Πριγκιποννήσια

Κατεβείτε από το πλοίο και ακούστε τι λείπει. Δεν υπάρχουν κόρνες αυτοκινήτων. Δεν υπάρχουν μηχανές που να απομακρύνονται από μια διασταύρωση. Ακούτε κουδούνια ποδηλάτων, έναν γλάρο, το λεπτό βουητό ενός μικρού ηλεκτρικού οχήματος και μερικές εκατοντάδες παπούτσια σε μια πέτρινη αποβάθρα. Τότε η μυρωδιά φτάνει σε εσάς, και είναι πεύκο - καυτή ρητίνη από το δάσος στο λόφο πάνω από το λιμάνι, αναμεμειγμένη με θαλασσινό νερό και τηγανητά ψάρια. Οι ώμοι σας πέφτουν ένα εκατοστό χωρίς να σας ρωτήσουν.

Αυτά είναι τα Πριγκιποννήσια, γνωστά στα τουρκικά απλά ως Adalar, που σημαίνει τα νησιά. Εννέα από αυτά βρίσκονται στη Θάλασσα του Μαρμαρά, στα ανοιχτά της ασιατικής πλευράς της Κωνσταντινούπολης, και τέσσερα δέχονται τακτικά επιβατηγά πλοία. Η Πριγκιποννήσια είναι η μεγαλύτερη. Η Χεϊμπελιάδα, η Μπουργκάζαντα και η Κιναλίαντα είναι μικρότερες και πιο ήσυχες με αυτή περίπου τη σειρά. Η διέλευση διαρκεί μεταξύ μίας και δύο ωρών, ανάλογα με το πού θα επιβιβαστείτε και ποιο πλοίο καταφέρετε να πιάσετε. Καθίστε στη δεξιά πλευρά βγαίνοντας για καλύτερη θέα της ακτής. Τα πλοία γεμίζουν γρήγορα τα καλοκαιρινά Σαββατοκύριακα και οι άνθρωποι κάνουν ουρά στην αποβάθρα πολύ πριν από την αναχώρηση.

Το όνομα δεν είναι διακοσμητικό. Υπό τη βυζαντινή κυριαρχία, αυτά τα νησιά χρησίμευαν ως τόπος εξορίας για τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας. Ένας εκθρονισμένος αυτοκράτορας, μια άβολη αυτοκράτειρα, ένας αδελφός με αξίωση στο θρόνο - οποιοσδήποτε από αυτούς μπορούσε να σταλεί εδώ και να υποχρεωθεί να εισέλθει σε ένα μοναστήρι. Αυτό απομάκρυνε έναν αντίπαλο χωρίς να τον σκοτώσει και τον κρατούσε αρκετά κοντά για να τον παρακολουθεί. Τα νησιά λειτουργούσαν ως άνετη φυλακή με θέα στη θάλασσα.

Τα ιδιωτικά αυτοκίνητα έχουν απαγορευτεί εδώ από καιρό και αυτός ο ένας κανόνας διαμορφώνει τα πάντα. Για γενιές το μεταφορικό μέσο ήταν το φαΰτον, μια άμαξα με άλογα, και ο ήχος των οπλών στο δρόμο ήταν μέρος της επίσκεψης. Αυτό έληξε το 2020. Μετά την εξάπλωση ασθενειών μεταξύ των αλόγων και μετά από μια μακρά δημόσια εκστρατεία για τη μεταχείρισή τους, οι άμαξες αποσύρθηκαν και αντικαταστάθηκαν με ηλεκτρικά οχήματα. Σε ορισμένους επισκέπτες λείπουν τα άλογα. Τα άλογα, συνολικά, τα πάνε καλύτερα τώρα.

Έτσι, περπατάτε, ή νοικιάζετε ποδήλατο, ή παίρνετε ένα από τα μικρά ηλεκτρικά λεωφορεία που κάνουν μια κυκλική διαδρομή γύρω από το νησί. Ένα ποδήλατο είναι η καλύτερη επιλογή στην Πρίγκιπα αν τα πόδια σας συμφωνούν, επειδή οι λόφοι είναι πραγματικοί λόφοι. Ηλεκτρικά σκούτερ είναι επίσης διαθέσιμα σε ορισμένα μέρη. Ό,τι κι αν χρησιμοποιήσετε, οι δρόμοι είναι στενοί, η επιφάνεια είναι ανομοιογενής σε τμήματα και τίποτα δεν κινείται γρήγορα. Η κυκλοφορία εδώ ρυθμίζεται με ευγένεια και όχι με σηματοδότηση.

Περπατήστε από το λιμάνι και αρχίζουν τα σπίτια. Ξύλινες βίλες βαμμένες σε απαλά χρώματα, με σκαλιστά μπαλκόνια, ξυλόγλυπτα κάτω από τις μαρκίζες και κήπους γεμάτους σύκα και μιμόζα. Οι περισσότερες χτίστηκαν τον δέκατο ένατο αιώνα, όταν ελληνικές, αρμενικές, εβραϊκές και λεβαντίνικες οικογένειες της πόλης έχτισαν εξοχικές κατοικίες εδώ για να ξεφύγουν από τη ζέστη. Πολλές είναι όμορφα διατηρημένες. Άλλες κάθονται κλειστές πίσω από σκουριασμένες πύλες, κλειστά παντζούρια, με ένα δέντρο να φυτρώνει στη βεράντα.

Στην κορυφή ενός λόφου στην Πριγκιπούπολη βρίσκεται ένα τεράστιο ξύλινο κτίριο, αρκετοί όροφοι από γκρι ξύλο με σειρές από άδεια παράθυρα. Μια γαλλική εταιρεία το έχτισε ως ξενοδοχείο και καζίνο, και η άδεια για το άνοιγμα του απορρίφθηκε. Η ελληνορθόδοξη κοινότητα αγόρασε το κτίριο και το λειτούργησε ως ορφανοτροφείο για δεκαετίες, μέχρι που έκλεισε τη δεκαετία του 1960. Έκτοτε παραμένει άδειο. Συχνά το αποκαλούν το μεγαλύτερο ξύλινο κτίριο στην Ευρώπη, και από κάτω αυτός ο ισχυρισμός φαίνεται εύλογος.

Η Πριγκιπούπολη κατέχει επίσης μια υποσημείωση στην πολιτική του εικοστού αιώνα. Μετά την απέλασή του από τη Σοβιετική Ένωση, ο Λέων Τρότσκι έζησε σε αυτό το νησί για περίπου τέσσερα χρόνια από το 1929. Έγραψε την ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης εδώ, πήγε για ψάρεμα με έναν ντόπιο βαρκάρη και δεχόταν ένα σταθερό ρεύμα ξένων επισκεπτών. Το σπίτι που χρησιμοποίησε στέκει εγκαταλελειμμένο σε ένα δρομάκι πίσω από τον κεντρικό δρόμο. Κανείς στο τερματικό σταθμό των φέρι δεν θα το αναφέρει. Ρωτήστε έναν κάτοικο και θα σας δείξει.

Κοντά στην κορυφή του ψηλότερου λόφου στην Πριγκιπούπολη υπάρχει μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Γεώργιο. Δύο φορές το χρόνο, χιλιάδες άνθρωποι ανεβαίνουν το απότομο μονοπάτι προς αυτήν. Πολλοί ξετυλίγουν ένα κουβάρι κλωστής καθώς περπατούν, απλώνοντάς το στο έδαφος σε όλη τη διαδρομή, και κάνουν μια ευχή όταν φτάνουν στην κορυφή. Το πλήθος είναι Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι μαζί. Κανείς δεν έχει γράψει τους κανόνες αυτής της τελετουργίας. Όλοι απλώς τους γνωρίζουν.

Πάρτε μια βάρκα μια στάση πιο πέρα προς τη Χεϊμπελιάδα και ο ρυθμός πέφτει ξανά. Μια ναυτική σχολή καταλαμβάνει την ακτογραμμή κοντά στην προβλήτα. Σε έναν από τους λόφους βρίσκεται η θεολογική σχολή της Χάλκης, η οποία εκπαίδευε ορθόδοξους ιερείς για περισσότερο από έναν αιώνα. Έκλεισε με νόμο το 1971 και δεν της επιτράπηκε ποτέ να ανοίξει ξανά, αν και τα κτίρια και η βιβλιοθήκη διατηρούνται σε ετοιμότητα. Το μέλλον της εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διπλωματικών συνομιλιών μεταξύ κυβερνήσεων.

Τα πευκοδάση καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος των υψιπέδων και το καλοκαίρι η μυρωδιά της ρητίνης γίνεται αρκετά έντονη. Αυτό καθιστά επίσης τη φωτιά σοβαρό κίνδυνο και ένα από τα νησιά έχασε μια μεγάλη έκταση δάσους από πυρκαγιά τα τελευταία χρόνια. Υπάρχουν μικρές παραλίες και κολυμβητικοί σύλλογοι χτισμένοι πάνω στους βράχους, οι περισσότεροι χρεώνουν τέλος για ξαπλώστρα και ντους. Το νερό είναι πιο κρύο από ό,τι φαίνεται και πιο καθαρό από ό,τι θα περίμενε κανείς δίπλα σε μια πόλη αυτού του μεγέθους. Οι τακτικοί κολυμβητές φτάνουν νωρίς, καταλαμβάνουν έναν επίπεδο βράχο και μένουν πάνω του το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας.

Πάρτε το αργοπορημένο φέρι της επιστροφής, αν μπορείτε να το διαχειριστείτε. Το νησί γλιστράει πίσω από το σκάφος, τα φώτα ανάβουν στα ξύλινα σπίτια και ο θόρυβος της πόλης επιστρέφει σταδιακά στο νερό. Για λίγες ώρες βρισκόσασταν κάπου χωρίς κίνηση, κάτι που είναι ασυνήθιστο για οποιοδήποτε μέρος της Κωνσταντινούπολης. Σταθείτε στην πρύμνη και παρακολουθήστε τα αβγά. Ο ορίζοντας μπροστά γίνεται όλο και πιο φωτεινός. Σύντομα θα ακούσετε την πρώτη κόρνα του αυτοκινήτου.