منطقه تاریخی اودونپازاری

کوچه‌های اینجا به سمت پایین شیب دارند و سنگفرش ناهموار است، بنابراین قبل از اینکه به بالا نگاه کنید، مراقب پاهایتان باشید. سپس به بالا نگاه کنید. خانه‌های دو طرف دارای قاب چوبی هستند و با رنگ‌های قوی - اخرایی، قرمز تیره، آبی، خردلی - رنگ‌آمیزی شده‌اند. طبقات بالایی به سمت خیابان متمایل شده‌اند تا تقریباً به هم برسند. در جایی نزدیک، صدای ضربه‌های مداوم فلز روی سنگ نرم را خواهید شنید. این صدا، صدای کار یک تراشکار است و به همین دلیل است که این محله اهمیت دارد.

نام این محله به معنای واقعی کلمه است. بازار اودون به معنای بازار هیزم است. این شیب جایی بود که چوب و هیزم وارد شهر می‌شد و دست به دست می‌شد. اسکی‌شهر از اینجا به سمت بیرون رشد کرد و برای مدت طولانی قلب مسکونی آن بود. بقیه شهر در پایین، مدرن، مسطح و با خطوط مستقیم است. در اینجا، نقشه قدیمی‌تر و بسیار کمتر مرتب است. هیچ چیز بیش از چند ده متر مستقیم امتداد ندارد.

قبل از اینکه از چیزی عکس بگیرید، ارزش دارد که روش ساخت را بفهمید. ابتدا یک قاب از تیرهای چوبی و مهارهای مورب بالا رفت. شکاف‌های بین آنها با آجر گلی یا قلوه سنگ خشک شده در آفتاب پر شده، سپس گچ کاری و رنگ‌آمیزی می‌شدند. این نوع سازه در اثر زلزله به جای خرد شدن، خم می‌شود. همچنین اگر سقف نشت کند، می‌پوسد. در جایی که گچ قدیمی ریخته باشد، می‌توانید اسکلت چوبی زیر آن را ببینید. کل خیابان‌های این سازه تنها در تعداد انگشت‌شماری از شهرهای ترکیه باقی مانده‌اند.

طبقه فوقانی بیرون‌زده نامی دارد، کومبا. بدون اشغال زمین، فضای کف را افزایش می‌داد و خیابان زیرین را سایه می‌افکند. پنجره‌های کومبا طوری قرار گرفته‌اند که کسی که داخل است می‌تواند بدون دیده شدن، کوچه را ببیند. هنگام عبور به درهای ورودی نگاه کنید. برخی دو کوبه در ارتفاع‌های مختلف دارند، یکی سنگین‌تر و دیگری سبک‌تر، به طوری که صدا به خانواده می‌گفت که آیا مرد یا زنی بیرون منتظر است.

در قسمتی از پایین به گروه بزرگی از ساختمان‌های سنگی در اطراف حیاط خواهید رسید. این مجموعه کورشونلو، یک بنای عثمانی قرن شانزدهمی است. این مجموعه ترکیبی از یک مسجد، یک کلبه، یک آشپزخانه برای فقرا و اقامتگاه برای مسافران بود. کورشون در زبان ترکی به معنای سرب است و این نام از ورقه‌های سربی که روی گنبدها کشیده شده، گرفته شده است. امروزه اتاق‌های اطراف حیاط، کارگاه‌های صنایع دستی و یک موزه کوچک را به یک ماده معدنی اختصاص داده‌اند که ممکن است نام آن را نشنیده باشید.

این ماده معدنی، میرشام است که به ترکی لولتاشی نامیده می‌شود. این سنگ، سنگی نرم و سفید گچی است که تنها در چند نقطه از زمین به صورت زیرزمینی تشکیل می‌شود و رسوبات اطراف اسکی‌شهر مهم‌ترین آنها هستند. معدنچیان آن را به صورت توده‌ای استخراج می‌کنند. تازه از زمین بیرون آمده، مرطوب و به اندازه کافی نرم است که می‌توان آن را با چاقو برید. با خشک شدن، سفت می‌شود. همین مدت کوتاه نرمی، حکاکی را ممکن می‌سازد.

اگر کارگاه باز است، چند دقیقه‌ای یک تراشکار را تماشا کنید. او بلوک را خیس می‌کند، پوسته بیرونی را می‌تراشد، سپس با تیغه‌های قلاب‌دار کوچک، شکل را برش می‌دهد. گرد و غبار ریز و کم‌رنگ است و به همه چیز نفوذ می‌کند. بیشتر خروجی، پیپ‌های دودی است که به شکل چهره، حیوانات و کشتی‌ها حک شده‌اند. در اینجا بخشی است که مردم به ندرت انتظار دارند - پیپ میرشام با استفاده تغییر رنگ می‌دهد. روغن‌های تنباکو در سنگ متخلخل نفوذ می‌کنند و در طول سال‌ها به رنگ سفید، عسلی و کهربایی تیره در می‌آیند.

در امتداد خط الراس، چیزی کاملاً متفاوت قرار دارد. موزه مدرن اودونپازاری در سال ۲۰۱۹ افتتاح شد، یک گالری هنری معاصر که از جعبه‌های چوبی روی هم چیده شده در اندازه‌های مختلف ساخته شده است. معمار ژاپنی، کنگو کوما، آن را طراحی کرده است. از خیابان، به شکل توده‌ای از کنده‌های مربع شکل به نظر می‌رسد که پاسخی مستقیم به محله چوبی قدیمی اطراف آن است. در داخل، گالری‌های سفید و یک ستون بلند وجود دارد که از بالا روشن می‌شود. اینکه آیا به اینجا تعلق دارد یا خیر، هنوز هم در محل مورد بحث است.

در مورد رنگ‌ها نیز بحث می‌شود. اکثر این خانه‌ها در دهه‌های اخیر مرمت شده‌اند و طرح رنگ به همان اندازه که برای دقت انتخاب شده، برای جلوه نیز بوده است. عکس‌های قدیمی‌تر از محله، رنگ‌های سفید ساده و رنگ‌پریده را نشان می‌دهند. این به معنای اشتباه بودن مرمت نیست. این بدان معناست که شما به تصمیمی که توسط شهرداری گرفته شده است نگاه می‌کنید، نه به اثری از قرن نوزدهم. از جلوه آن لذت ببرید، اما بدانید که چیست.

برای غذا توقف کنید. شیرینی محلی چیغ بورک است، خمیر نازکی به شکل هلال ماه که با گوشت خام طعم‌دار شده پر شده و تا زمانی که سطح آن تاول بزند، سرخ می‌شود. این غذا آنقدر داغ است که نمی‌توان آن را در دست گرفت. این غذا با خانواده‌های تاتار کریمه‌ای که در این بخش از آناتولی ساکن شده‌اند، آمده است و اسکی‌شهر یکی از بزرگترین جمعیت‌های تاتار در کشور را دارد. با آن آیران، نوشیدنی ماست نمکی، را هم بخواهید. این ترکیب به دلایل خوبی در اینجا رایج است.

اواخر بعد از ظهر بهترین زمان برای گشت و گذار در این شیب است. خورشید کم‌فروغ از کنار به نمای رنگ‌شده‌ی دیوارها می‌تابد و هر تیر تاب‌دار و سردرِ فرورفته را نمایان می‌کند. گربه‌ها روی دیوارها می‌نشینند. باغ‌های چای، چهارپایه‌های کوتاهی را در حیاط‌ها قرار داده‌اند. اگر باران باریده باشد، سنگفرش‌ها تیره‌تر و رنگ‌ها تیره‌تر می‌شوند. این محله به اندازه‌ای کوچک است که می‌توانید در عرض یک ساعت تمام آن را پیاده‌روی کنید و به اندازه‌ای خوب است که اکثر مردم دو بار دور آن می‌چرخند.

قبل از اینکه به شهر مدرن برگردید، جایی در کوچه‌های بالاتر پیدا کنید و برگردید. از اینجا می‌توانید شبکه مسطح اسکی‌شهر را که در پایین گسترده شده است، رودخانه‌ای که از میان آن می‌گذرد و خطوط تراموا را ببینید. پشت سرتان، خطوط بدون هیچ منطقی خم می‌شوند و به عقب برمی‌گردند. دو ایده متفاوت از نحوه عملکرد یک شهر، یکی بالای دیگری قرار گرفته است. لحظه‌ای آنجا بایستید و بگذارید صدای ضربه زدن پشت سرتان ادامه یابد.