal gładkie greckie inskrypcje. To duże, ciche, niezatłoczone miejsce, które lepiej niż zamki daje wyobrażenie o populacji.

W pobliżu tego wybrzeża znajduje się więcej wapiennych niespodzianek. Niedaleko znajdują się dwa ogromne leje krasowe, powstałe w wyniku zawalenia się sklepień jaskiń, znane lokalnie jako Niebo i Piekło. Długie schody prowadzą w dół do większego leja, na którego dnie stoi zrujnowana kaplica. Kolejna zapadnięta dolina dalej kryje na swoim skraju pozostałości starożytnego miasta. Jeśli masz pół dnia, te miejsca naturalnie łączą się z zamkami w jeden szlak.

Współczesna wioska jest mała i sezonowa. Latem plaża zapełnia się rodzinami z Mersin i Adany uciekającymi przed upałem, a plantacje herbaty zwrócone są w stronę wyspy, dzięki czemu wszyscy jedzą kolację, patrząc na fortecę. Zimą jest prawie pusto, a zamek stoi tam w szarej pogodzie, gdy nikt go nie obserwuje. Obie wersje są warte zobaczenia. Druga pokazuje, jak wyspa wyglądała przez większość swojego istnienia.

Zanim wyjdziesz, usiądź na piasku w miejscu, gdzie woda jest najbliżej wyspy i przestań na chwilę rozmawiać. Obserwuj, jak fale raz po raz docierają do podstawy tych murów, dokładnie tak, jak robią to każdego dnia od momentu położenia kamieni. Nikt tam nie mieszkał od bardzo dawna. Morze tego nie zauważyło. Poczuj ciepły piasek pod dłońmi, a potem wstań i idź z powrotem wzdłuż brzegu.