Οροπέδιο Άιντερ

Πιθανότατα βρέχει, ή μόλις σταμάτησε, ή πρόκειται να ξεκινήσει. Το νερό είναι συνεχώς εδώ — στάζει από τσιμεντένιες στέγες, τρέχει σε κανάλια δίπλα στο μονοπάτι, κρέμεται στον αέρα σαν λεπτή ομίχλη. Το γρασίδι κάτω από τα πόδια είναι μουσκεμένο. Κάπου πάνω σας χτυπάει αργά ένα κουδούνι αγελάδας καθώς ένα ζώο κινείται στην πλαγιά. Αν νιώσετε μια ελαφριά μυρωδιά θείου, αυτή είναι η θερμή πηγή, και αυτός είναι ο λόγος που οι άνθρωποι ήρθαν για πρώτη φορά εδώ.

Αυτό είναι ένα yayla — ένας ορεινός οικισμός θερινού βοσκοτόπου, που κατοικείται για ένα μέρος του έτους και αφήνεται ως επί το πλείστον άδειο για το υπόλοιπο. Το Ayder βρίσκεται σε υψόμετρο περίπου 1.350 μέτρων, σε ένα ράφι από ανοιχτό γρασίδι που περιβάλλεται από δάσος που διασχίζει τις πλαγιές προς κάθε κατεύθυνση. Το μοτίβο είναι παλιό σε αυτά τα βουνά. Χωριά βρίσκονται χαμηλά, κοντά στο τσάι και το καλαμπόκι. Τα ζώα και οι φύλακες τους ανεβαίνουν τον Ιούνιο και κατεβαίνουν πριν το χιόνι κλείσει τον δρόμο.

Η διαδρομή εδώ είναι η μισή προσπάθεια. Από το Çamlıhemşin ο δρόμος ακολουθεί τον ποταμό Fırtına σε ένα στενό φαράγγι, και Fırtına σημαίνει καταιγίδα. Το νερό είναι δυνατό, ανοιχτό πράσινο και ορμητικό. Προσέξτε τις παλιές πέτρινες γέφυρες που τη διασχίζουν - μονές καμάρες, απότομες, αρκετά στενές ώστε δύο άτομα να προσπερνούν ο ένας τον άλλον με προσοχή. Αρκετές εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται. Ψηλότερα στην κοιλάδα υπάρχουν ερείπια κάστρου σε μια βραχώδη κορυφή, που αξίζει να σταματήσετε μια στάση σε μια καθαρή μέρα.

Ζεστό νερό αναβλύζει φυσικά εδώ και χρησιμοποιείται για μπάνιο εδώ και πολύ καιρό. Υπάρχει ένα ιαματικό λουτρό στο χωριό όπου το νερό της πηγής διοχετεύεται σε πισίνες και ιδιωτικές καμπίνες. Είναι πραγματικά ζεστό, πλούσιο σε μεταλλικά στοιχεία και ελαφρώς δύσοσμο, και είναι το σωστό πράγμα που πρέπει να κάνετε μετά από μια μέρα πεζοπορίας σε κρύα βροχή. Οι τοπικές οικογένειες χρησιμοποιούν αυτά τα νερά για γενιές. Κάντε κράτηση εκ των προτέρων στο κατακαλόκαιρο, επειδή οι θέσεις γεμίζουν γρήγορα με Τούρκους επισκέπτες.

Οι άνθρωποι αυτών των κοιλάδων είναι οι Χεμσίν, μια ομάδα με τα δικά της έθιμα, ενδυμασία και διάλεκτο, και μια μακρά παράδοση μετανάστευσης για εργασία. Η μουσική τους παίζει στο τουλούμ, μια γκάιντα φτιαγμένη από φουσκωμένο δέρμα κατσίκας με διπλό καλάμι. Δεν έχει βόμβο, γεγονός που την κάνει να ακούγεται πιο κοφτερή και γρήγορη από τις περισσότερες γκάιντες. Όταν ξεκινά, οι άνθρωποι ενώνουν τα χέρια τους σε μια γραμμή ή έναν κύκλο και χορεύουν το χορόν — γρήγορα, σφιχτά βήματα με τους ώμους να τρέμουν.

Τρώτε μουχλαμά, που ονομάζεται επίσης κιουμάκ. Το καλαμποκάλευρο μαγειρεύεται σε βούτυρο, στη συνέχεια ανακατεύεται το τοπικό τυρί μέχρι το μείγμα να γίνει γυαλιστερό και να τραβηχτεί σε μακριές χορδές από το κουτάλι. Σερβίρεται στο τηγάνι στο οποίο μαγειρεύτηκε. Προσθέστε μέλι και φρέσκο ψωμί και αυτό είναι το πρωινό. Το μέλι από τα ψηλά οροπέδια σε αυτήν την επαρχία κατατάσσεται από τα πιο ακριβά στη χώρα, επειδή οι μέλισσες δουλεύουν ένα στενό παράθυρο από αλπικά λουλούδια και ο όγκος είναι μικρός.

Δείτε πώς είναι κατασκευασμένα τα κτίρια. Το παραδοσιακό μοτίβο είναι ένα πέτρινο ισόγειο για ζώα και αποθήκευση, ένας ξύλινος επάνω όροφος για τους ανθρώπους και μια φαρδιά προεξοχή στέγης για να απομακρύνει τη βροχή από τους τοίχους. Στη συνέχεια, δείτε τι προστέθηκε αργότερα. Τα τσιμεντόλιθοι χτίστηκαν γρήγορα κατά τη διάρκεια της τουριστικής άνθησης και το οροπέδιο έχασε μεγάλο μέρος της συνοχής του. Ένα πρόγραμμα αποκατάστασης έχει αφαιρέσει και ξανακαλύψει μερικά από αυτά. Κρίνετε τα αποτελέσματα μόνοι σας.

Το Άιντερ είναι η κύρια πύλη προς τα βουνά Κατσκάρ, μια οροσειρά που υψώνεται πάνω από 3.900 μέτρα, όχι πολύ ανατολικά από εδώ. Μονοπάτια ξεκινούν από το οροπέδιο προς παγετώδεις λίμνες, υψηλά βοσκοτόπια και τις ίδιες τις κορυφές. Αυτή είναι μια χώρα για σοβαρά περπάτημα με αναξιόπιστο καιρό, και ένας τοπικός οδηγός είναι μια λογική επένδυση. Οι καφέ αρκούδες ζουν στο γύρω δάσος σε πραγματικούς αριθμούς. Οι οδηγοί θα σας πουν πού τρέφονταν πρόσφατα, και αξίζει να τους ακούσετε.

Ο εποχιακός ρυθμός εξακολουθεί να ισχύει. Οι οικογένειες ανεβαίνουν όταν το γρασίδι είναι έτοιμο, και το οροπέδιο γεμίζει με ανθρώπους, ζώα, καπνό και θόρυβο. Τυρί και βούτυρο παρασκευάζονται εδώ κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Το φθινόπωρο όλα ξαναβρίσκουν τον ρυθμό τους. Ο χειμώνας κλείνει μεγάλο μέρος της άνω κοιλάδας, αν και το ίδιο το χωριό παραμένει πλέον ανοιχτό και δέχεται επισκέπτες από το χιόνι. Αν φτάσετε στα τέλη της άνοιξης, περιμένετε κλειστούς δρόμους πάνω από το οροπέδιο και νερό από το λιώσιμο των πάγων να τρέχει παντού.

Καταρράκτες πέφτουν από τις πλαγιές τριγύρω, κάποιοι μόνιμοι και κάποιοι εμφανίζονται μόνο μετά από έντονη βροχή. Ένας κοντά στο χωριό πέφτει σε μια μακριά, λεπτή πτώση που οι ντόπιοι συγκρίνουν με πέπλο νύφης. Περπατήστε προς αυτό το πρωί πριν τα σύννεφα πλησιάσουν. Το μονοπάτι είναι λασπωμένο σε κάθε εποχή. Τσουκνίδες φυτρώνουν κατά μήκος των άκρων του, επομένως τα μακριά παντελόνια είναι μια πρακτική επιλογή και όχι μια προσεκτική.

Στο μέσο του καλοκαιριού, τα οροπέδια από πάνω διοργανώνουν φεστιβάλ. Οι άνθρωποι ανεβαίνουν για μια μέρα μουσικής, χορού και φαγητού στο ύπαιθρο, σε βρεγμένο γρασίδι, σε καιρό που θα ακύρωνε την ίδια εκδήλωση οπουδήποτε αλλού. Αυτές οι συγκεντρώσεις είναι τοπικές και όχι σκηνοθετημένες για επισκέπτες, και οι ξένοι είναι γενικά ευπρόσδεκτοι. Η μουσική παίζει αργά και δεν υπάρχει έντυπο πρόγραμμα. Ρωτήστε στον ξενώνα σας για τις ημερομηνίες, επειδή μετακινούνται και σπάνια διαφημίζονται έξω από την κοιλάδα.

Πριν φύγετε, περπατήστε λίγο έξω από το χωριό το σούρουπο και σταματήστε. Το δάσος ξεκινά απότομα στην άκρη του γρασιδιού. Τα σύννεφα κατεβαίνουν την πλαγιά αργά, μετά αραιώνουν και μετά έρχονται ξανά. Θα ακούσετε νερό από διάφορες κατευθύνσεις και ένα κουδούνι κάπου πίσω σας. Τίποτα εδώ δεν είναι δραματικό σε μια στιγμή. Συσσωρεύονται. Σταθείτε ακίνητοι για αρκετή ώρα και το οροπέδιο θα υπερασπιστεί την υπόστασή του χωρίς καμία βοήθεια.