کیزکاله‌سی

کنار خط آب بایستید و مستقیم به بیرون نگاه کنید. قلعه‌ای روی جزیره‌ای کوچک با فاصله کمی از ساحل قرار دارد و دیوارهایش مستقیماً از دریا بیرون زده‌اند، بدون ساحل و هیچ سکوی فرودی در زیر آنها. آب بین شما و آن کم‌عمق، گرم و بسیار زلال است و به صورت نوارهایی آرام از فیروزه‌ای روی شن‌های کم‌رنگ حرکت می‌کند. صدای مرغ‌های دریایی از برج‌ها به گوش می‌رسد. امواج با صدای خفه‌ای که از ساحل شنیده می‌شود، به پایه دیوارها برخورد می‌کنند.

این نام در زبان ترکی به معنای قلعه دوشیزه است. چندین مکان در ترکیه این نام را دارند، بنابراین در مورد اینکه به کدام یک نگاه می‌کنید، دقیق باشید. این قلعه دریایی در ساحل مدیترانه در شرق مرسین است، نه برج کوچک در بسفر در استانبول. در اینجا قلعه کل یک جزیره را پر می‌کند. دیوارهای آن از شکل صخره پیروی می‌کنند، با برج‌های گرد و مربعی که در امتداد آنها قرار گرفته‌اند، و دریا از هر طرف درست تا سنگ‌کاری امتداد دارد.

حالا برگردید و در امتداد ساحل نگاه کنید. یک قلعه دوم، روی خشکی، تنها چند صد متر دورتر وجود دارد. این دو به صورت جفت ساخته شده بودند و به عنوان یک سیستم عمل می‌کردند و از بندر بین خود محافظت می‌کردند. روایت‌های محلی می‌گویند که زمانی یک گذرگاه یا زنجیر از میان این شکاف عبور می‌کرده است. چه این دقیق باشد چه نباشد، هدف از جایی که ایستاده‌اید آشکار است. هیچ چیز نمی‌توانست بدون عبور از بین دو مجموعه دیوار وارد این خلیج شود.

در دوران باستان، این مکان کوریکوس نامیده می‌شد و بندری شلوغ بود. کشتی‌ها کالاهایی را که از فلات داخلی از طریق گذرگاه‌های کوهستانی پشت ساحل آورده شده بودند، بارگیری می‌کردند. یک صادرات، این نام را تا دوردست‌ها شناساند. نویسندگان رومی زعفران کشت شده در این منطقه را که از گل‌های زعفران در زمین سنگی بالای شهر جمع‌آوری می‌شد، ستودند. زعفران گران، سبک و به راحتی قابل حمل بود. مقدار کمی از آن برای یک سفر طولانی کافی بود.

قلعه‌هایی که می‌بینید در قرون وسطی شکل فعلی خود را به خود گرفتند. فرماندهان بیزانسی این مکان را تقویت کردند و بعدها حاکمان ارمنی پادشاهی کیلیکیه آن را در اختیار داشتند. آن پادشاهی توسط ارمنی‌هایی تشکیل شد که به سمت جنوب به این کوه‌ها نقل مکان کردند و در امتداد این ساحل دولتی ساختند. ناوگان‌های صلیبی به اینجا آمدند. بعدها، بیلیک‌های ترک و سپس عثمانی‌ها کنترل را به دست گرفتند. سنگ‌تراشی‌ها این را نشان می‌دهند. بلوک‌هایی با اندازه‌ها و دوره‌های بسیار متفاوت در دیوارهای یکسانی قرار گرفته‌اند.

افسانه‌ای به این جزیره مرتبط است و همه اینجا آن را می‌دانند. سنت می‌گوید که یک فالگیر به حاکمی هشدار داد که دخترش بر اثر نیش مار خواهد مرد. او برای محافظت از دخترش، قلعه‌ای در جزیره‌ای ساخت که هیچ ماری نمی‌توانست به او برسد. بعداً سبدی از میوه از سرزمین اصلی برای او آورده شد. ماری در داخل آن پنهان شده بود. این داستان در نسخه‌های زیادی در امتداد این ساحل وجود دارد و بیشتر یک افسانه است تا یک روایت.

رفتن به جزیره بخشی از این تجربه است. شناگران قوی از ساحل عبور می‌کنند و قایق‌های کوچک در تابستان برای هر کس دیگری این سفر را انجام می‌دهند. در داخل، قلعه بدون سقف و رو به آسمان است. علف و خار بین بلوک‌های افتاده رشد می‌کنند. می‌توانید از قسمت‌هایی از دیوار بالا بروید و بخش‌هایی از مسیر را پیاده‌روی کنید. از آنجا، سرزمین اصلی نزدیک و پست به نظر می‌رسد و تفاوت بین یک جزیره امن و یک ساحل معمولی بسیار واضح می‌شود.

قلعه زمینی، نگاهی آرام‌تر را می‌طلبد. دیوارهای آن تا حدودی از مصالح باستانیِ دوباره استفاده شده ساخته شده‌اند و شما می‌توانید بدون هیچ آموزشی، شواهد را تشخیص دهید. ستون‌های ستون مانند کنده‌های چوب به پهلو در سنگ‌تراشی قرار گرفته‌اند. بلوک‌های تراشیده شده وارونه قرار گرفته‌اند. آثاری از کلیساهای کوچک در داخل محوطه و دروازه‌هایی با آستانه‌های فرسوده وجود دارد. سازندگان قرون وسطایی در اینجا تنبلی نمی‌کردند. سنگ‌های تراشیده گران بودند و یک شهر رومی ویران شده در همسایگی، ارزان‌ترین معدن موجود بود.

با کمی پیاده‌روی یا رانندگی به داخل، گورستان باستانی را خواهید یافت. صدها مقبره در سنگ آهک مسطح تراشیده شده‌اند، همراه با تابوت‌های سنگی که در میان بوته‌زار ایستاده‌اند. برخی از آنها نقش برجسته‌های حکاکی شده از افرادی که در آنها دفن شده‌اند را حمل می‌کنند که با لباس‌های روزمره و گاهی اوقات با ابزار کارشان نشان داده شده‌اند. برخی دیگر کتیبه‌های یونانی دارند که تقریباً صاف و ساییده شده‌اند. این مکان، مکانی بزرگ، آرام و خلوت است و حس بهتری از جمعیت اینجا نسبت به قلعه‌ها ارائه می‌دهد.

این ساحل شگفتی‌های سنگ آهک بیشتری در نزدیکی خود دارد. در فاصله کمی از آن، دو گودال عظیم وجود دارد که در محل فروریختن سقف غارها تشکیل شده‌اند و محلی‌ها آنها را بهشت و جهنم می‌نامند. یک راه پله طولانی به گودال بزرگتر منتهی می‌شود، جایی که یک کلیسای کوچک ویران شده در پایین آن قرار دارد. دره فروریخته دیگری در امتداد آن، بقایای یک شهر باستانی را در لبه خود جای داده است. اگر نصف روز وقت داشته باشید، این مکان‌ها به طور طبیعی با قلعه‌ها در یک مسیر متصل می‌شوند.

روستای مدرن کوچک و فصلی است. در تابستان، ساحل پر از خانواده‌هایی از مرسین و آدانا می‌شود که از گرمای داخلی فرار می‌کنند و باغ‌های چای رو به جزیره هستند، به طوری که همه شام را با نگاه به یک قلعه می‌خورند. در زمستان، تقریباً خالی است و قلعه در هوای خاکستری آنجا خودنمایی می‌کند و هیچ کس آن را تماشا نمی‌کند. هر دو نسخه ارزش دیدن دارند. نسخه دوم به شما نشان می‌دهد که جزیره در بیشتر عمر خود چه شکلی بوده است.

قبل از رفتن، روی شن‌ها در نقطه‌ای که آب به جزیره نزدیک‌تر است بنشینید و یک دقیقه صحبت نکنید. تماشای رسیدن امواج به پایه آن دیوارها را بارها و بارها، دقیقاً همانطور که هر روز از زمان گذاشته شدن سنگ‌ها انجام داده‌اند، تماشا کنید. هیچ کس مدت زمان بسیار طولانی در آنجا زندگی نکرده است. دریا متوجه نشده است. شن‌های گرم را زیر دستانتان حس کنید، سپس بلند شوید و در امتداد ساحل قدم بزنید.