Ιστορική Περιοχή Οντουνπαζάρι

Τα δρομάκια εδώ κατηφορίζουν και η πλακόστρωση είναι ανώμαλη, οπότε προσέξτε τα βήματά σας πριν κοιτάξετε ψηλά. Μετά κοιτάξτε ψηλά. Τα σπίτια και στις δύο πλευρές έχουν ξύλινο σκελετό και είναι βαμμένα σε έντονα χρώματα - ώχρα, βαθύ κόκκινο, μπλε, μουσταρδί. Οι επάνω όροφοι γέρνουν πάνω από τον δρόμο μέχρι που σχεδόν συναντώνται. Κάπου κοντά θα ακούσετε ένα σταθερό χτύπημα, μέταλλο σε μαλακή πέτρα. Αυτός ο ήχος είναι ένας γλύπτης που δουλεύει, και αυτός είναι ο λόγος που αυτή η περιοχή έχει σημασία.

Το όνομα είναι κυριολεκτικό. Odun pazarı σημαίνει αγορά καυσόξυλων. Αυτή η πλαγιά ήταν το σημείο όπου η ξυλεία και τα καυσόξυλα έμπαιναν στην πόλη και άλλαζαν χέρια. Το Εσκισεχίρ αναπτύχθηκε από εδώ και για πολύ καιρό αυτή ήταν η οικιστική καρδιά της. Η υπόλοιπη πόλη από κάτω είναι μοντέρνα, επίπεδη και διατεταγμένη σε ευθείες γραμμές. Εδώ πάνω το σχέδιο είναι παλαιότερο και πολύ λιγότερο τακτοποιημένο. Τίποτα δεν είναι ίσιο για περισσότερο από μερικές δεκάδες μέτρα.

Η μέθοδος οικοδόμησης αξίζει να κατανοήσετε πριν φωτογραφίσετε οτιδήποτε. Ένα πλαίσιο από ξύλινες κολόνες και διαγώνια στηρίγματα κατασκευάστηκαν πρώτα. Τα κενά μεταξύ τους γεμίστηκαν με ξεραμένα στον ήλιο τούβλα ή μπάζα, στη συνέχεια σοβατίστηκαν και βάφτηκαν. Αυτού του είδους η κατασκευή λυγίζει σε περίπτωση σεισμού αντί να θρυμματίζεται. Σαπίζει επίσης αν η στέγη στάζει. Όπου έχει πέσει παλιός σοβάς, μπορείτε να δείτε τον ξύλινο σκελετό από κάτω. Ολόκληροι δρόμοι αυτής της κατασκευής σώζονται μόνο σε λίγες τουρκικές πόλεις.

Ο προεξέχων επάνω όροφος έχει ένα όνομα, το cumba. Κέρδισε χώρο στο δάπεδο χωρίς να καταλαμβάνει έδαφος και σκίαζε τον δρόμο από κάτω. Τα παράθυρα στο cumba βρίσκονται έτσι ώστε κάποιος μέσα να μπορεί να βλέπει κάτω από το δρομάκι χωρίς να τον βλέπουν. Κοιτάξτε τις μπροστινές πόρτες καθώς περνάτε. Μερικές φέρουν δύο ρόπτρα σε διαφορετικά ύψη, ένα βαρύτερο και ένα ελαφρύτερο, έτσι ώστε ο ήχος να λέει στο νοικοκυριό αν ένας άνδρας ή μια γυναίκα περίμενε έξω.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής θα φτάσετε σε μια μεγάλη ομάδα πέτρινων κτιρίων γύρω από μια αυλή. Αυτό είναι το συγκρότημα Kurşunlu, ένα οθωμανικό ίδρυμα του δέκατου έκτου αιώνα. Συνδύαζε ένα τζαμί, ένα καταφύγιο, μια κουζίνα για τους φτωχούς και καταλύματα για τους ταξιδιώτες. Kurşun σημαίνει μόλυβδος στα τουρκικά και το όνομα προέρχεται από τα μολύβδινα φύλλα που τοποθετούνταν πάνω στους θόλους. Σήμερα, τα δωμάτια γύρω από την αυλή φιλοξενούν εργαστήρια χειροτεχνίας και ένα μικρό μουσείο αφιερωμένο σε ένα ορυκτό για το οποίο μπορεί να μην έχετε ακούσει.

Το ορυκτό είναι το σηπιόλιθο, που ονομάζεται λουλέτασι στα τουρκικά. Είναι μια μαλακή, λευκή πέτρα με κιμωλία που σχηματίζεται υπόγεια σε λίγα μόνο μέρη της γης, και τα κοιτάσματα γύρω από το Εσκισεχίρ είναι τα πιο σημαντικά από αυτά. Οι ανθρακωρύχοι το σκάβουν σε σβόλους. Φρέσκο από το έδαφος είναι υγρό και αρκετά μαλακό για να το κόψετε με μαχαίρι. Καθώς στεγνώνει σκληραίνει. Αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα απαλότητας είναι που καθιστά δυνατή τη σκάλισμα.

Παρακολουθήστε έναν γλύπτη για λίγα λεπτά εάν υπάρχει ανοιχτό εργαστήριο. Μουλιάζει το μπλοκ, ξύνει την εξωτερική κρούστα και στη συνέχεια κόβει το σχήμα με μικρές γάντζες. Η σκόνη είναι λεπτή και χλωμή και εισχωρεί σε όλα. Το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής είναι πίπες καπνίσματος, σκαλισμένες σε πρόσωπα, ζώα και πλοία. Εδώ είναι το μέρος που οι άνθρωποι σπάνια περιμένουν - μια πίπα σηπιόλιθου αλλάζει χρώμα με τη χρήση. Τα έλαια καπνού απορροφώνται από την πορώδη πέτρα και γίνονται λευκά σε μέλι σε βαθύ κεχριμπαρένιο χρώμα με την πάροδο των ετών.

Πιο πέρα κατά μήκος της κορυφογραμμής βρίσκεται κάτι εντελώς διαφορετικό. Το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Odunpazarı άνοιξε το 2019, μια γκαλερί σύγχρονης τέχνης χτισμένη από στοιβαγμένα ξύλινα κουτιά διαφορετικών μεγεθών. Ο Ιάπωνας αρχιτέκτονας Kengo Kuma το σχεδίασε. Από τον δρόμο φαίνεται σαν ένας σωρός από τετράγωνα κούτσουρα, που αποτελεί άμεση απάντηση στην παλιά ξύλινη συνοικία γύρω της. Στο εσωτερικό υπάρχουν λευκές στοές και ένα ψηλό φρεάτιο που φωτίζεται από ψηλά. Το αν ανήκει εδώ εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαμάχης σε τοπικό επίπεδο.

Τα χρώματα επίσης αποτελούν αντικείμενο διαμάχης. Τα περισσότερα από αυτά τα σπίτια αναστηλώθηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και το σχέδιο χρωμάτων επιλέχθηκε τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για την ακρίβεια. Παλαιότερες φωτογραφίες της συνοικίας δείχνουν πολύ πιο απλό λευκό και απαλό χρώμα. Αυτό δεν κάνει την αποκατάσταση λανθασμένη. Σημαίνει ότι βλέπετε μια απόφαση που ελήφθη από έναν δήμο, όχι μια επιζήσασα από τον δέκατο ένατο αιώνα. Απολαύστε το αποτέλεσμα, αλλά να ξέρετε τι είναι.

Σταματήστε για φαγητό. Η τοπική ζύμη είναι το çiğ börek, ένα ημισέληνο από λεπτή ζύμη γεμιστή με ωμό καρυκευμένο κρέας και τηγανισμένη μέχρι η επιφάνεια να κάνει φουσκάλες. Φτάνει πολύ ζεστό για να το κρατήσετε. Το πιάτο το έφτιαξαν οικογένειες Τατάρων της Κριμαίας που εγκαταστάθηκαν σε αυτό το μέρος της Ανατολίας, και το Εσκισεχίρ έχει έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς Τατάρων στη χώρα. Ζητήστε αϊράν μαζί του, το αλατισμένο ποτό γιαουρτιού. Ο συνδυασμός είναι στάνταρ εδώ για καλό λόγο.

Το αργό απόγευμα είναι η καλύτερη ώρα σε αυτήν την πλαγιά. Ο χαμηλός ήλιος χτυπά τις βαμμένες προσόψεις από το πλάι και ξεχωρίζει κάθε στραβωμένη δοκό και χαλαρό υπέρθυρο. Γάτες κάθονται στους τοίχους. Οι κήποι τσαγιού τοποθετούν χαμηλά σκαμπό στις αυλές. Αν έχει βρέξει, τα λιθόστρωτα σκουραίνουν και τα χρώματα γίνονται πιο έντονα. Η περιοχή είναι αρκετά μικρή ώστε να μπορείτε να την περπατήσετε όλη σε μία ώρα, και αρκετά καλή ώστε οι περισσότεροι άνθρωποι να κάνουν τον γύρο δύο φορές.

Πριν επιστρέψετε στη σύγχρονη πόλη, βρείτε μια θέση στα ψηλότερα δρομάκια και γυρίστε. Από εδώ πάνω μπορείτε να δείτε το επίπεδο πλέγμα του Εσκισεχίρ να απλώνεται από κάτω, το ποτάμι να το διασχίζει, τις γραμμές του τραμ. Πίσω σας τα δρομάκια λυγίζουν και διπλώνουν χωρίς καμία λογική. Δύο διαφορετικές ιδέες για το πώς πρέπει να λειτουργεί μια πόλη, η μία πάνω στην άλλη. Σταθείτε εκεί για μια στιγμή και αφήστε το χτύπημα να συνεχιστεί πίσω σας.