Παλιά Πόλη του Μαρντίν

Το φως του απογεύματος χτυπά την πέτρα και ολόκληρη η πλαγιά του λόφου παίρνει το χρώμα του μελιού. Τα σκαλοπάτια κάτω από τα πόδια σας είναι λεία και ελαφρώς κεκλιμένα στη μέση. Κάπου παρακάτω, ξεκινάει ένα κάλεσμα για προσευχή και, ενώ συνεχίζεται, χτυπάει μια καμπάνα εκκλησίας από ένα άλλο δρομάκι. Υπάρχει μια μυρωδιά καφέ με κάρδαμο και καυτής πέτρας που δροσίζει. Γυρίστε και το έδαφος απλώς κατεβαίνει, και η πεδιάδα της Μεσοποταμίας εκτείνεται νότια μέχρι να εξαφανιστεί στην ομίχλη.

Το Μαρντίν είναι χτισμένο στην απότομη νότια πλαγιά ενός μόνο λόφου, σε μακριές οριζόντιες αναβαθμίδες. Δρόμοι διασχίζουν την πλαγιά, όχι πάνω σε αυτήν, και σκάλες και θολωτά περάσματα συνδέουν το ένα επίπεδο με το άλλο. Υπάρχει ένας κανόνας πίσω από τη διάταξη που οι άνθρωποι εδώ εξακολουθούν να επαναλαμβάνουν - κανένα σπίτι δεν πρέπει να εμποδίζει τη θέα του σπιτιού πίσω του. Είτε καταγράφηκε ποτέ είτε όχι, η πόλη τον υπακούει. Σχεδόν κάθε στέγη, βεράντα και παράθυρο βλέπει στην ίδια ανοιχτή πεδιάδα.

Το οικοδομικό υλικό είναι ένας μαλακός τοπικός ασβεστόλιθος. Κόβεται εύκολα όταν εξορύσσεται πρόσφατα και σκληραίνει μετά την έκθεση στον αέρα, γι' αυτό και τόσο μεγάλο μέρος αυτής της πόλης είναι λαξευμένο και όχι απλώς χτισμένο. Κοιτάξτε τα κουφώματα, τα περιγράμματα των παραθύρων και τα γείσα καθώς περπατάτε. Θα βρείτε στριφογυριστούς κιονίσκους, ροζέτες, αλυσίδες από γεωμετρικούς κόμπους, ταινίες από φύλλα και επιγραφές χαραγμένες σε αραβική γραφή. Οι λιθοξόοι εξακολουθούν να εργάζονται στο Μαρντίν και μπορείτε να ακούσετε σμίλες σε ορισμένα εργαστήρια.

Ακούστε τις γλώσσες γύρω σας. Σε αυτούς τους δρόμους μπορεί να ακούσετε τουρκικά, κουρδικά και αραβικά στην ίδια συζήτηση, και σε μερικά σημεία Turoyo, μια σύγχρονη μορφή αραμαϊκής που ομιλείται από συριακές χριστιανικές οικογένειες. Το Μαρντίν είναι ένα μέρος όπου αυτές οι κοινότητες ζουν ως γείτονες για πολύ καιρό. Τα καταστήματα φέρουν ονόματα σε περισσότερα από ένα αλφάβητο. Όταν οι άνθρωποι εδώ λένε ότι η πόλη είναι μικτή, το εννοούν ως μια απλή περιγραφή του δρόμου στον οποίο μεγάλωσαν.

Κατευθυνθείτε προς το Μεγάλο Τζαμί, στη μέση της παλιάς πόλης. Ο ραβδωτός μιναρές του είναι το ορόσημο που μπορείτε να βρείτε από σχεδόν οποιοδήποτε δρομάκι και ο τρούλος του βρίσκεται πίσω από μια αυλή στην οποία έχετε πρόσβαση μέσω μιας στενής εισόδου. Ο πυρήνας του κτιρίου χρονολογείται από τους μεσαιωνικούς αιώνες, όταν η δυναστεία των Αρτουκίδων κυβερνούσε αυτήν την περιοχή από το Μαρντίν. Καθίστε στην αυλή για λίγα λεπτά. Είναι αρκετούς βαθμούς πιο δροσερό από τον δρόμο και ο θόρυβος μειώνεται απότομα.

Μια σύντομη ανάβαση σας φέρνει στο Zinciriye Medrese, ένα θρησκευτικό σχολείο που ολοκληρώθηκε το 1385 από έναν τοπικό ηγεμόνα. Δύο νευρώδεις τρούλοι υψώνονται πάνω από μια αυλή με πισίνα και μια διακοσμημένη πύλη πλαισιώνει την είσοδο. Ανεβείτε στην ταράτσα. Αυτό είναι ένα από τα καλύτερα μέρη στο Mardin για να κατανοήσετε την πόλη - βλέπετε την ταράτσα πάνω από την ταράτσα να κατεβαίνει τον λόφο, μετά την επίπεδη πεδιάδα από πίσω, με τον βράχο του κάστρου ακριβώς πίσω σας.

Στο δυτικό άκρο της πόλης βρίσκεται ένα άλλο σχολείο, το Kasımiye Medrese, που ολοκληρώθηκε τον δέκατο πέμπτο αιώνα. Η αυλή του διαθέτει ένα μακρύ, στενό κανάλι νερού που ξεκινά από μια μικρή λεκάνη, διευρύνεται σε μια πισίνα και καταλήγει. Οι ξεναγοί εδώ το εξηγούν ως εικόνα μιας ανθρώπινης ζωής - πηγή, ανάπτυξη και τέλος. Το κτίριο βρίσκεται ελαφρώς μακριά από την πόλη, έτσι η θέα από τη βεράντα του είναι αδιάκοπη και η πέτρα λάμπει έντονα κατά το ηλιοβασίλεμα.

Βρείτε το δρόμο σας προς την Εκκλησία των Σαράντα Μαρτύρων, κρυμμένη πίσω από έναν απλό τοίχο σε ένα οικιστικό δρομάκι. Ανήκει στην Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία, μια αρχαία χριστιανική εκκλησία που εξακολουθεί να προσεύχεται σε μια μορφή αραμαϊκών. Η σκαλιστή πόρτα και οι εσωτερικές κουρτίνες, οι ασημένιες λάμπες και τα ζωγραφισμένα πάνελ αξίζουν την αναζήτηση. Ονομάστηκε έτσι από σαράντα χριστιανούς στρατιώτες που θυμούνται ως μάρτυρες. Εδώ τελούνται λειτουργίες, οπότε μπείτε ήσυχα και ακολουθήστε ό,τι σας πει ο επιστάτης.

Τώρα αναζητήστε ένα abbara. Αυτή είναι η τοπική λέξη για ένα θολωτό πέρασμα που εκτείνεται κάτω από ένα σπίτι, συνδέοντας δύο δρόμους. Είναι σκοτεινοί, δροσεροί, μερικές φορές μόνο στο πλάτος των ώμων, και συνήθως ανοίγουν στο φως του ήλιου σε ένα εντελώς διαφορετικό επίπεδο της πόλης. Τα παιδιά τα χρησιμοποιούν ως συντομεύσεις. Περπατήστε αργά από το ένα. Η αλλαγή στη θερμοκρασία, τον ήχο και το φως μεταξύ του ενός άκρου και του άλλου είναι μια από τις πιο έντονες σωματικές αισθήσεις που προσφέρει το Mardin.

Εδώ είναι μια πρακτική λεπτομέρεια που εκπλήσσει τους επισκέπτες. Πολλά από αυτά τα σοκάκια είναι πολύ στενά και πολύ βαθμιδωτά για οποιοδήποτε όχημα, επομένως η πόλη εξακολουθεί να χρησιμοποιεί γαϊδούρια για να μαζεύει σκουπίδια και να μεταφέρει οικοδομικά υλικά. Φορούν αριθμημένες ετικέτες και δημιουργούν μια διαδρομή. Αν ακούσετε οπλές πίσω σας σε μια πέτρινη σκάλα, ισιώστε τον εαυτό σας στον τοίχο και αφήστε τα να περάσουν. Δεν είναι τουριστικά στημένο. Είναι απλώς η μόνη μέθοδος που λειτουργεί σε αυτή την κλίση.

Δώστε στις αγορές μια ώρα. Οι χαλκουργοί σφυρηλατούν δίσκους και γλάστρες σε ανοιχτά εργαστήρια, και ο ήχος φτάνει στον δρόμο πριν τα δείτε. Οι αργυροχόοι φτιάχνουν φιλιγκράν, μια τεχνική στριψίματος λεπτού ασημένιου σύρματος σε ανοιχτά σχέδια, την οποία αυτή η περιοχή παράγει εδώ και γενιές. Θα βρείτε επίσης σαπούνι φτιαγμένο με λάδι που πιέζεται από τους σπόρους του άγριου τρέμιθου, που πωλείται σε τραχιά πράσινα μπλοκ. Αγοράστε ένα και η τσάντα σας θα το μυρίζει για το υπόλοιπο του ταξιδιού.

Τελειώστε τη μέρα σε οποιαδήποτε βεράντα που βλέπει προς τα νότια. Η πεδιάδα αλλάζει από κίτρινο σε γκριζογάλανο, τα φώτα ανάβουν σε χωριά μακριά στην πεδιάδα, και η θερμοκρασία πέφτει αρκετά που θα θέλετε ένα σακάκι. Πίσω σας η πόλη στοιβάζεται προς τα πάνω στο σκοτάδι. Παρακάτω, η γη εκτείνεται προς τη Συρία χωρίς ούτε έναν λόφο να εμποδίζει. Πολύ λίγα μέρη σας επιτρέπουν να σταθείτε σε μια σκάλα σε μια πόλη-αγορά και να δείτε τόσο μακριά. Μείνετε μέχρι να χαθεί το φως.