جزایر پرنس

از کشتی پیاده شوید و به آنچه که کم است گوش دهید. هیچ بوق ماشینی وجود ندارد. هیچ موتوری از تقاطع دور نمی‌شود. صدای زنگ دوچرخه، صدای مرغ دریایی، صدای ناله‌ی نازک یک وسیله‌ی نقلیه‌ی برقی کوچک و چند صد کفش روی اسکله‌ی سنگی را می‌شنوید. سپس بوی کاج به مشامتان می‌رسد - رزین داغ از جنگل‌های بالای تپه‌ی بندر، مخلوط با آب دریا و ماهی سرخ‌شده. شانه‌هایتان بدون اینکه از شما خواسته شود، یک سانتی‌متر پایین می‌افتد.

اینها جزایر پرنس هستند که در ترکی به سادگی آدالار نامیده می‌شوند، که به معنی جزایر است. نه تا از آنها در دریای مرمره، در سمت آسیایی استانبول قرار دارند و چهار تای آنها کشتی‌های مسافربری منظم را دریافت می‌کنند. بویوک آدا بزرگترین آنهاست. هیبلی آدا، بورگاز آدا و کینالی آدا تقریباً به همین ترتیب کوچکتر و ساکت‌تر هستند. عبور از این گذرگاه بین یک تا دو ساعت طول می‌کشد، بسته به اینکه کجا سوار شوید و کدام قایق را بگیرید. برای نمای بهتر ساحل، در سمت راست بنشینید و بیرون بروید. قایق‌ها در آخر هفته‌های تابستان به سرعت پر می‌شوند و مردم مدت‌ها قبل از حرکت در اسکله صف می‌کشند.

این نام تزئینی نیست. در زمان حکومت بیزانس، این جزایر به عنوان تبعیدگاه اعضای خانواده امپراتوری استفاده می‌شدند. یک امپراتور مخلوع، یک ملکه نامناسب، یک برادر با ادعای تاج و تخت - هر یک از آنها می‌توانستند به اینجا فرستاده شوند و مجبور به ورود به صومعه شوند. این کار رقیب را بدون کشتن او از بین می‌برد و او را به اندازه کافی نزدیک نگه می‌داشت تا بتواند تماشا کند. این جزایر به عنوان یک زندان راحت با منظره دریا عمل می‌کردند.

مدت‌هاست که استفاده از اتومبیل‌های شخصی در اینجا ممنوع است و همین یک قانون همه چیز را شکل می‌دهد. برای نسل‌ها، وسیله نقلیه فیتون، یک کالسکه اسبی بود و صدای سم اسب در جاده بخشی از بازدید بود. این ممنوعیت در سال ۲۰۲۰ پایان یافت. پس از شیوع بیماری در بین اسب‌ها و پس از یک کمپین عمومی طولانی در مورد درمان آنها، کالسکه‌ها جمع‌آوری و با وسایل نقلیه الکتریکی جایگزین شدند. برخی از بازدیدکنندگان دلشان برای اسب‌ها تنگ می‌شود. در مجموع، اسب‌ها اکنون بهتر عمل می‌کنند.

بنابراین پیاده می‌روید، یا دوچرخه کرایه می‌کنید، یا با یکی از اتوبوس‌های برقی کوچکی که دور جزیره می‌چرخند، سفر می‌کنید. اگر پاهایتان اجازه می‌دهند، دوچرخه بهترین انتخاب در بویوک آدا است، زیرا تپه‌ها واقعاً تپه هستند. اسکوترهای برقی هم در بعضی جاها موجود است. از هر وسیله‌ای که استفاده کنید، جاده‌ها باریک هستند، سطح جاده در بعضی قسمت‌ها ناهموار است و هیچ چیز به سرعت حرکت نمی‌کند. ترافیک اینجا با ادب و احترام حل می‌شود نه با علامت.

از بندر که بالا بروید، خانه‌ها شروع می‌شوند. ویلاهای چوبی با رنگ‌های روشن، با بالکن‌های کنده‌کاری شده، منبت‌کاری زیر لبه بام‌ها و باغ‌های پر از انجیر و میموزا. بیشتر آنها در قرن نوزدهم ساخته شده‌اند، زمانی که خانواده‌های یونانی، ارمنی، یهودی و شامی شهر برای فرار از گرما خانه‌های تابستانی خود را در اینجا بنا کردند. بسیاری از آنها به زیبایی نگهداری می‌شوند. برخی دیگر پشت دروازه‌های زنگ‌زده، کرکره‌های بسته و درختی که از میان ایوان رشد می‌کند، قرار دارند.

در بالای تپه‌ای در بویوک آدا، یک ساختمان چوبی عظیم، چندین طبقه از چوب خاکستری با ردیف‌هایی از پنجره‌های خالی قرار دارد. یک شرکت فرانسوی آن را به عنوان هتل و کازینو ساخت و اجازه افتتاح آن رد شد. جامعه ارتدکس یونانی این ساختمان را خریداری کرد و برای دهه‌ها به عنوان پرورشگاه از آن استفاده کرد، تا اینکه در دهه ۱۹۶۰ بسته شد. از آن زمان تاکنون خالی مانده است. مردم اغلب آن را بزرگترین ساختمان چوبی در اروپا می‌نامند و در زیر آن این ادعا قابل قبول به نظر می‌رسد.

بویوک آدا همچنین در سیاست قرن بیستم جایگاه ویژه‌ای دارد. لئون تروتسکی پس از اخراج از اتحاد جماهیر شوروی، از سال ۱۹۲۹ حدود چهار سال در این جزیره زندگی کرد. او تاریخ انقلاب روسیه را در اینجا نوشت، با یک قایقران محلی به ماهیگیری رفت و پذیرای سیل مداوم بازدیدکنندگان خارجی بود. خانه‌ای که او از آن استفاده می‌کرد، در کوچه‌ای پشت جاده اصلی متروکه شده است. هیچ کس در ترمینال کشتی به آن اشاره نمی‌کند. از یکی از ساکنان بپرسید و آنها به شما اشاره خواهند کرد.

در نزدیکی بالای بلندترین تپه بويوک آدا، کلیسای کوچکی وجود دارد که به سنت جورج اختصاص داده شده است. سالی دو بار، هزاران نفر از مسیر شیب‌دار به سمت آن بالا می‌روند. بسیاری در حین پیاده‌روی، قرقره‌ای از نخ را باز می‌کنند و آن را در تمام طول مسیر روی زمین می‌اندازند و وقتی به قله می‌رسند، آرزویی می‌کنند. جمعیت، مسیحی و مسلمان هستند. هیچ‌کس قوانین این آیین را ننوشته است. همه آنها را می‌دانند.

با یک ایستگاه دورتر، سوار قایق شوید و به هیبلیادا بروید، سرعت دوباره کم می‌شود. یک مدرسه نیروی دریایی در خط ساحلی نزدیک اسکله قرار دارد. در یکی از تپه‌ها، مدرسه الهیات هالکی قرار دارد که بیش از یک قرن کشیش‌های ارتدکس را آموزش می‌داد. این مدرسه در سال ۱۹۷۱ طبق قانون بسته شد و هرگز اجازه بازگشایی آن داده نشده است، اگرچه ساختمان‌ها و کتابخانه در حالت آماده‌باش هستند. آینده آن هنوز در گفتگوهای دیپلماتیک بین دولت‌ها مطرح می‌شود.

جنگل‌های کاج بیشتر زمین‌های مرتفع را پوشانده‌اند و در تابستان بوی رزین آن به اندازه‌ای قوی می‌شود که می‌توان آن را چشید. این امر همچنین آتش‌سوزی را به یک خطر جدی تبدیل می‌کند و یکی از جزایر در سال‌های اخیر منطقه بزرگی از جنگل را در اثر آتش‌سوزی از دست داده است. سواحل کوچک و باشگاه‌های شنا روی صخره‌ها ساخته شده‌اند که اکثر آنها برای تخت آفتاب و دوش هزینه دریافت می‌کنند. آب از آنچه به نظر می‌رسد سردتر و از آنچه در کنار شهری به این بزرگی انتظار دارید، زلال‌تر است. شناگران همیشگی زود می‌رسند، یک صخره صاف را انتخاب می‌کنند و بیشتر روز را روی آن می‌مانند.

اگر می‌توانید، با کشتیِ دیرهنگام برگردید. جزیره پشت قایق به آرامی حرکت می‌کند، چراغ‌های خانه‌های چوبی روشن می‌شوند و سر و صدای شهر به تدریج از آن سوی آب برمی‌گردد. برای چند ساعت در جایی بدون ترافیک بودید، که این چیزی غیرمعمول در مورد هر بخشی از استانبول است. در عقب قایق بایستید و به موج‌ها نگاه کنید. خط افق پیش رو روشن‌تر می‌شود. به زودی صدای اولین بوق ماشین را خواهید شنید.